...
| Νικολέτα Γερολιμίνη |
Η τέχνη της εξαφάνισης
| Kάθε αληθινή αλλαγή μοιάζει σκανδαλώδης κι έχει αντίτιμο|
Οι περισσότεροι άνθρωποι περνάνε τη ζωή τους προσέχοντας να μη διαφέρουν, να χωράνε στις μικρές και στις μεγάλες συνήθειες του κόσμου. Φοβούνται μήπως πουν κάτι που δε λέγεται, μήπως σκεφτούν κάτι που δε συνηθίζεται, μήπως θελήσουν κάτι που δεν εγκρίνεται, κι όλα αυτά για να γίνουν αρεστοί. Προσέχουν τα λόγια τους, τις επιθυμίες τους, ακόμη και τις σκέψεις τους· κρύβουν ό,τι περισσεύει, κόβουν ό,τι εξέχει, μαζεύουν τον εαυτό τους για να χωρέσει εκεί που τον θέλουν οι άλλοι.
Η κοινωνία αγαπάει ιδιαιτέρως αυτούς που συνεργάζονται με την εξαφάνισή τους· ευγνώμων για την υπακοή τους, τους ανταμείβει με μικρές καθημερινές επιδοκιμασίες. Τους χαρίζει νεύματα επιδοκιμασίας, τους κατατάσσει ανάμεσα στους λογικούς, στους νοικοκυρεμένους, στους ασφαλείς κι εκείνοι κουρασμένοι δέχονται τη συναλλαγή. Συχνά μάλιστα μπερδεύουν αυτή τη συμφωνία με την ευτυχία. Η ασφάλεια, βλέπεις, υπήρξε ανέκαθεν μεγάλος πλαστογράφος· διαθέτει το σπάνιο ταλέντο να υποδύεται την ευτυχία με πειστικότητα που συγκινεί.
Όποιος όμως αποφασίσει να ζήσει λίγο πιο πέρα από τα χαραγμένα όρια, θα το πληρώσει ακριβά. Θα τον πουν παράξενο, θα τον πουν εγωιστή κι αν επιμείνει να μην απολογείται για τη ζωή του, θα τον πουν τρελό. Οι άνθρωποι συγχωρούν ευκολότερα την υποκρισία παρά την ελευθερία. Την υποκρισία την κουβαλάνε χρόνια, την έχουν συνηθίσει, την αναγνωρίζουν, την συγχωρούν μεταξύ τους. Η ελευθερία τούς φέρνει σε δύσκολη θέση· έχει την αδιακρισία να τους θυμίζει τις αλήθειες που κατάπιαν, τις ζωές που δεν τόλμησαν…
Γι’ αυτό και κάθε αληθινή αλλαγή μοιάζει σκανδαλώδης κι έχει αντίτιμο. Χάνεις πρόσωπα, συνήθειες, βεβαιότητες… Χάνεις την εικόνα που έφτιαξες με τόσο κόπο για να σ’ αγαπούν. Κανείς δεν σου χρωστάει χειροκρότημα γι’ αυτό· μένεις μόνος, πίσω από την βιτρίνα σου και λογαριάζεις τι αξίζει να κρατήσεις.
Κάποτε, αργά συνήθως, καταλαβαίνεις πως η τρέλα δεν ήταν να ξεχωρίσεις· η τρέλα ήταν να περάσεις ολόκληρη ζωή ζητώντας άδεια για να υπάρξεις, να ζήσεις μια ολόκληρη ζωή χωρίς να γίνεις ποτέ ο εαυτός σου.
————————————————————————————
