18 Ιουλίου 2026
🌅 Ανατολή ήλιου: 06:16 – Δύση ήλιου: 20:45 – Διάρκεια ημέρας: 14 ώρες 29 λεπτά
🌒 Σελήνη 4.4 ημερών.
Είναι η 199η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο.
Υπολείπονται 166 ημέρες για τη λήξη του.
Χρόνια πολλά στους: Αιμιλιανό, Αιμίλιο, Αιμιλιανή, Έμμυ και Αιμιλία
Γεγονότα
1955 – Κάνει πρεμιέρα η «Μαγική Πόλη» του Νίκου Κούνδουρου, η οποία αποτελεί μία από τις χαρακτηριστικότερες ελληνικές νεορεαλιστικές ταινίες της δεκαετίας του 1950. Βασισμένη σε σενάριο της Μαργαρίτας Λυμπεράκη, παρακολουθεί τη ζωή ανθρώπων μιας προσφυγικής φτωχογειτονιάς, όπου η καθημερινότητα καθορίζεται από τη στέρηση, την ανασφάλεια και τα τσακισμένα όνειρα του μικρασιατικού ελληνισμού.
Απέναντι σε αυτόν τον κόσμο υπάρχει η λεγόμενη «μαγική πόλη», όχι ως πραγματικός τόπος ευτυχίας αλλά ως φτηνό υποκατάστατο πλούτου και κοινωνικής ανόδου. Ένα υπόγειο σφαιριστήριο στην Ομόνοια γίνεται κέντρο λαθρεμπορίου και εύκολου κέρδους, προσελκύοντας νέους που θέλουν να ξεφύγουν από τη φτώχεια. Οι εύκολες γυναίκες, τα χρήματα και η ψεύτικη λάμψη συνθέτουν έναν κόσμο κατασκευασμένο σύμφωνα με τα πρότυπα του αμερικανικού κινηματογράφου.
Ο Κούνδουρος δεν αντιμετωπίζει τους ήρωές του με απόσταση. Στο έργο κυριαρχούν η αγάπη για τους απλούς ανθρώπους, η αξιοπρέπεια και μια άμεση, σκληρή τιμιότητα. Αυτή η στάση αποτελεί βασικό γνώρισμα της σκηνοθεσίας του και διαφοροποιεί την ταινία από μια απλή μίμηση του ιταλικού νεορεαλισμού.
Τα γυρίσματα σε Δουργούτι, Καισαριανή, Ομόνοια και Καστέλα αποτυπώνουν αυθεντικά την Αθήνα της εποχής. Η φωτογραφία του Κώστα Θεοδωρίδη και η μουσική του Μάνου Χατζιδάκι ενισχύουν το κλίμα προσφυγικής μνήμης και κοινωνικής ασφυξίας. Πρωταγωνιστούν, μεταξύ άλλων, οι Γιώργος Φούντας, Θανάσης Βέγγος, Μάνος Κατράκης, Μαργαρίτα Παπαγεωργίου και Μίμης Φωτόπουλος.
1991 – Ήταν καλοκαίρι του 1991. Πριν από 31 χρόνια ο Τζορτζ Χέρμπερτ Ουόκερ Μπους, γινόταν ο πρώτος πρόεδρος των ΗΠΑ που επισκεπτόταν την Ελλάδα, έπειτα από τέσσερεις και πλέον δεκαετίες.
Η επίσκεψη του 41ου Αμερικανού Προέδρου στην Ελλάδα κλείστηκε, έπειτα από επίσημη πρόσκληση που του είχε απευθύνει ο τότε Έλληνας πρωθυπουργός, Κωνσταντίνος Μητσοτάκης. Ο Μητσοτάκης είχε καταστεί, άλλωστε, ο πρώτος πρωθυπουργός που επισκεπτόταν τον Λευκό Οίκο από το 1964, όταν στις ΗΠΑ είχε βρεθεί ο «Γέρος της Δημοκρατίας», ο Γεώργιος Παπανδρέου.
Η ιστορική επίσκεψη του Τζορτζ Μπους στην Αθήνα πραγματοποιήθηκε στις 18 Ιουλίου 1991 υπό δρακόντεια μέτρα ασφαλείας. To προεδρικό αεροσκάφος «Air Force One» προσγειώνεται στον τότε Διεθνή Αερολιμένα του Ελληνικού, όπου το ζεύγος Μπους γίνεται δεκτό από τον τότε Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας, Κωνσταντίνο Καραμανλή. Ο ίδιος δεσμεύεται για την ενίσχυση της ασφάλειας της Ελλάδας, ανακοινώνοντας τη μίσθωση δύο φρεγατών της κατηγορίας Knox και την παράδοση δέκα αεροσκαφών τύπου F-4E Phantom το καλοκαίρι και άλλων 18 εντός του φθινοπώρου.
Η επίσκεψη του ζεύγους Μπους στην Αθήνα περιλαμβάνει, πέραν των επαφών με Ελληνοαμερικανούς επιχειρηματίες, και βόλτα στην Ακρόπολη, όπου η Μπάρμπαρα και ο Τζορτζ βλέπουν από κοντά το ιστορικό μνημείο του Παρθενώνα. Αμέσως μετά, μεταβαίνει στην Κρήτη, όπου συναντάται με τα στελέχη των αμερικανικών Ενόπλων Δυνάμεων στη στρατιωτική βάση της Σούδας, ενώ επισκέπτεται και τους τάφους των Ελευθερίου και Σοφοκλή Βενιζέλου στα Χανιά.
Ωστόσο, το ταξίδι στην Κρήτη είναι εκείνο που θα «σφραγίσει» την αγάπη του Τζορτζ Μπους για την Ελλάδα, λόγω της εξαιρετικής φιλοξενίας που έτυχε το ζεύγος από την οικογένεια του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη και ιδίως από τη σύζυγο του Έλληνα πρωθυπουργού, Μαρίκα. Τόσο η Μπάρμπαρα όσο και ο Τζορτζ μαγεύονται από τις άριστες μαγειρικές δεξιότητες της Μαρίκας Μητσοτάκη. Ο ίδιος είχε, μάλιστα, να το λέει για την εξαιρετική κουζίνα της και κυρίως για τα απίστευτα «dolmadakia» (sic) της συζύγου του τότε Έλληνα πρωθυπουργού. Έκτοτε και για πολλά ακόμη χρόνια, ο Μπους θα περάσει πολλά από τα καλοκαίρια του στη χώρα μας, καλεσμένος τόσο της οικογένειας Μητσοτάκη όσο και γνωστών Ελλήνων επιχειρηματιών, απολαμβάνοντας τον ήλιο και τις διακοπές, μαζί με τη σύζυγό του.
Γεννήσεις
1929 – Η Φράνκα Ράμε γεννήθηκε στις 18 Ιουλίου 1929 στο Παραμπιάγκο της Λομβαρδίας και καταγόταν από οικογένεια με μακρά παράδοση στο λαϊκό θέατρο. Από μικρή γνώρισε τη ζωή του περιοδεύοντος θιάσου, την αυτοσχεδιαστική υποκριτική και την άμεση επικοινωνία με το κοινό, στοιχεία που καθόρισαν αργότερα την καλλιτεχνική και πολιτική της πορεία.
Το 1951 έκανε το θεατρικό της ντεμπούτο και λίγο αργότερα γνώρισε τον συγγραφέα, σκηνοθέτη και ηθοποιό Ντάριο Φο, τον οποίο παντρεύτηκε το 1954. Έναν χρόνο αργότερα γεννήθηκε ο γιος τους, Γιάκοπο Φο. Το ζευγάρι συνεργάστηκε στενά στο θέατρο και στον κινηματογράφο, ιδρύοντας στο Μιλάνο τη θεατρική ομάδα «Ντάριο Φο – Φράνκα Ράμε». Η Ράμε ήταν πρωταγωνίστρια, οργανώτρια και διαχειρίστρια του θιάσου, ενώ συμμετείχε ενεργά στην επεξεργασία των κειμένων και στη διαμόρφωση των παραστάσεων.
Οι πολιτικά αιχμηρές παραγωγές τους γνώρισαν μεγάλη λαϊκή αποδοχή, αλλά προκάλεσαν επανειλημμένα τη λογοκρισία και την αντίδραση του ιταλικού κατεστημένου. Από τη δεκαετία του 1970 η Ράμε έγραψε μονολόγους με έντονο φεμινιστικό περιεχόμενο, παρουσιάζοντας τη γυναικεία καταπίεση μέσα στην οικογένεια, την εργασία και την κοινωνία.
Τον Μάρτιο του 1973 απήχθη, βασανίστηκε και βιάστηκε από νεοφασίστες. Επέστρεψε στη σκηνή μόλις δύο μήνες αργότερα και μετέτρεψε το προσωπικό της τραύμα σε δημόσια αντιφασιστική καταγγελία. Αργότερα ασχολήθηκε και με την πολιτική, εκλεγόμενη γερουσιαστής. Πέθανε στις 29 Μαΐου 2013 στο Μιλάνο, σε ηλικία 83 ετών.
Θάνατοι
1610 – Ο Μικελάντζελο Μερίζι ντα Καραβάτζιο, γνωστός απλώς ως Καραβάτζο, υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους Ιταλούς ζωγράφους της μετάβασης από την Αναγέννηση στο Μπαρόκ. Γεννήθηκε το 1571 και εργάστηκε κυρίως στη Ρώμη, στη Νάπολη, στη Μάλτα και στη Σικελία. Οι πρώιμες δημιουργίες του περιλάμβαναν προσωπογραφίες, νεκρές φύσεις και σκηνές της καθημερινής ζωής, όμως σταδιακά στράφηκε στη θρησκευτική ζωγραφική.
Η τέχνη του ξεχώρισε για τον έντονο ρεαλισμό και τη δραματική χρήση του φωτός. Οι άγιοι, οι απόστολοι και οι μάρτυρες στους πίνακές του δεν παρουσιάζονται ως εξιδανικευμένες μορφές, αλλά ως άνθρωποι με ρυτίδες, βρώμικα πόδια, φόβο και σωματικό πόνο. Η προσέγγιση αυτή προκάλεσε θαυμασμό, αλλά και αντιδράσεις από εκκλησιαστικούς κύκλους που θεωρούσαν ορισμένα έργα του υπερβολικά σκληρά ή απρεπή.
Με την τεχνική του κιαροσκούρο και τις βαθιές αντιθέσεις ανάμεσα στο φως και στο σκοτάδι, ο Καραβάτζο έδινε στις σκηνές του θεατρική ένταση. Ο τενεμπρισμός του επηρέασε βαθιά τη μπαρόκ ζωγραφική και δημιούργησε ολόκληρη σχολή μιμητών, τους λεγόμενους καραβατζιστές.
Η προσωπική του ζωή υπήρξε ταραχώδης, γεμάτη συγκρούσεις, δικαστικές διώξεις και φυγές. Μετά τον θάνατό του το 1610, το έργο του σταδιακά παραμερίστηκε. Τον 20ό αιώνα επανεκτιμήθηκε και αναγνωρίστηκε ως μία από τις πιο τολμηρές και καθοριστικές μορφές της ευρωπαϊκής τέχνης.
Διαβάστε περισσότερα γεγονότα αυτής της μέρας
