...
| Νικολέτα Γερολιμίνη |
Η ιδιωτική ζωή των αναγκών
| Καμιά ανάγκη δεν είναι μικρή γι’ αυτόν που την κουβαλάει.
Αυτό είναι ίσως το δυσκολότερο μάθημα στις ανθρώπινες σχέσεις |
Οι ανάγκες έχουν πάντα έναν τρόπο να παριστάνουν τις ίδιες. Ντύνονται την ίδια λέξη, κι όμως μέσα σε κάθε άνθρωπο σημαίνουν κάτι αλλιώτικο, κάποιες φορές σχεδόν ξένο. Από μακριά μοιάζουν κοινά πράγματα, από κοντά όμως φαίνεται πως ο καθένας τρώει τη δική του πείνα.
Η αγάπη, ας πούμε, για κάποιον μπορεί να είναι ένα τηλεφώνημα αργά το βράδυ, μια φωνή που θα ρωτήσει αν έφαγε, αν γύρισε σπίτι, αν κουράστηκε. Για κάποιον άλλον είναι μια παρουσία που παραμένει όταν αρχίζουν τα δύσκολα κι όταν όλα τα υπόλοιπα φεύγουν. Κι υπάρχει κι εκείνος που ζητάει από την αγάπη να του αφήσει αέρα, να μην τον στριμώξει, να του παραχωρήσει ελευθερία τόσο μεγάλη, που να χωράει μέσα της ακόμη και την απουσία. Όλοι μιλάνε για το ίδιο πράγμα, στην πραγματικότητα όμως, περιγράφουν διαφορετικές ελλείψεις, με την ίδια λέξη να ιδρώνει από την υπερεργασία της.
Υπάρχουν άνθρωποι που διψάνε για ησυχία επειδή μεγάλωσαν μέσα σε φωνές, κι άλλοι που τρομάζουν στη σιωπή επειδή τούς θυμίζει εγκατάλειψη. Υπάρχουν γυναίκες που λαχταρούν ένα σπίτι γεμάτο κόσμο, πιάτα, φασαρία, μυρωδιές φαγητού, επειδή κάποτε έτρωγαν μόνες τους, και γυναίκες που ονειρεύονται ένα μικρό δωμάτιο μ’ ένα ποτήρι νερό στο κομοδίνο και καμία απαίτηση να τις περιμένει πίσω από την πόρτα, επειδή πέρασαν τη ζωή τους υπηρετώντας άλλους. Όλες, αν τις ρωτήσεις, θα πουν πως ψάχνουν ευτυχία -μια λέξη καταπονημένη από τις αμέτρητες μεταφράσεις της.
Ίσως τελικά οι ανάγκες -η πιο προσωπική μορφή μνήμης- να γεννιούνται εκεί που κάποτε κάτι έλειψε υπερβολικά ή περίσσεψε με βία. Ένας άνθρωπος που στερήθηκε τρυφερότητα μπορεί να ζητάει διαρκώς επιβεβαίωση, κι ένας άλλος, που πνίγηκε μέσα στην υπερπροστασία, να ζητάει χώρο· και οι δύο μοιάζουν απαιτητικοί στα μάτια των άλλων, ενώ στην πραγματικότητα προσπαθούν να φροντίσουν ένα παλιό τραύμα που συνεχίζει να πεινάει με την επιμονή αδέσποτου ζώου.
Καμιά ανάγκη δεν είναι μικρή γι’ αυτόν που την κουβαλάει. Αυτό είναι ίσως το δυσκολότερο μάθημα στις ανθρώπινες σχέσεις, να καταλάβεις πως εκείνο που σε σένα φαίνεται υπερβολή, στον άλλον μπορεί να είναι ο τελευταίος τρόπος να κρατηθεί όρθιος. Κάποιος χρειάζεται συχνές λέξεις, κάποιος βλέμματα, κάποιος συνέπεια, κάποιος αποστάσεις. Οι παρεξηγήσεις αρχίζουν, όταν μετράμε τις ανάγκες του άλλου με το δικό μας μέτρο, αυτή τη μικρή ιδιοκτησία του εαυτού που πιστεύει πως η δική του αλήθεια είναι η μοναδική, γιατί αναγνωρίζουμε ό,τι μας είναι οικείο.
Καθώς περνούν τα χρόνια καταλαβαίνεις πως η ωριμότητα ίσως να βρίσκεται στην παραδοχή πως ο άνθρωπος απέναντί σου κατοικεί ένα διαφορετικό εσωτερικό κόσμο, με άλλες ελλείψεις, άλλες αντοχές, άλλες πείνες, και πως η αγάπη, όταν διαθέτει κάποια σοφία, σταματάει να διορθώνει τις ανάγκες του άλλου, παύει να δίνει οδηγίες, να αποφαίνεται, κι αρχίζει απλώς να τις ακούει. Ίσως αυτή να είναι η πιο δύσκολη μορφή αγάπης, ν’ αφήνεις την ανάγκη του άλλου να διατηρεί τη δική της ανάγκη.
————————————————————————————
