...
Ο γέγονε… Γέγονε |
Γεγονότα
1587 – Ο βρετανός ναύαρχος και πρώην πειρατής σερ Φράνσις Ντρέικ βυθίζει την ισπανική αρμάδα στο λιμάνι του Κάδιξ, δίνοντας τέλος στη θαλασσοκρατορία των Ισπανών και εγκαινιάζοντας την εποχή της βρετανικής κυριαρχίας στις θάλασσες. Το 1585, ξεκίνησε για νέες εκστρατείες εναντίον των ισπανικών αποικιών.
Κατέλαβε περιοχές των Καναρίων Νήσων και του Πράσινου Ακρωτηρίου, ενώ λεηλάτησε τα λιμάνια Σάντο Ντομίνγκο και Καρθαγένη. Κατά την επιχείρηση εισβολής της Αήττητης Αρμάδας στην Αγγλία το 1587, κατέλαβε με αιφνιδιασμό το λιμάνι του Κάντιθ και της Λα Κορούνια στην Ισπανία, καταστρέφοντας 37 ναυτικά και εμπορικά πλοία, κάτι που καθυστέρησε κατά ένα ολόκληρο χρόνο την ισπανική επίθεση.
Μαζί με άλλους διάσημους ναυτικούς της εποχής του, όπως τον Τζων Χώκινς και τον Τσαρλς Χάουαρντ, ηγήθηκε του αγγλικού στόλου ενάντια στην αήττητη Ισπανική Αρμάδα. Επίσης προσπάθησε ανεπιτυχώς να ανακαταλάβει την Πορτογαλία και απέτυχε στην επίθεση εναντίον του Παναμά.
Πέθανε από δυσεντερία στις 27 Ιανουαρίου του 1596 μετά την επίθεση εναντίον του Σαν Χουάν, τότε πρωτεύουσας του Πουέρτο Ρίκο, ενώ το πλοίο του βρισκόταν έξω από το Πόρτο Μπέλο στον Παναμά.
1961 – Αποτυγχάνει η αμερικανικής εμπνεύσεως «Επιχείρηση του Κόλπου των Χοίρων». Η αποτυχημένη «Επιχείρηση του Κόλπου των Χοίρων» τον Απρίλιο του 1961 αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες αποτυχίες της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής στον Ψυχρό Πόλεμο. Η επιχείρηση, σχεδιασμένη από τη CIA και υποστηριζόμενη από την κυβέρνηση του Τζον Φ. Κένεντι, είχε ως στόχο την ανατροπή του καθεστώτος του Φιντέλ Κάστρο στην Κούβα. Στις 15 Απριλίου, οκτώ βομβαρδιστικά B-26 εξαπέλυσαν επιθέσεις κατά κουβανικών αεροπορικών βάσεων, φέροντας παραπλανητικά κουβανικά διακριτικά, ώστε να παρουσιαστούν ως αποστάτες πιλότοι.
Τη νύχτα της 16ης Απριλίου, οι κύριες δυνάμεις των εξόριστων Κουβανών αποβιβάστηκαν στην Πλάγια Χιρόν, στον Κόλπο των Χοίρων. Αρχικά πέτυχαν τοπικές νίκες, όμως η αντίδραση ήταν άμεση. Ο ίδιος ο Κάστρο ανέλαβε την καθοδήγηση της άμυνας, ενώ η κουβανική αεροπορία κατέστρεψε κρίσιμες ενισχύσεις των εισβολέων. Μέχρι τις 20 Απριλίου, η επιχείρηση είχε καταρρεύσει πλήρως και οι περισσότεροι εισβολείς συνελήφθησαν.
Οι συνέπειες υπήρξαν καθοριστικές. Οι Ηνωμένες Πολιτείες υπέστησαν σοβαρό διεθνή διασυρμό, ενώ ο Κάστρο ενίσχυσε σημαντικά τη θέση του στο εσωτερικό της χώρας. Λίγες ημέρες αργότερα, διακήρυξε επίσημα τον σοσιαλιστικό χαρακτήρα της κουβανικής επανάστασης και ευθυγραμμίστηκε ανοιχτά με τη Σοβιετική Ένωση.
Η αποτυχία της εισβολής όξυνε δραματικά τις σχέσεις Ουάσιγκτον–Αβάνας και έθεσε τα θεμέλια για την Κρίση των Πυραύλων της Κούβας το 1962, φέρνοντας τον κόσμο ένα βήμα πριν από πυρηνική σύγκρουση
1991 – Βόμβα που προοριζόταν για το αγγλικό προξενείο στην Πάτρα, εκρήγνυται στα χέρια εκείνου που τη μεταφέρει, σκοτώνοντας τον μαζί με έξι έλληνες περαστικούς. Η βόμβα αποδίδεται σε Παλαιστινίους.
Το πρωϊνο της 19ης Απριλίου του 1991 μία έκρηξη ακούγεται από τη μία άκρη της Πάτρας μέχρι την άλλη. Κανείς δεν ξέρει τις συμβαίνει. Μόνο όσοι βρίσκονται σε διαμερίσματα στο κέντρο της πόλης βλέπουν ένα πυκνό σύννεφο καπνού να σκεπάζει τον ουρανό. Ο τότε Νομάρχης Αχαΐας Νίκος Τάγαρης διηγήθηκε πως ενώ βρισκόταν στο γραφείο του στον 5ο όροφο του κτιρίου της οδού Κορίνθου (και Γούναρη) και παραχωρούσε ραδιοφωνική συνέντευξη, ξαφνικά άκουσε την εκκωφαντική έκρηξη και ευθεία μπροστά του είδε ένα πυκνό συννεφο μαύρου καπνού να καλύπτει τα πάντα.
Εκείνο το πρωϊνό της 19ης Απριλίου στην οδό Βότση 14 έμελλε μία ολόκληρη πόλη να ζήσει ίσως τον μαγελύτερο εφιάλτη της, από την ημέρα του πρώτου βομβαρδισμού του Ελληνοϊταλικού πολέμου.
Την έκρηξη μίας βόμβας που θα σκορπούσε τον θάνατο. Ένα σχέδιο που ποτέ δεν ολοκληρώθηκε με απόλυτη ακρίβεια και είχε εκπονηθεί από μία ομάδα Παλαιστινίων παρανοϊκών τρομοκρατών, θα σφράγιζε για χρόνια την ιστορία της Πάτρας και θα λειτουργούσε ως αυτοσχέδιος προπομπός των όσων η Ευρώπη βιώνει σήμερα με τυφλά τρομοκρατικά χτυπήματα και δεκάδες αθώους νεκρούς. Μόνο που τότε, οι έξι Πατρινοί που σε λίγο θα έπεφταν νεκροί από την παρανοϊκή αυτή ενέργεια, και μαζί τους μία ολόκληρη πόλη, δεν μπορούσαν να διανοηθούν οτι υπάρχουν αρρωστημένα μυαλά και πως 25 χρόνια μετά η Ήπειρος θα ζούσε κάτω από τον φόβο της τυφλής τρομοκρατίας.
Γεννήσεις
1817 – Όλε Εβινρούντε. Αμερικανο-νορβηγός μηχανικός και επιχειρηματίας, έμεινε στην ιστορία ως ο άνθρωπος που έκανε την εξωλέμβια μηχανή εμπορικά αξιοποιήσιμη και άνοιξε τον δρόμο για τη μαζική της διάδοση. Γεννήθηκε ως Όλε Εφενρουντστούεν στην Κριστιάνα της Νορβηγίας στις 19 Απριλίου 1877 και σε ηλικία πέντε ετών μετανάστευσε με την οικογένειά του στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου εγκαταστάθηκαν στο Κέμπριτζ του Ουισκόνσιν. Από πολύ νέος έδειξε πάθος για τις μηχανές, εγκατέλειψε το σχολείο στα 16 του και εργάστηκε σε μηχανουργεία για να μάθει την τέχνη.
Το 1900 ίδρυσε τη δική του επιχείρηση. Αφορμή για τη μεγάλη του εφεύρεση στάθηκε ένα περιστατικό του 1906, όταν χρειάστηκε να διασχίσει πέντε μίλια με βάρκα για να φέρει παγωτό στην αγαπημένη του, Μπέσι Κάρι. Τότε συνέλαβε την ιδέα μιας μηχανής εσωτερικής καύσεως για βάρκες. Το 1907 παρουσίασε την πρώτη του εξωλέμβια μηχανή και το 1911 κατοχύρωσε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας τη «Θαλάσσια Προωθητική Μηχανή». Με τη στήριξη της Μπέσι, που ανέλαβε και την προώθηση της εφεύρεσης, και σε συνεργασία με τον Κρις Μέγιερ, ξεκίνησε η εμπορική επιτυχία.
Το 1919 επέστρεψε δυναμικά με νέα δικύλινδρη μηχανή και ίδρυσε την ELTO. Το 1929 δημιούργησε την Outboard Marine Corporation, που εξελίχθηκε σε κολοσσό του κλάδου. Μετά τον θάνατο της Μπέσι το 1933, ο Εβινρούντε πέθανε έναν χρόνο αργότερα, στις 12 Ιουλίου 1934. Την επιχείρηση συνέχισε ο γιος του Ραλφ, εδραιώνοντας οριστικά το όνομα Evinrude στην παγκόσμια αγορά.
1972 – Ριβάλντο Ριβάλντο. Κατά κόσμον Βίτορ Μπόρμπα Φερέιρα, υπήρξε ένας από τους κορυφαίους επιτελικούς μέσους στην ιστορία του ποδοσφαίρου.
Ο Βραζιλιάνος άσος συνδύαζε δημιουργία, τεχνική και εκτελεστική δεινότητα, στοιχεία που τον ανέδειξαν σε παγκόσμιο πρωταγωνιστή. Το 1999 κατέκτησε τη Χρυσή Μπάλα και αναδείχθηκε κορυφαίος ποδοσφαιριστής του κόσμου από τη FIFA, ενώ το 2004 συμπεριλήφθηκε στη λίστα FIFA 100.
Η ζωή του ξεκίνησε μέσα σε σκληρές συνθήκες φτώχειας. Υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο με την Παουλιστάνο το 1989, σε ηλικία 16 ετών, παρότι θεωρούνταν πολύ αδύναμος σωματικά.
Την ίδια χρονιά έχασε τον πατέρα του σε τροχαίο και αναγκάστηκε να κάνει μικροδουλειές για να επιβιώσει. Αγωνίστηκε στη Σάντα Κρουζ, στη Μοζί Μιρίμ, στην Κορίνθιανς και κατόπιν στην Παλμέιρας, με την οποία κατέκτησε δύο πρωταθλήματα Βραζιλίας και καθιερώθηκε ως σπουδαία μορφή του βραζιλιάνικου ποδοσφαίρου.
Από εκεί πήρε μεταγραφή στην Ισπανία, πρώτα στη Ντεπορτίβο Λα Κορούνια και έπειτα στην Μπαρτσελόνα, όπου έζησε την κορυφαία περίοδο της καριέρας του. Με τους Καταλανούς κατέκτησε δύο πρωταθλήματα και χάρισε μία από τις πιο αξέχαστες παραστάσεις όλων των εποχών με το θρυλικό χατ-τρικ απέναντι στη Βαλένθια το 2001. Στη συνέχεια αγωνίστηκε στη Μίλαν, με την οποία κατέκτησε το Τσάμπιονς Λιγκ, και αργότερα στην Ελλάδα με Ολυμπιακό και ΑΕΚ, αφήνοντας έντονο αποτύπωμα και στο ελληνικό ποδόσφαιρο.
Θάνατοι
1882 – Τσαρλς Ντάργουιν. Ο Κάρολος Δαρβίνος υπήρξε Άγγλος φυσιοδίφης και βιολόγος, γνωστός ως ο θεμελιωτής της θεωρίας της εξέλιξης. Η συμβολή του υπήρξε καθοριστική για τη βιολογία, καθώς εισήγαγε τον μηχανισμό της φυσικής επιλογής και υποστήριξε ότι όλα τα είδη έχουν κοινή καταγωγή. Σε συνεργασία με τον Άλφρεντ Ράσελ Γουάλας παρουσίασε τη θεωρία ότι η πάλη για επιβίωση οδηγεί στη διαφοροποίηση των ειδών, με τρόπο ανάλογο της τεχνητής επιλογής.
Το ενδιαφέρον του για τη φύση διαμορφώθηκε κατά τη διάρκεια των σπουδών του στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου, ενώ η πενταετής αποστολή του με το πλοίο HMS Beagle αποδείχθηκε καθοριστική. Εκεί επηρεάστηκε από τις ιδέες του Τσαρλς Λάιελ και ανέπτυξε τη σκέψη του γύρω από την εξέλιξη των ειδών.
Οι παρατηρήσεις του στη φύση, τα απολιθώματα και η βιοποικιλότητα τον οδήγησαν το 1838 στη διαμόρφωση της θεωρίας της φυσικής επιλογής. Αν και γνώριζε τις αντιδράσεις που θα προκαλούσε, προχώρησε προσεκτικά. Το 1858, παρουσίασε μαζί με τον Γουάλας τη θεωρία στη Λινναία Εταιρία του Λονδίνου.
Το έργο του On the Origin of Species (1859) καθιέρωσε την εξέλιξη ως βασική επιστημονική εξήγηση για τη ζωή. Παρά τις αρχικές αμφισβητήσεις, η θεωρία του εδραιώθηκε πλήρως με τη σύγχρονη εξελικτική σύνθεση τον 20ό αιώνα. Αργότερα έργα του, όπως το The Descent of Man, επεκτάθηκαν στην ανθρώπινη εξέλιξη. Ο Δαρβίνος πέθανε το 1882 και τάφηκε στο Αββαείο του Γουέστμινστερ, τιμώμενος ως μία από τις σημαντικότερες μορφές της επιστήμης.
2005 – Τζορτζ Κοσμάτος. Γεννήθηκε στη Φλωρεντία στην Ιταλία και έζησε τα πρώτα του χρόνια στην Αίγυπτο και την Κύπρο. Ξεκίνησε την σταδιοδρομία του σαν βοηθός σκηνοθέτη στις ταινίες Έξοδος του Ότο Πρέμινγκερ (1960) και Αλέξης Ζορμπάς του Μιχάλη Κακογιάννη (1964).
Η γνωστότερη και εμπορικά επιτυχέστερη του ταινία είναι η, Ράμπο ΙΙ: Η Αποστολή (1985) με πρωταγωνιστή τον Σιλβέστερ Σταλόνε, η οποία πήρε βραβείο Χρυσό Βατόμουρο στις κατηγορίες χειρότερης ταινίας και χειρότερου πρωταγωνιστή για το έτος 1985. Με κόστη παραγωγής περίπου 44 εκατομμυρίων δολαρίων η ταινία είχε εισπράξεις άνω των 300 εκατομμυρίων δολαρίων παγκοσμίως. Ένα χρόνο αργότερα σκηνοθέτησε την ταινία Κόμπρα, επίσης με πρωταγωνιστή τον Σταλόνε.
Το 1989 γύρισε στην Ιταλία την υποθαλάσσια ταινία τρόμου Λεβιάθαν με τους Πίτερ Γουέλερ, Αμάντα Πέις και Ρίτσαρντ Κρένα, που ήταν η με διαφορά ακριβότερη του ταινία. Ο σχεδιαστής Ρον Κομπ (Alien, Κόναν ο βάρβαρος) και ο μακιγιέρ Σταν Γουίνστον έβαλαν όλη την τέχνη τους, αλλά η ταινία δεν μπόρεσε να φτάσει την εμπορική επιτυχία της επίσης υποθαλάσσιας ταινίας τρόμου
Η Άβυσσος του Τζέιμς Κάμερον, που προβλήθηκε το ίδιο διάστημα. Όταν το 1997 απεβίωσε η γυναίκα του Birgitta Ljungberg, ο Κοσμάτος αποσύρθηκε από τον κινηματογράφο. Το 2004 διαγνώσθηκε καρκίνος του πνεύμονα. Απεβίωσε στις 19 Απριλίου του 2005 στη Βικτωρία στον Καναδά, αφήνοντας έναν υιό, τον Πάνο.
————————————————————————
Πηγές: sansimera.gr, el.wikipedia
