30 Ιουλίου 2026
Διεθνής Ημέρα Φιλίας
Παγκόσμια Ημέρα κατά της Εμπορίας Ανθρώπων
Η φιλία αποκτά αξία όταν περνά από τα λόγια στην καθημερινή πράξη
Η Διεθνής Ημέρα Φιλίας τιμάται κάθε χρόνο στις 30 Ιουλίου. Καθιερώθηκε επίσημα στις 3 Μαΐου 2011 από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, με το ψήφισμα 65/275. Η απόφαση δεν περιορίζει τη φιλία στις προσωπικές σχέσεις. Την αντιμετωπίζει ως δύναμη που μπορεί να φέρει πιο κοντά λαούς, χώρες, πολιτισμούς και κοινότητες, να περιορίσει τις προκαταλήψεις και να στηρίξει τον διάλογο, την αλληλεγγύη και τη συμφιλίωση[1].
Ο ΟΗΕ κάλεσε κράτη, οργανώσεις και πολίτες να αξιοποιούν την ημέρα μέσα από εκπαιδευτικές και κοινωνικές δράσεις, δίνοντας ιδιαίτερο βάρος στους νέους. Η λογική ήταν ότι η ειρήνη δεν οικοδομείται μόνο με συμφωνίες κορυφής αλλά και με καθημερινές σχέσεις εμπιστοσύνης, σεβασμού και αποδοχής της διαφορετικότητας. Η καθιέρωση συνδέθηκε με την ευρύτερη προσπάθεια των Ηνωμένων Εθνών για μια κουλτούρα ειρήνης και μη βίας, έπειτα από μια δεκαετία διεθνών πρωτοβουλιών προς αυτή την κατεύθυνση.
Έτσι, η φιλία απέκτησε έναν δημόσιο και πολιτικό χαρακτήρα: η συνύπαρξη χρειάζεται δεσμούς που ξεπερνούν σύνορα, θρησκείες και καταγωγές.
Βέβαια, οι κυβερνήσεις αγαπούν τη φιλία όταν χωράει σε ανακοινώσεις και φωτογραφίες. Στην πράξη συνεχίζουν να υψώνουν τείχη, να καλλιεργούν φόβο και να βαφτίζουν εχθρό όποιον περισσεύει από τους σχεδιασμούς τους. Η φιλία, όμως, αρχίζει ακριβώς εκεί όπου τελειώνει το συμφέρον.
Κάθε άνθρωπος που γίνεται εμπόρευμα αποκαλύπτει την οργανωμένη υποκρισία της κοινωνίας.
Η Παγκόσμια Ημέρα κατά της Εμπορίας Ανθρώπων τιμάται επίσης στις 30 Ιουλίου. Καθιερώθηκε στις 18 Δεκεμβρίου 2013 από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, με το ψήφισμα 68/192, στο πλαίσιο της διεθνούς προσπάθειας για καλύτερο συντονισμό απέναντι στην εμπορία ανθρώπων. Στόχος της είναι να κάνει ορατή την κατάσταση των θυμάτων, να ενισχύσει την πρόληψη και να απαιτήσει την προστασία των δικαιωμάτων τους [2].
Η εμπορία ανθρώπων είναι σοβαρό έγκλημα και κατάφωρη παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Περιλαμβάνει τη στρατολόγηση, τη μεταφορά ή τον έλεγχο ανθρώπων με απειλές, βία, εξαπάτηση ή εκμετάλλευση της ευάλωτης θέσης τους. Οι συνηθέστερες μορφές της είναι η σεξουαλική εκμετάλλευση, η καταναγκαστική εργασία, η δουλεία, η εξαναγκαστική επαιτεία και η εκμετάλλευση παιδιών. Θύματα μπορεί να γίνουν γυναίκες, άνδρες και παιδιά, μέσα στην ίδια τους τη χώρα ή μετά τη μετακίνησή τους στο εξωτερικό.
Η φτώχεια, οι πόλεμοι, ο ξεριζωμός, οι κοινωνικές ανισότητες και η απουσία ασφαλών δρόμων μετανάστευσης δημιουργούν πρόσφορο έδαφος για τα κυκλώματα. Η αντιμετώπιση του εγκλήματος δεν τελειώνει στις συλλήψεις. Χρειάζεται αναγνώριση των θυμάτων, ασφαλής στέγαση, νομική και ψυχολογική υποστήριξη, αποκατάσταση και πραγματική πρόσβαση στη δικαιοσύνη.
Κάθε χρόνο οι επίσημες φωνές δηλώνουν ότι ο άνθρωπος δεν είναι εμπόρευμα. Την ίδια ώρα, ένα οικονομικό σύστημα που μετρά τα πάντα με το κόστος εργασίας προσφέρει στους διακινητές φτηνά σώματα και αόρατα θύματα. Η εμπορία των ανθρώπων δεν ζει στο περιθώριο, σιτίζεται ακριβώς δίπλα μας.
