… | Νικολέτα Γερολιμίνη | Η παράδοση δε σώζεται με αναπαραστάσεις· σώζεται με συνέχειες. | Οι δρόμοι γέμισαν κόσμο, τα μεγάφωνα σκόρπισαν εμβατήρια, κι έπιασα τον εαυτό μου να αναρωτιέται τι είναι άραγε εκείνο που πραγματικά γιορτάζουμε. Τη μνήμη ή το ομοίωμά της; Την παράδοση ή τη σκιά της; | Μιλάμε για την παράδοση λες και πρόκειται για μουσείο· τη βγάζουμε βόλτα σε γιορτές, τη ντύνουμε με φορεσιές και στολές, […]
Ετικέτα: Νικολέτα Γερολιμίνη
Η ιδιωτική ζωή των αναγκών
… | Νικολέτα Γερολιμίνη | Η ιδιωτική ζωή των αναγκών | Καμιά ανάγκη δεν είναι μικρή γι’ αυτόν που την κουβαλάει. Αυτό είναι ίσως το δυσκολότερο μάθημα στις ανθρώπινες σχέσεις | Οι ανάγκες έχουν πάντα έναν τρόπο να παριστάνουν τις ίδιες. Ντύνονται την ίδια λέξη, κι όμως μέσα σε κάθε άνθρωπο σημαίνουν κάτι αλλιώτικο, κάποιες φορές σχεδόν ξένο. Από μακριά μοιάζουν κοινά πράγματα, από κοντά όμως φαίνεται πως ο καθένας […]
Η τέχνη της εξαφάνισης
… | Νικολέτα Γερολιμίνη | Η τέχνη της εξαφάνισης | Kάθε αληθινή αλλαγή μοιάζει σκανδαλώδης κι έχει αντίτιμο| Οι περισσότεροι άνθρωποι περνάνε τη ζωή τους προσέχοντας να μη διαφέρουν, να χωράνε στις μικρές και στις μεγάλες συνήθειες του κόσμου. Φοβούνται μήπως πουν κάτι που δε λέγεται, μήπως σκεφτούν κάτι που δε συνηθίζεται, μήπως θελήσουν κάτι που δεν εγκρίνεται, κι όλα αυτά για να γίνουν αρεστοί. Προσέχουν τα λόγια τους, τις […]
Οι ηλικίες που μας φόρεσαν
… | Νικολέτα Γερολιμίνη | Οι ηλικίες που μας φόρεσαν | H ζωή δεν μικραίνει επειδή πέρασαν τα χρόνια· μικραίνει μόνο όταν πάψεις να της παραχωρείς μέλλον. | Η μάνα μου στα πενήντα της φόραγε μαύρα παπούτσια με χαμηλό τακούνι και μίλαγε για τα νιάτα της, λες κι είχαν συμβεί σε άλλη γυναίκα. Τότε μου φαινόταν μεγάλη. Κι οι φίλες της επίσης, μού φαίνονταν μεγάλες. Οι άντρες της ηλικίας τους […]
Οι μέρες με τις σωστές απαντήσεις
… | Νικολέτα Γερολιμίνη | Οι μέρες με τις σωστές απαντήσεις | Η ζωή, ευτυχώς, κάνει συχνά παρέα με ανθρώπους που δεν εντυπωσίασαν κανέναν στην αρχή| Η κοινωνία αγαπάει πολύ τις επιτυχίες που ανακοινώνονται. Τις άλλες, τις αθόρυβες, τις φοβάται. Έναν άνθρωπο, ας πούμε που αγαπάει τη μοναξιά του ή κάποιον άλλον που αλλάζει δρόμο στα τριάντα του και στα σαράντα του και χαίρεται μ αυτό που κάνει κι ας […]
Οι ξένοι, δικοί μας άνθρωποι
… | Νικολέτα Γερολιμίνη| Οι ξένοι, δικοί μας άνθρωποι |Mικραίνει κάπως ο κόσμος, κάθε φορά που χάνεται ένα πείσμα Η αρρώστια έχει έναν παράξενο τρόπο να μένει στο σπίτι και μετά την αναχώρησή της. Αφήνει πίσω της μερικές γάζες, δύο τρία φοβισμένα συρτάρια, κάτι φακέλους που δεν πετιούνται ποτέ και μια καρέκλα απέναντι, πάντοτε απέναντι, να σε κοιτάει εξεταστικά, ψάχνοντας για μια μικρή υποτροπή . Έπειτα αρχίζουν τα παράξενα. Το […]
Ποιος χωράει στην τάξη;
… | Νικολέτα Γερολιμίνη | Ποιος χωράει στην τάξη; | Όταν ο δάσκαλος δεν βλέπει μαθητές· βλέπει στερεότυπα| Η φράση βγήκε απρόσεκτα, σαν να μην πρόλαβε να σκεφτεί τον εαυτό της, με ένταση που δε γύρευε ν’ ακουστεί αλλά να τελειώσει μια συζήτηση πριν καν αρχίσει, με μια βεβαιότητα που δεν άφηνε περιθώριο κουβέντας: «Έχω γυφτάκια στην τάξη και Αλβανάκια… τι μάθημα να κάνεις;» Για μια στιγμή, ο δρόμος στένεψε […]
Το like ως προσωπείο
… Νικολέτα Γερολιμίνη | Το like ως προσωπείο | Η αντίδραση του να πατάει κανείς «like» σ’ ένα κείμενο που τον θίγει δεν είναι απλώς μια κίνηση επιφανειακή. Αποτελεί ένδειξη μιας εσωτερικής διεργασίας που συνδέεται με τον τρόπο που το άτομο διαχειρίζεται την απειλή στο «εγώ» του | Από ψυχαναλυτική σκοπιά, η πράξη αυτή φανερώνει μια ανάγκη άμυνας απέναντι στο άγχος που προκαλεί η κριτική. Ο άνθρωπος, αντί να μπει σε […]
Το φαρμακείο του Γιάννη του Τσιμπουράκη
… Νικολέτα Γερολιμίνη | Το φαρμακείο του Γιάννη του Τσιμπουράκη | «Ξέραμε κι οι δυο πως το ψέμα είχε ψυχή, και πως η αγάπη δεν χρειάζεται πολλές λέξεις» | Ήταν ένα φαρμακείο μεγάλο — όχι σε τετραγωνικά, μα σε θαύμα. Με τις προθήκες ψηλές, ασφυκτικά γεμάτες από φίλτρα, βάμματα, σκόνες και σταγόνες. Όλα με ονόματα δύσκολα, που αν τα ψιθύριζες, νόμιζες πως έλεγες ξόρκια. Ο μπάρμπα Γιάννης, κοντός — μα με […]
Το μπακάλικο του Δημητράκη του Σουλέ
… Νικολέτα Γερολιμίνη – Το μπακάλικο του Δημητράκη του Σουλέ | Ήταν ένας κόσμος που είχε ημερομηνία λήξης – και γι’ αυτό τον ζούσα με λύσσα | Ήταν ένα μαγαζί στενόμακρο, σαν χαραμάδα σε πέτρινο τοίχο, εκεί στην καρδιά του Αιτωλικού, όπου οι ώρες κυλούσαν με το άρωμα του καφέ και του χαλβά, και η σκόνη από τα σακιά —ρύζια, φακές, φασόλια και φυράματα— χόρευε στον αέρα σαν νιφάδα καλοσύνης. Δεξιά, […]
Μικρές πατρίδες
… Το Αιτωλικό που κράτησα – της Νικολέτας Γερολιμίνη – Μικρές πατρίδες | Από τη στεριά της υποχρέωσης και της ανάγκης σε μια θάλασσα, όλο παιχνίδι και ανεμελιά | Μέρες καλοκαιριού, βουτηγμένες σε αλάτι και ιώδιο, κι εγώ παιδί – ένα παιδί με φουσκωμένη ψυχή, σαν τις σαμπρέλες που κάνανε τον Σαραντάρα να ωρύεται. Τον θυμάμαι – ψηλό, βαρύ σαν απόφαση που δεν παίρνεις εύκολα, με μουστάκι που κάλυπτε μισή ζωή […]
Η εργασία δεν είναι στρατόπεδο
… Νικολέτα Γερολιμίνη | Η εργασία δεν είναι στρατόπεδο | Χρειαζόμαστε χώρους που δεν μας φοβίζουν. Που δεν μας αρρωσταίνουν. Που δεν ζητούν τη σιωπή για να μας ανεχτούν. | Χθες ήταν η Παγκόσμια Ημέρα Ασφάλειας και Υγείας στην Εργασία. Σήμερα η μέρα της εργατικής πρωτομαγιάς. Είναι μέρες που έρχονται για να θυμίσουν τα αυτονόητα — ότι ο άνθρωπος δεν είναι μηχανή, ότι η εργασία δεν είναι μόνο νούμερα και […]
Αξιολόγηση | Κρυφό Παιχνίδι Δύναμης και Ανισοτήτων
… Νικολέτα Γερολιμίνη | Η Αξιολόγηση στην Εκπαίδευση | Ένα Κρυφό Παιχνίδι Δύναμης και Ανισοτήτων | Τα τελευταία τέσσερα χρόνια, η εκπαιδευτική πολιτική έχει εισέλθει σε μια περίοδο έντονης συζήτησης, επικεντρωμένη στη «βελτίωση των εκπαιδευτικών και σχολικών μονάδων». Όροι όπως «αναβάθμιση», «ενδυνάμωση» και «αυτονομία» έχουν γίνει μέρος της καθημερινής μας γλώσσας, με την κυβέρνηση να προβάλλει την αξιολόγηση ως «μαγική λύση» για τα διαχρονικά προβλήματα του εκπαιδευτικού συστήματος. Πρόσφατα, κατά την […]
Μια Ανάσταση χωρίς τρόμο
… Νικολέτα Γερολιμίνη | Μια Ανάσταση χωρίς τρόμο | Για τα ζώα, η νύχτα της Ανάστασης δεν είναι φως. Είναι κρότοι, τρόμος, φυγή | Κάθε χρόνο, τέτοιες μέρες, ο ουρανός γεμίζει φως και θόρυβο. Οι άνθρωποι σηκώνουν το κεφάλι και θαυμάζουν, ανάβουν λαμπάδες, εύχονται «Χριστός Ανέστη». Μα λίγο πιο πέρα, στις αυλές, κάτω από μπαλκόνια, στις γωνιές των δρόμων, κάποια πλάσματα τρέμουν. Για τα ζώα, η νύχτα της Ανάστασης δεν […]
Μεταξύ Πλυντηρίου και Θρήνου
… Νικολέτα Γερολιμίνη Μεταξύ Πλυντηρίου και Θρήνου Η Μητέρα (όχι εκείνη με το φωτοστέφανο – η άλλη, που σκούπισε με το μανίκι τον ιδρώτα κι έσβησε τον θερμοσίφωνα για να περισσέψει λίγο φως), είδε τον γιο της σε μια οθόνη ακινησίας, όπου το αίμα δεν ήταν ποίηση. Δεν ήξερε από δόγματα. Ήξερε από το βάρος της φρατζόλας. Από το κουδούνι του σχολείου. Από το τηλέφωνο που δεν χτυπούσε. Η Παναγία […]
Το «ευσυγκίνητο» και το «θέαμα»
… Νικολέτα Γερολιμίνη | Το «ευσυγκίνητο», το «θέμα» και το «θέαμα» | Ας σταματήσουν επιτέλους οι δακρύβρεχτες διατυπώσεις και και τα «ρίγη συγκίνησης» | Αρκεί μια ματιά στην ειδησεογραφία της ημέρας, για να έρθεις αντιμέτωπος με μια ιστορία τρέλας, επενδυμένης -τις περισσότερες φορές- με τον προστατευτικό κομφορμισμό του «πολιτικά ορθού», που στην καλύτερη των περιπτώσεων σε «χαλάει» και σε υποβάλλει σε αδιέξοδους εσωτερικούς διαλόγους και στην χειρότερη σε «παραλύει», σε […]