Λευτέρης Τηλιγάδας
|
Στις 21 Νοεμβρίου 1906 άρχισε στην Πάτρα η δίκη
με κατηγορούμενους δύο ανήλικους μαθητές από το Αγρίνιο
Στις 21 Νοεμβρίου του 1906 άρχισε στην Πάτρα μια δίκη που το Αγρίνιο παρακολουθούσε με έντονο ενδιαφέρον. Στο εδώλιο του Κακουργιοδικείου Πατρών κάθονταν δύο ανήλικοι μαθητές του Γυμνασίου Αγρινίου, ο Νικόλαος Παπαζώης και ο Ταξιάρχης Γεωργούσης. Κατηγορούνταν για τον φόνο του καθηγητή τους, Δημήτρη Αγγελίδη. Είχαν ήδη περάσει πάνω από έξι μήνες από το βράδυ της 5ης Μαΐου, όταν ο καθηγητής δέχτηκε πυροβολισμούς στο Αγρίνιο, την ώρα που γύριζε από τον περίπατό του προς τον Άγιο Κωνσταντίνο. Ο «Νεολόγος των Πατρών» παρακολουθούσε τη δίκη και κατέγραφε τις καταθέσεις, τις διακοπές και τις ερωτήσεις.
Σύμφωνα με την εφημερίδα, η πρώτη εικόνα ήταν από την αίθουσα, η οποία στις οκτώ το πρωί ήταν ακόμη άδεια. Δέκα λεπτά αργότερα, ένα απόσπασμα της χωροφυλακής έφερε τους δύο μαθητές από τις φυλακές της Ακροναυπλίας. Στην πλατεία Γεωργίου είχε ήδη μαζευτεί κόσμος. Μερικοί ακολούθησαν τη φρουρά μέχρι το δικαστήριο και, πριν από τις εννιά, η αίθουσα άρχισε να γεμίζει. Ο Γεωργούσης είχε συχνά σκυμμένο το κεφάλι, ενώ ο Παπαζώης κοίταζε γύρω του. Το ακροατήριο είχε τα μάτια του πάνω και στους δύο.
Ο πρόεδρος άρχισε από τα απλά. Τους ρώτησε πώς τους έλεγαν, πόσων χρονών ήταν και σε ποια τάξη πήγαιναν. Και οι δύο απάντησαν ότι ήταν δεκατεσσάρων. Ο Γεωργούσης είπε πως πήγαινε στην πρώτη Γυμνασίου και ο Παπαζώης στη δεύτερη. Ο Παπαζώης είπε επίσης πως τον είχαν αποβάλει. Το θέμα της αποβολής επανήλθε αργότερα πολλές φορές στις καταθέσεις, ιδιαίτερα όταν οι μάρτυρες κλήθηκαν να πουν τι είχαν ακούσει από τους μαθητές μετά την απομάκρυνσή τους από το σχολείο. Στη συνέχεια διαβάστηκε η κατηγορία και εκφωνήθηκαν τα ονόματα των μαρτύρων. Από τους τριάντα πέντε μάρτυρες της κατηγορίας, στην αίθουσα βρίσκονταν είκοσι.
Το πρωινό πέρασε με ενστάσεις και αιτήματα αναβολής. Η υπεράσπιση επικαλέστηκε, μεταξύ άλλων, μια αίτηση αναίρεσης που εκκρεμούσε. Το δικαστήριο απέρριψε το αίτημα και διέκοψε για το μεσημέρι. Στις τρεις το απόγευμα, όταν ξανάρχισε η συνεδρίαση, η αίθουσα ήταν και πάλι γεμάτη. Αυτή τη φορά η φρουρά γύρω από τους μαθητές ήταν ενισχυμένη. Οι δικηγόροι του Παπαζώη ζήτησαν πάλι αναβολή, επειδή έλειπαν μάρτυρες που θεωρούσαν σημαντικούς. Ο εισαγγελέας όμως υποστήριξε ότι η ακρόαση μπορούσε να προχωρήσει και το δικαστήριο συμφώνησε μαζί του. Η συζήτηση πέρασε πια από τη διαδικασία στα γεγονότα εκείνου του απόβραδου.
Ένας τηλεγραφητής, φίλος του Αγγελίδη, είπε πως ο καθηγητής είχε περάσει να τον πάρει για περίπατο. Μαζί τους βρέθηκε κι ένας ακόμη άνδρας. Στην επιστροφή, σύμφωνα με τον μάρτυρα, ο Αγγελίδης είδε τους μαθητές, τους μίλησε και τους συμβούλεψε να πάνε σπίτια τους και να διαβάσουν. Λίγο αργότερα, ο τηλεγραφητής μπήκε σ’ ένα καφενείο για να αγοράσει φρούτα. Εκεί, όπως είπε, άκουσε τους πυροβολισμούς. Τον ρώτησαν αν τα παιδιά ήταν κρυμμένα όταν τα συνάντησαν, γεγονός που το διέψευσε, αφού, όπως είπε, φαίνονταν από τον δρόμο.
Ο Καλεντζόπουλος, που είχε συμμετάσχει στον ίδιο περίπατο, θυμήθηκε ότι ο Αγγελίδης είχε μιλήσει πρώτα στον Γεωργούση για το σχολείο. Είπε επίσης ότι ο ίδιος είχε αποχωριστεί την παρέα προτού πέσουν οι πυροβολισμοί. Όταν τον ρώτησαν πού βρίσκονταν τα παιδιά, απάντησε ότι στέκονταν ανάμεσα σε χόρτα και ισχυρίστηκε ότι είχε την αίσθηση πως παρακολουθούσαν τον καθηγητή. Ο τηλεγραφητής παρενέβη και επέμεινε ότι μπορούσε κανείς να δει τα παιδιά από τον δρόμο. Η ερώτηση για το πού στέκονταν επανήλθε, γιατί το δικαστήριο προσπαθούσε να εξακριβώσει αν οι μαθητές περίμεναν εκεί τον Αγγελίδη, έχοντας στήσει ενέδρα.
Ένας άλλος μάρτυρας κατέθεσε ότι είχε ακούσει απειλές πριν από τον φόνο. Είπε πως είχε προειδοποιήσει τον καθηγητή ότι δύο μαθητές έλεγαν πως θα τον χτυπούσαν. Ο πρόεδρος τον ρώτησε πώς είχε αντιδράσει ο Αγγελίδης. Κατά τον μάρτυρα, δεν είχε δώσει σημασία. Το βράδυ του φόνου, συνέχισε, κάποιος χτύπησε την πόρτα του σπιτιού όπου βρισκόταν και του είπε ότι είχαν σκοτώσει τον καθηγητή. Αργότερα είδε και ο ίδιος το θύμα. Οι ερωτήσεις γύρισαν στην προειδοποίηση. Πότε την είχε κάνει, ποιον από τους δύο είχε ακούσει και πότε είχε μιλήσει στον Αγγελίδη;
Ύστερα κλήθηκαν μαθητές που γνώριζαν τους κατηγορουμένους. Ο Καρέλλας είπε πως είχε πάει μαζί τους για σκοποβολή και πως είχε ρίξει κι ο ίδιος με περίστροφο. Όταν ο πρόεδρος του έδειξε το όπλο, οι ερωτήσεις πλήθυναν. Πότε είχε γίνει η σκοποβολή; Πριν ή μετά την αποβολή; Ήταν κάθε φορά το ίδιο περίστροφο; Ο εισαγγελέας αμφισβήτησε τη χρονολογία που έδωσε ο μαθητής για την αγορά του. Ο Σαμαράς, που κατέθεσε στη συνέχεια, είπε πως είχε ακούσει να μιλούν για τον φόνο ενός καθηγητή. Όταν τον ρώτησαν σε ποιον ανήκε το περίστροφο που είχε δει, απάντησε πως δεν ήξερε.
Στο απόσπασμα της εφημερίδας που κατέγραψε αυτές τις καταθέσεις, τελευταίος μίλησε ένας οπλοπώλης. Θυμήθηκε ότι τον Απρίλιο δύο παιδιά που δεν γνώριζε είχαν πάρει από το κατάστημά του ένα περίστροφο. Η τιμή ήταν είκοσι δύο ή είκοσι τρεις δραχμές. Τον ρώτησαν αν αναγνώριζε το όπλο που του έδειξαν. Απάντησε ότι είχε πουλήσει πολλά πιστόλια ίδιου τύπου και δεν μπορούσε να θυμηθεί το συγκεκριμένο. Στο σημείο αυτό το δικαστήριο διέκοψε για την επόμενη.
Υποσημείωση: Οι χρονολογίες που καταγράφονται πριν την 16η Φεβρουαρίου 1923 είναι σύμφωνες με την χρονολόγηση των πηγών. Για την αντιστοίχιση με τη σημερινή χρονολόγηση πρέπει στην αντίστοιχη χρονολογία να προστεθούν 13 μέρες
Πηγή – Νεολόγος των Πατρών της 21.11.1906 σελ 1, 2 & 3
Φωτογραφία Τίτλου: Αγγελίδης
Έρευνα – Κείμενα: Λ. Τηλιγάδας
Η μνήμη είναι μια δυνατότητα για να διευρύνουμε το μέλλον
και όχι για να το συρρικνώσουμε στο ήδη ξεπερασμένο παρελθόν


