...
| Νικολέτα Γερολιμίνη |
Ένα βήμα τη φορά
| Πάντα κάτι θα πονάει, κάτι θα λείπει, κάτι θα μένει ανοικτό.
Η ζωή δεν αγαπάει τους έτοιμους· τους επίμονους αγαπάει… |
Μην περιφρονείς τα μικρά βήματα, ψυχή μου. Η ζωή δεν αλλάζει με άλματα -τα άλματα συνήθως τα ονειρεύεται η ματαιοδοξία μας· θέλει να ξυπνήσει ένα πρωί και να βρει τον εαυτό της καινούργιο. Η ζωή προχωράει με μικρές μετακινήσεις, αλλάζει με τη σιωπηλή επανάληψη μιας νέας στάσης απέναντι στον εαυτό μας. Να είσαι επιεικής με την αργοπορία σου, δεν είσαι μηχανή για να επισκευαστείς· είσαι γεμάτος αποτυπώματα, κουβαλάς μνήμες, φόβους, τραύματα, αγάπες που έμειναν μισές, παράπονα που γέρασαν μαζί σου. Γι’ αυτό, όταν δεν ξέρεις τι να κάνεις, μην κοιτάς όλη τη διαδρομή· ο δρόμος άμα τον κοιτάς ολόκληρο, μεγαλώνει, γίνεται βουνό. Κοίτα μόνο το επόμενο βήμα, αυτό που χωράει η σημερινή σου δύναμη. Μόνο αυτό. Ένα βήμα τη φορά -δεν είναι λίγο, μην το υποτιμάς.
Πρώτα, σταμάτα να τρέχεις· δε βρίσκεις τον εαυτό σου κυνηγώντας τον -συνήθως τον τρομάζεις περισσότερο. Έπειτα, κοίτα τί κουβαλάς -κι αυτά που σου συνέβησαν κι αυτά που έμειναν μέσα σου απ’ όσα δεν συνέβησαν. Πολλές φορές το τραύμα δεν είναι το γεγονός, είναι η ερμηνεία που του δώσαμε για ν’ αντέξουμε. Αναγνώρισε τις ελλείψεις σου· όσο τις κρύβεις,
τόσο σε κυβερνούν. Πένθησε για όσα δεν πήρες, για όσα περίμενες, γι’ αυτούς που δεν μπόρεσαν να σου δώσουν ό,τι είχες ανάγκη. Κλάψε αν χρειάζεται· τα δάκρυα είναι ο τρόπος της ψυχής να ξεσκονίζει τα παλιά της έπιπλα. Δεν είναι ντροπή· ντροπή είναι να προσποιείσαι πως δεν σου έλειψαν. Θύμωσε· το αληθινό πένθος περνάει από το θυμό, μα μην τον κάνεις σπίτι σου.
Κι όταν μπορέσεις, συγχώρεσε, συγχώρεσε, για να λευτερωθείς -δεν αντέχεται να ζεις ισόβια δεμένος μ’ εκείνους που σε πλήγωσαν. Πάψε να ζητάς απ’ τους άλλους να διορθώσουν το παρελθόν σου. Μην περιμένεις να γιατρέψουν τις παλιές σου πληγές· οι περισσότεροι παλεύουν ακόμη με τις δικές τους. Μάθε να μένεις μόνος· υπάρχουν μοναξιές που πληγώνουν και μοναξιές που γιατρεύουν. Να ξεχωρίζεις τις δεύτερες.
Πάρε την ευθύνη της ζωής σου, χωρίς να κατηγορείς διαρκώς τους άλλους, χωρίς να κατηγορείς διαρκώς και τον εαυτό σου. Αποδέξου πως δε θα γίνεις ποτέ τέλειος -ούτε εκείνοι που αγάπησες έγιναν. Αγάπησε τις ατέλειές σου χωρίς να τις κάνεις σημαία. Βάλε όρια. Πες ένα «όχι» όταν χρειάζεται. Πες κι ένα «ναι» όταν το φοβάσαι. Αγάπησε χωρίς να φυλακίζεις. Χάσε χωρίς να αφανίζεσαι. Μάθε να χαίρεσαι όταν έρχεται η χαρά· μην της κλείνεις την πόρτα επειδή φοβάσαι ότι θα φύγει -όλα φεύγουν κάποτε- αυτό δε σημαίνει πως δεν αξίζει να τα ζήσουμε. Κατάλαβε πως η ευτυχία είναι σύντομες αναλαμπές νοήματος -όχι κατάσταση. Συμφιλιώσου με το χρόνο, με το σώμα που αλλάζει, με τους ανθρώπους που φεύγουν, με τη ζωή που δεν εκπληρώνει όλες τις επιθυμίες.
Και τελευταίο βήμα, ίσως το δυσκολότερο, συνέχισε… με τις ατέλειές σου, με τις αμφιβολίες σου, με τα μπαλώματα και τις εκκρεμότητές σου. Δε χρειάζεται να τα τακτοποιήσεις όλα για να ξεκινήσεις να ζεις. Δε θα τακτοποιηθούν. Πάντα κάτι θα πονάει, κάτι θα λείπει, κάτι θα μένει ανοικτό. Η ζωή δεν αγαπάει τους έτοιμους· τους επίμονους αγαπάει, που με όλες τους τις ήττες, με όλα τους τα λίγα, κάνουν ακόμη ένα βήμα.
————————————————————————
Στη σπουδή της πατίνας των ημερών
