Τηλιγάδας Λευτέρης
Η μνήμη ζει και σηκώνει αντιφασιστικό ανάχωμα
απέναντι στη νέα ακροδεξιά επέλαση παντού
Δεκατρία χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από τη νύχτα που ο Παύλος Φύσσας δολοφονήθηκε στο Κερατσίνι από τον χρυσαυγίτη Γιώργο Ρουπακιά. Δεκατρία χρόνια από ένα οργανωμένο έγκλημα που αποκάλυψε τη δράση των ταγμάτων εφόδου και γκρέμισε το βολικό παραμύθι ότι η Χρυσή Αυγή ήταν ακόμη ένα «αντισυστημικό» κόμμα. Ήταν μια ναζιστική εγκληματική οργάνωση, με ιεραρχία, εντολές και συγκεκριμένους στόχους: μετανάστες, εργάτες, συνδικαλιστές και ανθρώπους που αντιστέκονταν.
Στο Αγρίνιο, η επέτειος κατεβαίνει σήμερα στο δρόμο. Το Εργατοϋπαλληλικό Κέντρο Αγρινίου καλεί εργαζόμενους, σωματεία, φορείς, νέους και πολίτες σε αντιφασιστική κινητοποίηση, στις επτά το απόγευμα, στον πεζόδρομο της Παπαστράτου. Το κάλεσμα έχει καθαρό μήνυμα: «Δεν ξεχνάμε, δεν συγχωρούμε». Η συγκέντρωση στο Αγρίνιο εντάσσεται στις εκδηλώσεις και κινητοποιήσεις που πραγματοποιούνται σήμερα σε πολλές πόλεις της χώρας, με κεντρικό σημείο τη μεγάλη πορεία από το μνημείο του Παύλου Φύσσα στο Κερατσίνι προς το Μπλόκο της Κοκκινιάς.
Η φετινή επέτειος, όμως, δεν έρχεται σε ουδέτερο πολιτικό χρόνο. Μόλις πριν από λίγες ημέρες αποφυλακίστηκε ο Ηλίας Κασιδιάρης, καταδικασμένος για τη διεύθυνση της εγκληματικής νεοναζιστικής οργάνωσης. Βγαίνοντας από τη φυλακή, επιχείρησε αμέσως να μετατρέψει την αποφυλάκισή του σε πολιτική επιστροφή, αναγγέλλοντας νέο πολιτικό σχηματισμό και νέα κάθοδο στον δημόσιο χώρο. Η αποφυλάκιση μπορεί να προβλέπεται από τους κανόνες έκτισης των ποινών. Δεν αποτελεί, όμως, αθώωση, λήθη ή πολιτική κολυμβήθρα. Η καταδίκη υπάρχει και η Ιστορία δεν σβήνεται επειδή άνοιξε μια πόρτα φυλακής.
Κι εδώ βρίσκεται η ουσία. Ο φασισμός δεν εμφανίζεται πάντοτε με στολές, τάγματα και σβάστικες. Εμφανίζεται και με καινούργια ονόματα, τηλεοπτικά παράθυρα και καλοσιδερωμένα κοστούμια. Πατάει πάνω στη φτώχεια, στην ανασφάλεια και στην εγκατάλειψη, για να στρέψει τον θυμό προς τον πρόσφυγα, τον μετανάστη, τον διαφορετικό και σε όποιον αγωνίζεται. Το βλέπουμε στην Ελλάδα και σε μια Ευρώπη όπου η ακροδεξιά κανονικοποιείται, κυβερνά ή πιέζει κυβερνήσεις να υιοθετήσουν τη γλώσσα και την πολιτική της.
Η απάντηση, λοιπόν, δεν μπορεί να είναι μόνο μια δικαστική απαγόρευση ούτε μια επετειακή καταδίκη. Χρειάζεται σύγκρουση με τις πολιτικές που παράγουν φόβο, εξαθλίωση και αποδιοπομπαίους τράγους. Γιατί ο φασισμός δεν αντιμετωπίζεται όταν έχει ήδη σηκώσει το μαχαίρι. Αντιμετωπίζεται νωρίτερα, όταν επιχειρεί να γίνει ξανά ανεκτός και συζητήσιμος, εντάσσοντας την κανονικότητα του μέσα στην καθημερινότητά μας. Γι’ αυτό η σημερινή συγκέντρωση στον πεζόδρομο της Παπαστράτου δεν είναι απλώς ένα μνημόσυνο. Είναι δήλωση παρουσίας. Ο Παύλος Φύσσας δεν επιστρέφει με τα λόγια. Ζει όταν η κοινωνία αρνείται να παραδώσει τον δρόμο, τη μνήμη και το μέλλον της στους φασίστες.
