...
| Νικολέτα Γερολιμίνη |
Οι μέρες με τις σωστές απαντήσεις
| Η ζωή, ευτυχώς, κάνει συχνά παρέα με ανθρώπους
που δεν εντυπωσίασαν κανέναν στην αρχή|
Η κοινωνία αγαπάει πολύ τις επιτυχίες που ανακοινώνονται. Τις άλλες, τις αθόρυβες, τις φοβάται. Έναν άνθρωπο, ας πούμε που αγαπάει τη μοναξιά του ή κάποιον άλλον που αλλάζει δρόμο στα τριάντα του και στα σαράντα του και χαίρεται μ αυτό που κάνει κι ας μην έγινε «κάτι σπουδαίο». Αυτά την ενοχλούν την κοινωνία, γιατί της χαλάνε το παραμύθι της ανόδου, αυτή την επίσημη αφήγηση που θέλει τη ζωή ευθεία γραμμή προς τα πάνω, ενώ στην πραγματικότητα μοιάζει περισσότερο με καρδιογράφημα αγωνίας.
Υπάρχει και κάτι ακόμη, που αποφεύγουν να σας πουν όσο είστε ακόμη δεκαοχτώ και σας κρατάνε σκυμμένους πάνω στα βιβλία· οι Πανελλήνιες ανήκουν στις τελευταίες στιγμές που ανταμείβεται η αποστήθιση, αυτή η τακτοποιημένη υπακοή της μνήμης. Μετά αρχίζει η άναρχη ύλη της ζωής, που ζητάει άλλα προσόντα, λιγότερο ευγενικά και περισσότερο ανθρώπινα· λίγη αντοχή για τις μέρες που όλα γκρεμίζονται, λίγο χιούμορ για να σώζεται η αξιοπρέπεια μέσα στην ασχήμια, λίγο θράσος για να συνεχίζεις ενώ φοβάσαι, και κυρίως εκείνη τη δύσκολη ικανότητα να σηκώνεσαι το πρωί όταν μέσα σου γίνεται εμφύλιος.
Γι’ αυτό μην τις περιφρονήσετε τις Πανελλήνιες, αλλά μην τις δοξάσετε κιόλας. Ένα σύστημα είναι, μία ανθρώπινη επινόηση, γεμάτη κενά, παραλείψεις, αδικίες και συμπτώσεις, όπως όλα τα ανθρώπινα. Ούτε θεός είναι ούτε μοίρα.
Κι αν αύριο γράψετε καλά, κρατήστε λίγη επιφύλαξη απέναντι στον ενθουσιασμό σας, γιατί η ζωή σαρκάζει τις βεβαιότητες. Κι αν γράψετε άσχημα, μη μαραθείτε, γιατί πολλές φορές η ζωή δείχνει μια μυστική αδυναμία σ’ αυτούς που έχασαν νωρίς τις ψευδαισθήσεις τους και αναγκάστηκαν να γνωριστούν χωρίς τη μεσολάβηση των επιτυχιών και των επαίνων.
Μεγαλώνοντας βλέπεις άλλα πράγματα. Κάτι αριστούχους να σαπίζουν μέσα στην έπαρσή τους, κάτι “αποτυχημένους” να κρατούν ακόμη μια τρυφερότητα που σώζει, κάτι πτυχιούχους να μισούν τη δουλειά τους από τα τριάντα, κάτι οικοδόμους να τραγουδούν το μεσημέρι χωρίς αντικαταθλιπτικά.
Η ζωή, ευτυχώς, κάνει συχνά παρέα με ανθρώπους που δεν εντυπωσίασαν κανέναν στην αρχή.
————————————————————————
Στη σπουδή της πατίνας των ημερών
