...
| Ένα γεγονός |
All we are saying is give peace a chance
| Το Bed-In του 1969 στο Άμστερνταμ και το Μόντρεαλ
δεν ήταν ένα επικοινωνιακό παιχνίδι δύο σταρ,
αλλά μια πολιτική παρέμβαση απέναντι στον πόλεμο του Βιετνάμ,
την υποκρισία των media και τη βιομηχανία του θεάματος
Την άνοιξη του 1969, όταν ο πόλεμος στο Βιετνάμ είχε μετατραπεί σε παγκόσμιο σύμβολο κρατικής βαρβαρότητας και η αμερικανική πολεμική μηχανή ισοπέδωνε χωριά στο όνομα της «δημοκρατίας», ο Τζον Λένον και η Γιόκο Όνο αποφάσισαν να χρησιμοποιήσουν τη διασημότητά τους με έναν τρόπο εντελώς διαφορετικό από αυτόν που περίμενε η βιομηχανία του θεάματος. Δεν οργάνωσαν συναυλία, δεν έκαναν κομματική καμπάνια, ούτε επέλεξαν τον ασφαλή δρόμο της φιλανθρωπίας. Κλείστηκαν σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου και κάλεσαν τον Τύπο να τους παρακολουθεί επί ώρες να μιλούν για ειρήνη.
Το πρώτο περίφημο Bed-In ξεκίνησε στις 25 Μαρτίου 1969 στο ξενοδοχείο Hilton του Άμστερνταμ, λίγες ημέρες μετά τον γάμο τους. Στο δωμάτιο 902, μέσα στον ίδιο χώρο όπου περνούσαν τον μήνα του μέλιτός τους, άνοιγαν καθημερινά την πόρτα στους δημοσιογράφους από τις 9 το πρωί μέχρι τις 9 το βράδυ. Οι περισσότεροι έφταναν εκεί περιμένοντας σκάνδαλο, σεξουαλική πρόκληση και φωτογραφίες που θα πουλούσαν φύλλα. Η πρόσφατη γυμνή φωτογράφιση του ζευγαριού για το εξώφυλλο του άλμπουμ «Two Virgins» είχε ήδη δημιουργήσει το κατάλληλο κλίμα κίτρινου ενδιαφέροντος.
Αντί όμως για αυτό, έβρισκαν δύο ανθρώπους καθισμένους πάνω σε ένα κρεβάτι να συζητούν για τον πόλεμο, την κοινωνική αδικία και τη βία των κρατών. Η εικόνα ήταν σχεδόν ενοχλητική για τα media της εποχής. Δύο από τους πιο αναγνωρίσιμους ανθρώπους του πλανήτη αρνούνταν να παίξουν τον ρόλο του σταρ και χρησιμοποιούσαν τη δημοσιότητα ως πολιτικό εργαλείο. Ήταν μια συμβολική κατάληψη του ίδιου του μηχανισμού της διασημότητας. Εκεί που η αγορά ήθελε θέαμα, ο Λένον και η Όνο έβαζαν πολιτικό μήνυμα.
Το δεύτερο Bed-In πραγματοποιήθηκε λίγους μήνες αργότερα στο ξενοδοχείο Queen Elizabeth του Μόντρεαλ, αφού οι αμερικανικές αρχές απαγόρευσαν την είσοδο του Λένον στις ΗΠΑ λόγω προηγούμενης καταδίκης για κατοχή μαριχουάνας. Ακόμη και αυτή η λεπτομέρεια φανέρωνε την υποκρισία της εποχής. Το αμερικανικό κράτος μπορούσε να βομβαρδίζει αμάχους στην Ασία, αλλά θεωρούσε μεγαλύτερη απειλή έναν μουσικό που κάπνιζε χασίς και μιλούσε για ειρήνη.
Στο δωμάτιο 1472 του ξενοδοχείου γεννήθηκε και το «Give Peace A Chance». Όταν ένας δημοσιογράφος ρώτησε τον Λένον γιατί κάνει όλο αυτό το θέατρο της διαμαρτυρίας, εκείνος απάντησε σχεδόν αυθόρμητα: «All we are saying is give peace a chance». Η φράση έγινε τραγούδι και το τραγούδι εξελίχθηκε σε έναν από τους πιο αναγνωρίσιμους αντιπολεμικούς ύμνους του 20ού αιώνα. Η ηχογράφηση έγινε μέσα στο ίδιο το δωμάτιο του ξενοδοχείου, με τη συμμετοχή φίλων και προσωπικοτήτων όπως ο Allen Ginsberg και ο Timothy Leary.
Βέβαια, μεγάλο μέρος του Τύπου αντιμετώπισε τα Bed-Ins με κυνισμό. Πολλοί τα χαρακτήρισαν διαφημιστικό τέχνασμα ή εμπορική στρατηγική ενός καλλιτέχνη που έβλεπε τους Beatles να διαλύονται. Όμως αυτή η κριτική αποκαλύπτει κάτι βαθύτερο: το σύστημα δυσκολεύεται πάντα να δεχτεί ότι η ποπ κουλτούρα μπορεί να στραφεί εναντίον του. Ο Λένον απάντησε εύστοχα ότι θα μπορούσε πολύ πιο εύκολα να γράψει μια επιτυχία και να βγάλει χρήματα, παρά να κάθεται επί μέρες σε ένα ξενοδοχείο συζητώντας για ειρήνη. Και μάλλον είχε δίκιο. Γιατί το Bed-In δεν ήταν προϊόν. Ήταν μια πολιτική χειρονομία απέναντι σε έναν κόσμο που είχε αρχίσει να θεωρεί τον πόλεμο φυσιολογικό.
————————————————————————————
Επιμέλεια: Lef.T
