Στο Κάστρο η Ναύπακτος παρακολούθησε μια σύγχρονη ανάγνωση
για ταυτότητα, εγκατάλειψη και την συμφιλίωση με το παρελθόν.
Μια σύγχρονη σκηνική ανάγνωση του «Ίωνα» του Ευριπίδη παρουσιάστηκε το βράδυ της Τετάρτης 5 Αυγούστου στο Κάστρο της Ναυπάκτου. Η παράσταση είχε τον τίτλο «Ίων του Ευριπίδη: Η ατραπός του Εγώ Ειμί» και ανέβηκε σε σκηνοθεσία της Ειρήνης Ευαγγελάτου. Σύμφωνα με δελτίο Τύπου που εξέδωσε ο Δήμος Ναυπακτίας, η ανταπόκριση του κοινού ήταν θερμή.
Η παραγωγή εντάχθηκε στις πολιτιστικές εκδηλώσεις του Δήμου Ναυπακτίας για το καλοκαίρι του 2026 και πραγματοποιήθηκε σε συνδιοργάνωση με την Εφορεία Αρχαιοτήτων Αιτωλοακαρνανίας και Λευκάδος. Το ιδιαίτερο στοιχείο της ήταν ότι δημιουργήθηκε από ανθρώπους της Ναυπάκτου και χρηματοδοτήθηκε εξ ολοκλήρου από τον Δήμο.
Στο κέντρο του έργου βρίσκεται ένας άνθρωπος που προσπαθεί να μάθει ποιος είναι και από πού προέρχεται. Ο Ίων έχει εγκαταλειφθεί αμέσως μετά τη γέννησή του και μεγαλώνει στους Δελφούς χωρίς να γνωρίζει τους γονείς του. Η άγνοια αυτή δεν αποτελεί μόνο ένα οικογενειακό μυστικό. Καθορίζει τη θέση του απέναντι στους άλλους, τη σχέση του με την εξουσία και τον τρόπο με τον οποίο βλέπει τον εαυτό του.
Η ιστορία του συνδέεται με το τραύμα της Κρέουσας, της μητέρας του, η οποία έχει υποστεί τη βία του Απόλλωνα και αναγκάζεται να εγκαταλείψει το παιδί της. Ο Ευριπίδης φέρνει έτσι στην επιφάνεια μια εμπειρία που η επίσημη τάξη πραγμάτων προσπαθεί να κρατήσει κρυφή. Πίσω από τη θεϊκή εξουσία εμφανίζεται η ευθύνη που αποσιωπάται, ενώ πίσω από την εγκατάλειψη υπάρχει μια γυναίκα που κουβαλά για χρόνια φόβο, ενοχή και θυμό.
Σε αυτό το πλαίσιο, η αναζήτηση της ταυτότητας δεν περιορίζεται σε μια εσωτερική διαδρομή. Ο Ίων χρειάζεται να αναμετρηθεί με όσα του έχουν αποκρύψει, ενώ η Κρέουσα χρειάζεται να μιλήσει για όσα αναγκάστηκε να σωπάσει. Η αυτογνωσία παρουσιάζεται ως αποτέλεσμα της αποκάλυψης και της αναγνώρισης. Κανείς δεν μπορεί να καταλάβει πραγματικά ποιος είναι όταν η προσωπική του ιστορία έχει χτιστεί πάνω στη σιωπή των άλλων.
Η συμφιλίωση με το παρελθόν, ένα ακόμη βασικό θέμα της παράστασης, δεν σημαίνει ότι το τραύμα διαγράφεται ή ότι οι ευθύνες παύουν να υπάρχουν. Σημαίνει ότι το κρυμμένο γεγονός αναγνωρίζεται και εντάσσεται στη ζωή των προσώπων. Η σχέση μητέρας και γιου μπορεί να αποκατασταθεί μόνο όταν η αλήθεια πάρει τη θέση της κατασκευασμένης εκδοχής που είχε επιβληθεί μέχρι τότε.
Η σκηνοθετική προσέγγιση της Ειρήνης Ευαγγελάτου επιχείρησε να μεταφέρει αυτά τα ζητήματα στο σήμερα, αξιοποιώντας την κίνηση, τη μουσική και τον χώρο του Κάστρου. Τη μετάφραση υπέγραψε ο Τάσος Ρούσσος, ενώ η Ειρήνη Ευαγγελάτου είχε επίσης την επιμέλεια της κίνησης. Τη σκηνογραφία ανέλαβαν ο Κωνσταντίνος Τσούμας και η Σοφία Σιδηροπούλου και τη μελοποίηση των χορικών ο Ανδρέας Καλαντζής.
Βοηθός σκηνοθέτη ήταν ο Δημήτρης Καρασμαΐλης και βοηθός παραγωγής η Ιωάννα Σακούλη. Τον ήχο και τον φωτισμό επιμελήθηκε ο Δημήτρης Ιωάννου, ενώ η ηχογράφηση έγινε στο Quarantena Studio. Στους ρόλους εμφανίστηκαν οι Θάλεια Μπανιά, Δημήτρης Καρασμαΐλης, Σπύρος Χαμηλός, Νίκος Μελίστας, Γιώργος Κατσάμπας, Δημήτρης Σκαρπέντζος, Βάσω Ταραμπίκου και Βάλια Νασοπούλου. Στον Χορό συμμετείχαν οι Αγγέλα Σταυροπούλου, Αρετή Καλαντζή, Σοφία Τσιώτα, Μάρθα Καραλή, Μαριέττα Φούντζουλα, Θάλεια Μπανιά, Μελίνα Φούντζουλα και Κωνσταντίνα Μπανιά.
Ο Δήμος Ναυπακτίας παρουσιάζει τη χρηματοδότηση της παράστασης ως μέρος μιας σταθερής πολιτικής υποστήριξης των καλλιτεχνών της περιοχής. Η δημόσια ενίσχυση της τοπικής δημιουργίας δεν είναι χάρη προς τους ανθρώπους του πολιτισμού. Είναι υποχρέωση μιας δημοτικής αρχής που θέλει οι κάτοικοι να έχουν πρόσβαση στην τέχνη και οι δημιουργοί να μπορούν να δουλεύουν στον τόπο τους. Η συνέχεια αυτής της πολιτικής, οι ανοιχτές διαδικασίες και η διάθεση σταθερών πόρων είναι εκείνα που θα δείξουν αν μια επιτυχημένη βραδιά μπορεί να αποκτήσει μόνιμο αποτύπωμα.
