...
| Νικολέτα Γερολιμίνη |
Οι ηλικίες που μας φόρεσαν
| H ζωή δεν μικραίνει επειδή πέρασαν τα χρόνια·
μικραίνει μόνο όταν πάψεις να της παραχωρείς μέλλον. |
Η μάνα μου στα πενήντα της φόραγε μαύρα παπούτσια με χαμηλό τακούνι και μίλαγε για τα νιάτα της, λες κι είχαν συμβεί σε άλλη γυναίκα. Τότε μου φαινόταν μεγάλη. Κι οι φίλες της επίσης, μού φαίνονταν μεγάλες. Οι άντρες της ηλικίας τους ακόμη περισσότερο. Όλοι είχαν έναν τρόπο να κάθονται στις καρέκλες, να σταυρώνουν τα χέρια, να χαμηλώνουν τη φωνή, που δήλωνε πως κάτι είχε τελειώσει.
Τώρα που έφτασα κι εγώ σ’ αυτή τη δεκαετία, ψάχνω γύρω μου να βρω εκείνους τους μεγάλους ανθρώπους και δεν τους βρίσκω. Βρίσκω γυναίκες που ερωτεύονται παράφορα, που αλλάζουν δουλειές, που φεύγουν από γάμους τριάντα χρόνων, που μαθαίνουν ξένες γλώσσες, που γελάνε δυνατά σε ταβέρνες και γυρίζουν σπίτι ξημερώματα. Βρίσκω άντρες που τρομάζουν μπροστά στη μοναξιά τους, που περιμένουν ένα μήνυμα στο κινητό με την ίδια λαχτάρα που περίμεναν κάποτε ένα γράμμα. Κοιτάζω κι εμένα στον καθρέφτη κι αναρωτιέμαι πού κρύβεται αυτή η ηλικία που τόσα χρόνια φοβόμουν.
Οι αριθμοί υπάρχουν· το σώμα τους κουβαλάει. Τα γόνατα παραπονιούνται, η μέση θυμάται, το δέρμα λεπταίνει, μα η ψυχή δεν ακολουθεί πάντα τις εντολές του χρόνου. Άλλοτε μένει πίσω κι άλλοτε τρέχει μπροστά. Ίσως τελικά να μη μας γερνάει τόσο ο χρόνος όσο οι ιστορίες που ακούμε γι’ αυτόν. Μεγαλώσαμε ακούγοντας πως κάθε ηλικία αφαιρεί. Στα σαράντα τελειώνει η νιότη, στα πενήντα αρχίζουν οι εκπτώσεις, στα εξήντα περισσεύεις λίγο, στα εβδομήντα αρχίζει η μεγάλη υποχώρηση.
Και πολλοί το πιστέψαμε. Έτσι, πολύ πριν φτάσουμε εκεί, αρχίσαμε να προσαρμοζόμαστε. Μαζεύουμε τις επιθυμίες μας πριν χρειαστεί, κρύβουμε τη φιλοδοξία μας, μικραίνουμε τα όνειρά μας, ζητάμε λιγότερα, περιμένουμε λιγότερα. Ύστερα, κάποια στιγμή, καταλαβαίνεις πως κάθε ηλικία σου παίρνει κάτι και σου δίνει κάτι άλλο. Στα νιάτα μας μετρούσαμε πόσο μας ήθελαν οι άλλοι. Αργότερα αρχίζουμε να μετράμε πόσο μας αρέσει ο εαυτός μας. Στα νιάτα χωρούσαν πολλοί άνθρωποι γύρω μας· μεγαλώνοντας χωράνε λιγότεροι, μα κάθονται πιο κοντά. Στα νιάτα μας φοβόμασταν να χάσουμε ανθρώπους· τώρα φοβόμαστε περισσότερο να χάσουμε τον καιρό που μας απομένει.
Κι αυτό, όσο κι αν πονάει, κρύβει μια σοφία, γιατί αρχίζεις να ξεχωρίζεις. Αρχίζεις να διαλέγεις, να δίνεις χώρο σε ό,τι αγαπάς πραγματικά. Ίσως αυτό να είναι το κέρδος της ηλικίας, η οικονομία της ψυχής. Να σταματάς να σκορπίζεσαι, να κρατάς κοντά σου ό,τι έχει ακόμη σφυγμό και να καταλαβαίνεις, αργά αλλά καθαρά, πως η ζωή δεν μικραίνει επειδή πέρασαν τα χρόνια· μικραίνει μόνο όταν πάψεις να της παραχωρείς μέλλον.
————————————————————————————
