Λευτέρης Τηλιγάδας
Ο γίγαντας της πληροφορίας παραδίδεται στη καθημερινότητα μιας πόλης
που αγωνίζεται να επικοινωνήσει με το παρόν της.
Πάνω από το κτίριο του Οργανισμού Τηλεπικοινωνιών Ελλάδος υπάρχει ένας τεράστιος μεταλλικός γίγαντας. Είναι ο πύργος με τις κεραίες και τα κυκλικά του τύμπανα, που μοιάζει να έχει σηκώσει τα χέρια ψηλά. Κοιτάζοντάς τον μέσα στο κάδρο, δεν μπορούσα να καταλάβω αν παραδινόταν, αν ζητούσε βοήθεια αν ικέτευε ή αν προσπαθούσε να πιάσει καλύτερο σήμα από ένα μέλλον που όλο ανακοινώνεται κι όλο αργεί να φτάσει.
Από εκεί ψηλά περνούν πληροφορίες, ειδήσεις, υποσχέσεις, αριθμοί, κυβερνητικές διαβεβαιώσεις και αντιπολιτευτικές κορώνες. Κάπου στην Αθήνα γίνεται σύσκεψη για τις αποζημιώσεις των πυρόπληκτων. Στη Δυτική Αττική, ο Νίκος Ανδρουλάκης και στελέχη της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης επισκέπτονται τις καμένες περιοχές, συναντούν φορείς και καταγράφουν ζημιές. Στη Λαμία παραδίδονται επτά νέα ασθενοφόρα για την ενίσχυση του Εθνικού Κέντρου Άμεσης Βοήθειας. Στο κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού καταγράφονται νέες αποχωρήσεις, πριν ακόμη προλάβει ο πολιτικός φορέας να σταθεί στα πόδια του.
Όλες αυτές οι πληροφορίες μπορούν να περάσουν μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα από αυτόν τον μεταλλικό γίγαντα. Αυτό που δεν μεταδίδεται τόσο εύκολα είναι η αγωνία του ανθρώπου που περιμένει την αποζημίωση, του κατοίκου που κοιτάζει τη γη του καμένη, του ασθενούς που μετρά πόση ώρα χρειάζεται το ασθενοφόρο για να φτάσει ή του πολίτη που ακούει ένα νέο κόμμα να υπόσχεται δημοκρατία και να το βλέπει να δοκιμάζεται πρώτα στο εσωτερικό του από την έλλειψη της ανοχή του στο διαφορετικό.
Η επικοινωνία έγινε γρήγορη, αλλά η λύση των προβλημάτων παραμένει αργή, απελπιστικά αργή. Τα δελτία Τύπου φτάνουν στην ώρα τους, οι φωτογραφίες των επισκέψεων ανεβαίνουν αμέσως και οι ανακοινώσεις μοιράζονται πριν στεγνώσει η υπογραφή. Η αποκατάσταση, η δημόσια φροντίδα και η λογοδοσία ακολουθούν συνήθως με εξαιρετικά χαμηλότερη ταχύτητα. Η πληροφορία ταξιδεύει ασύρματα, αλλά ο Αγρινιώτης και ο κάθε πολίτης αυτής της χώρας εξακολουθεί να περιμένει στην ουρά.
Κάτω από τις κεραίες, το Αγρίνιο συνεχίζει τη δική του καθημερινότητα. Ανοίγει μαγαζιά, πληρώνει λογαριασμούς, ψάχνει δουλειά, φροντίζει ηλικιωμένους και μεγαλώνει παιδιά που δεν ξέρουν, αν θα μπορέσουν να μείνουν στον τόπο τους. Η επαρχία δεν στερείται πληροφοριών. Στερείται συχνά τη δυνατότητα να επηρεάζει τις αποφάσεις που φτάνουν σε αυτήν έτοιμες, σαν οδηγίες χρήσης μιας ζωής που σχεδιάστηκε αλλού.
Ο μεταλλικός γίγαντας παραμένει εκεί, με τα χέρια ψηλά, κι είναι ίσως ο μόνος που «παραδόθηκε» από την κατασκευή του. Η πόλη από κάτω, θέλω να πιστεύω ότι αυτή την πληροφορία της «άνευ όρων παράδοσης» δεν την έχει στο DNA της. Όχι επειδή όλα λειτουργούν, αλλά επειδή κάποιος πρέπει κάθε πρωί να τα κάνει να λειτουργήσουν. Και το μέλλον της δεν θα κριθεί από το πόσο ισχυρό είναι το σήμα, αλλά από το αν η δική της φωνή θα πάψει επιτέλους να επιστρέφει ως αναπάντητη κλήση.
Στη σπουδή της πατίνας των ημερών
