Στέλιος Μερμίγκης
Στο τραύμα δεν υπάρχει χώρος για ρουσφέτι
Με παρότρυνε το στεφάνι μου να παρακολουθήσω το σεμινάριο τραύματος στο Νοσοκομείο Αγρινίου. Δεν είχα ιδιαίτερη διάθεση. Όταν δεν θέλεις να κάνεις κάτι, βρίσκει πάντα μια δικαιολογία. Τελικά με έγραψε, με πήραν τηλέφωνο και ντράπηκα να αρνηθώ.
Ευτυχώς. Γιατί έζησα μια μοναδική εμπειρία. Γνώρισα ανθρώπους που έχουν αφιερωθεί στο να σώζουν ζωές και που, αντί να κρατούν τη γνώση για τον εαυτό τους, κάνουν τα πάντα για να τη μεταδώσουν. Και από όλα όσα άκουσα, μου έμεινε ένα απλό μάθημα: στο τραύμα δεν προηγείται ο «δικός μας». Προηγείται αυτός που κινδυνεύει περισσότερο.
Μια αρχή που εφαρμόζεται εδώ και αιώνες, από την οργανωμένη διαλογή των τραυματιών που καθιέρωσε ο Dominique Jean Larrey στο πεδίο της μάχης στους Ναπωλεοντειους πολέμους, όπου για πρώτη φορά δεν προηγούνταν οι αξιωματικοί αλλά οι άνθρωποι που είχαν ανάγκη άμεσης διάσωσης. Μια αρχή που θα έπρεπε να είναι αυτονόητη και έξω από το πεδίο της μάχης. Ακόμη και στο πολιτικό μας σύστημα.
Γιατί είναι πραγματικά παράδοξο να μιλάμε για σύγχρονη εκπαίδευση στο τραύμα, για πρωτόκολλα και διαλογή ασθενών, και την ίδια στιγμή κάποιοι να θεωρούν φυσιολογικό ένα τηλέφωνο για τη «βολή» του δικού τους ανθρώπου, ακόμη και μέσα στο νοσοκομείο.
Το Νοσοκομείο Αγρινίου όπως και το ΕΚΑΒ χρειάζεται συνέχεια στην εκπαίδευση, σύγχρονο και επαρκή εξοπλισμό και το κατάλληλο ανθρώπινο δυναμικό. Γιατί στο τραύμα δεν υπάρχει χώρος για ρουσφέτι. Δεν σώζει ο «δικός μας». Σώζει αυτός που ξέρει τι να κάνει, όταν πρέπει να το κάνει.
Και όποιος κατάλαβε, κατάλαβε.
