14 Σεπτεμβρίου 2026

Ημέρα Εθνικής Μνήμης της Γενοκτονίας
των Ελλήνων της Μικράς Ασίας από το Τουρκικό Κράτος
Παγκόσμια Ημέρα Ατοπικής Δερματίτιδας

Η μνήμη δεν παραγράφεται

Η Ημέρα Εθνικής Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας από το Τουρκικό Κράτος χαρακτηρίζει κάθε χρόνο την 14η Σεπτεμβρίου. Καθιερώθηκε από τη Βουλή των Ελλήνων με τον Νόμο 2645/1998, ενώ το Προεδρικό Διάταγμα 304/2001 καθόρισε τον τρόπο οργάνωσης των εκδηλώσεων μνήμης.

Η ημερομηνία παραπέμπει στις τραγικές ημέρες του Σεπτεμβρίου του 1922, στην καταστροφή της Σμύρνης και στην κορύφωση ενός κύκλου διωγμών, εκτοπισμών, σφαγών και βίαιου ξεριζωμού των ελληνικών πληθυσμών της Μικράς Ασίας. Σκοπός της ημέρας είναι να διατηρεί ζωντανή τη μνήμη των θυμάτων και των προσφύγων που έχασαν ανθρώπους, πατρίδα και περιουσία, αλλά και να θυμίζει ότι η προσφυγική εγκατάσταση άλλαξε βαθιά την κοινωνική, οικονομική και πολιτιστική ζωή της Ελλάδας.

Η ονομασία της ημέρας ακολουθεί ακριβώς τη διατύπωση του ελληνικού νόμου και αφορά την ευθύνη κρατικών πολιτικών και μηχανισμών, όχι τη συλλογική ενοχοποίηση ανθρώπων εξαιτίας της σημερινής εθνικότητάς τους.

Η μνήμη, βέβαια, δεν υπηρετείται με μια κατάθεση στεφάνων, έναν σημαιοστολισμό και μερικούς λόγους που ξεχνιούνται πριν αδειάσει η πλατεία. Αποκτά αξία όταν στέκεται απέναντι στην άρνηση, στον εθνικισμό και σε κάθε κρατική βία που μετατρέπει ξανά ανθρώπους σε πρόσφυγες. Η μνήμη της Μικράς Ασίας αντιστέκεται στη λήθη, την άρνηση και τον ιστορικό συμψηφισμό.

Η φαγούρα δεν είναι λεπτομέρεια

Η Παγκόσμια Ημέρα Ατοπικής Δερματίτιδας, γνωστή διεθνώς και ως Παγκόσμια Ημέρα Ατοπικού Εκζέματος, χαρακτηρίζει επίσης κάθε χρόνο την 14η Σεπτεμβρίου. Πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά το 2018 και αναπτύχθηκε από οργανώσεις ασθενών, με κεντρικό ρόλο της GlobalSkin και της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Συλλόγων Ασθενών με Αλλεργίες και Παθήσεις των Αεραγωγών, ώστε να ακουστεί η εμπειρία των ανθρώπων που ζουν με τη νόσο.

Η ατοπική δερματίτιδα είναι χρόνια φλεγμονώδης πάθηση του δέρματος και δεν μεταδίδεται. Προκαλεί έντονο κνησμό, ξηρότητα, ερυθρότητα, σκασίματα και, σε ορισμένες περιπτώσεις, πληγές ή λοιμώξεις από το συνεχές ξύσιμο. Συνήθως αρχίζει στην παιδική ηλικία, μπορεί όμως να εμφανιστεί ή να συνεχιστεί και στους ενηλίκους, με περιόδους έξαρσης και ύφεσης. Στην εμφάνισή της συμμετέχουν γενετικοί, ανοσολογικοί και περιβαλλοντικοί παράγοντες, ενώ η κατάλληλη θεραπεία μπορεί να ελέγξει σημαντικά τα συμπτώματα.

Η ημέρα δημιουργήθηκε για να αναδείξει όχι μόνο τις δερματικές βλάβες, αλλά και την απώλεια ύπνου, την ψυχική επιβάρυνση, το οικονομικό κόστος, τον κοινωνικό στιγματισμό και την ανάγκη ισότιμης πρόσβασης σε σωστή διάγνωση και θεραπεία. Κάπως έτσι, μια πάθηση που μπορεί να στερήσει ύπνο, συγκέντρωση και στοιχειώδη ηρεμία εξακολουθεί να αντιμετωπίζεται συχνά με το αμίμητο «μην ξύνεσαι». Η κοινωνία λατρεύει τις εύκολες συμβουλές, ιδιαίτερα όταν τη δύσκολη καθημερινότητα τη ζει το δέρμα κάποιου άλλου.