...
| Στέλιος Μερμίγκης |
Δεν ήταν μια απλή παράσταση·
ήταν μια δημόσια πράξη αντίστασης
| Μια βραδιά στο Παπαστράτειο Μέγαρο που ξεπέρασε τα όρια μιας καλλιτεχνικής εκδήλωσης
και μετατράπηκε σε μια δημόσια υπενθύμιση
ότι η ισότητα στην περίθαλψη δεν είναι προνόμιο των λίγων αλλά δικαίωμα όλων. |
Πριν από λίγες μέρες, σε ένα κατάμεστο Παπαστράτειο Μέγαρο, δεν ακούστηκε απλώς ένα θεατρικό κείμενο ούτε παρουσιάστηκε ένα μουσικό έργο. Ακούστηκε η φωνή μιας μάνας. Μιας γυναίκας που δεν βραβεύτηκε ποτέ από επίσημους θεσμούς, δεν έγινε εξώφυλλο, δεν προβλήθηκε ως «πρότυπο επιτυχίας», αλλά έδωσε μια μάχη που λίγοι μπορούν να καταλάβουν.
Η Εύη Βέρη βρέθηκε απέναντι σε αυτό που φοβάται κάθε γονιός: ένα σπάνιο νόσημα του παιδιού της. Και μαζί με αυτό βρέθηκε αντιμέτωπη με κάτι εξίσου σκληρό: την αδιαφορία, τη γραφειοκρατία, τις κλειστές πόρτες και τη λογική ότι κάποιοι άνθρωποι δικαιούνται περισσότερη φροντίδα από κάποιους άλλους.
Γιατί αυτή είναι η μεγάλη πολιτική συζήτηση που ανοίγει αυτή η ιστορία.
Σε μια δημοκρατία δεν γίνεται η ποιότητα της περίθαλψης να εξαρτάται από το όνομα, τη θέση, τις γνωριμίες ή τη δύναμη του καθενός. Δεν γίνεται όταν αρρωσταίνει ένας ισχυρός να κινητοποιούνται τα πάντα και όταν δοκιμάζεται ένας απλός άνθρωπος να πρέπει να δώσει και δεύτερη μάχη — απέναντι στο ίδιο το σύστημα.
Κι όμως, αυτή η μάνα δεν σιώπησε.
Όταν όλοι πίστεψαν ότι τελείωσαν οι δυνατότητες, βγήκε δημόσια, μίλησε, διεκδίκησε, πίεσε και κατάφερε με τη δύναμη της κοινωνίας να ανοίξει ο δρόμος ώστε να δοθεί στον Μάριο η ευκαιρία να μεταφερθεί στην Ιταλία.
Και εκεί, κάποιοι γιατροί έκαναν αυτό που οφείλει να κάνει κάθε σύστημα υγείας: να υπηρετεί τον άνθρωπο.
Η εικόνα του Μάριου πάνω στη σκηνή να τραγουδά το αγαπημένο του τραγούδι δεν ήταν μόνο μια προσωπική δικαίωση. Ήταν μια υπενθύμιση ότι τίποτα δεν χαρίζεται όταν οι άνθρωποι σωπαίνουν.
Το μήνυμα αυτής της βραδιάς δεν ήταν η συγκίνηση. Ήταν η διεκδίκηση.
Να μη σκύβουμε το κεφάλι. Να μη δεχόμαστε ότι «έτσι είναι το σύστημα». Να απαιτούμε ισότητα, αξιοπρέπεια και πρόσβαση στα αυτονόητα δικαιώματα για όλους. Γιατί πολλές φορές η μεγαλύτερη πολιτική πράξη ξεκινά από μια μάνα που αρνείται να παραιτηθεί.
——————————————————————————–
Στο μεροκάματο της σπουδής των τεχνικών της εξουσίας
