30 Σεπτεμβρίου 2026

Διεθνής Ημέρα Μετάφρασης και Διερμηνείας
Ημέρα Μνήμης των Εθνικών μας Ευεργετών

Διεθνής Ημέρα Μετάφρασης και Διερμηνείας

Η Διεθνής Ημέρα Μετάφρασης και Διερμηνείας τιμάται κάθε χρόνο στις 30 Σεπτεμβρίου. Καθιερώθηκε από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ το 2017, αναγνωρίζοντας ότι οι μεταφραστές και οι διερμηνείς δεν κάνουν απλώς μια τεχνική δουλειά: επιτρέπουν σε ανθρώπους, λαούς και πολιτισμούς να επικοινωνούν, να καταλαβαίνουν ο ένας τον άλλον και να έχουν πρόσβαση στη γνώση, στα δικαιώματα και στη δημόσια ζωή.

Η ημερομηνία συνδέεται με τον Άγιο Ιερώνυμο, μεταφραστή της Βίβλου στα λατινικά και προστάτη των μεταφραστών. Η σημασία της ημέρας είναι ακόμη μεγαλύτερη σήμερα, με την τεχνητή νοημοσύνη και τις αυτόματες μεταφράσεις να μπαίνουν παντού. Η τεχνολογία μπορεί να επιταχύνει τη διαδικασία, αλλά δεν μεταφράζει από μόνη της το ύφος, το υπαινικτικό νόημα, την ιστορική μνήμη, τις κοινωνικές ανισότητες και την ευθύνη μιας λέξης. Εκεί παραμένει αναντικατάστατη η ανθρώπινη κρίση.

Η UNESCO δίνει ιδιαίτερη έμφαση στη μετάφραση και διερμηνεία των αυτόχθονων και μειονοτικών γλωσσών, γιατί χωρίς γλωσσική ισότητα πολλοί άνθρωποι μένουν έξω από την εκπαίδευση, τις υπηρεσίες, την ενημέρωση και την πολιτική συμμετοχή. Για το 2026, η σχετική συζήτηση συνδέεται ξανά με τη γλωσσική πολυμορφία, τα γλωσσικά δικαιώματα και την ψηφιακή συμπερίληψη.

Ημέρα Μνήμης των Εθνικών μας Ευεργετών

Στις 30 Σεπτεμβρίου τιμάται η Ημέρα Μνήμης των Εθνικών μας Ευεργετών, μια επέτειος που καθιερώθηκε το 2007 με το Προεδρικό Διάταγμα 1/2007. Είναι μια ημέρα αφιερωμένη σε ανθρώπους της ελληνικής διασποράς που διέθεσαν μεγάλο μέρος της περιουσίας τους για να στηριχθεί η εκπαίδευση, η υγεία, ο πολιτισμός και η συγκρότηση του νεότερου ελληνικού κράτους.

Ανάμεσά τους o Αντρέας Συγγρός, ο Ευάγγελος Ζάππας, που συνέδεσε το όνομά του με το Ζάππειο και την αναβίωση των Ολυμπιακών Αγώνων, ο Ιωάννης Βερυβάκης, ο Γεώργιος Δρομοκαΐτης και τόσοι ακόμη. Από τις κοινότητές τους στην Ήπειρο, στην Κωνσταντινούπολη, στην Αίγυπτο, στη Ρωσία και στην Ευρώπη, έστειλαν χρήματα σε μια χώρα φτωχή, με ελάχιστες δημόσιες υποδομές και τεράστιες ανάγκες.

Η προσφορά τους άφησε πίσω της σχολεία, νοσοκομεία, ιδρύματα, πανεπιστήμια, μουσεία και κοινωφελή έργα. Όμως η ημέρα αυτή δεν χρειάζεται να αντιμετωπίζεται ως μια άκριτη αγιογραφία του πλούτου. Η ουσία δεν είναι ότι κάποιοι εύποροι «χάρισαν» στην κοινωνία όσα έπρεπε να έχει εξασφαλίσει η ίδια. Είναι ότι η παιδεία, η περίθαλψη και ο πολιτισμός δεν είναι πολυτέλεια ούτε προνόμιο για όσους μπορούν να τα πληρώσουν.

Η μνήμη των εθνικών ευεργετών έχει αξία όταν γίνεται υπενθύμιση ότι το κοινό καλό οφείλει να είναι μόνιμο δημόσιο δικαίωμα και όχι να εξαρτάται από τη γενναιοδωρία λίγων.