...
| Aγρινιώτικο καλαντάρι |
20 Απριλίου
1911: Μοίρα πυροβολικού στο Αγρίνιο
1934: Υπόμνημα για την ίδρυση πρωτοδικείου
1941: Κατάληψη του αεροδρομίου Αγρινίου από Γερμανούς αλεξιπτωτιστές
1960: Επιβολή πολύ αυστηρών ποινών σε χαλκουνάδες
1978: Απεργία εργαζομένων στις εργατικές Ρουπακιά
20 Απριλίου 1911
Σύμφωνα με πληροφορίες της εφημερίδας ΕΜΠΡΟΣ (20 Απριλίου 1911) μία ολόκληρη μοίρα πυροβολικού από τρεις πυροβολαρχίες και ανάλογο αριθμό αλόγων πρόκειται να μετασταθμεύσει στο Αγρίνιο. Εάν επρόκειτο για ένα μόνιμο μέτρο, αναφέρει o Π. Καλαποθάκης στο μονόστηλο δημοσίευμα του, δεν θα μπορούσε κανείς να πει τίποτα, αλλά για να τοποθετηθεί στο Αγρίνιο μοίρα πυροβολικού συνεχίζει χρειάζονται στρατώνες, στάβλοι, αποθήκες και στρατιωτικά κτίρια, τα οποία δεν υπάρχουν. Εκτός, εάν τη λήψη αυτού του μέτρου την επιβάλλουν λόγοι πολιτικοί, σημειώνει.
Και συνεχίζει: Δυστυχώς η λογική αυτή, όσο κι αν είναι επιθυμητή δεν συμβαδίζει ούτε υπέρ της στρατιωτικής ενότητας, ούτε υπέρ της υγείας των αλόγων, ούτε υπέρ της καλής διατηρήσεως των πυροβόλων. Και θα ομολογήσει ο υπουργός των στρατιωτικών ότι τοποθετήσεις τριών πυροβολαρχιών σε αραιά μεταξύ τους οικήματα θα έχει ως αποτέλεσμα την έλλειψη συνεχούς επίβλεψης, γεγονός που δεν συμφωνεί με τις άλλες εξαγγελίες για τη στρατιωτική οργάνωση.
Εάν υπάρχει υπηρεσιακή ανάγκη να σταθμεύσει μόνιμα στο Αγρίνιο μοίρα πυροβολικού, οφείλει η κυβέρνηση να πάρει κάθε μέτρο το οποίο επιβάλλεται σε μια τέτοια περίσταση και να δημιουργήσει στρατώνες. Πρέπει με άλλα λόγια να προβεί σε εγκαταστάσεις, οι οποίες δεν υπάρχουν σήμερα. Χωρίς αυτές η μεταστάθμευση αυτή, μάλλον περισσότερα κακά θα φέρει, καταλήγει το δημοσίευμα του ΕΜΠΡΟΣ
20 Απριλίου 1934
Υπόμνημα έστειλε η επιτροπή των κατοίκων της πόλης του Αγρινίου στις 20 Απριλίου του 1934, με το οποίο υποστηρίζουν τεκμηριωμένα την ανάγκη ίδρυσης Πρωτοδικείου στην πόλη, όχι για λόγους τοπικιστικούς, αλλά ως αποτέλεσμα πραγματικών κοινωνικών και οικονομικών αναγκών. Σ’ αυτό αναγνωρίζεται ο ιστορικός ρόλος του Μεσολογγίου, ωστόσο τονίζεται ότι η σύγχρονη δυναμική του Αγρινίου, η πληθυσμιακή του υπεροχή και η ραγδαία ανάπτυξή του καθιστούν επιβεβλημένη τη δικαστική του ενίσχυση. Παρουσιάζονται στοιχεία για την έντονη οικονομική δραστηριότητα (καπνεμπόριο, ελαιοπαραγωγή, εξαγωγές), την παρουσία τραπεζών, επιχειρήσεων και εργατικού δυναμικού, καθώς και τη σημαντική συμβολή της πόλης στα δημόσια έσοδα μέσω φόρων. Επιπλέον, καταγράφεται αυξημένη δικαστηριακή κίνηση σε σύγκριση με το Μεσολόγγι. Και τέλος, προβάλλεται η γεωγραφική θέση του Αγρινίου ως συγκοινωνιακού κόμβου και η ιστορική του ιδιότητα ως πρώτης πρωτεύουσας του νομού, καταλήγοντας ότι η ίδρυση Πρωτοδικείου αποτελεί δίκαιο και αναγκαίο αίτημα. (ΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΑΓΡΙΝΙΟΥ, 27.5.1934)
20 Απριλίου 1941
Ανήμερα της Κυριακής του Πάσχα, στις 20 Απριλίου του 1941, το αεροδρόμιο του Αγρινίου καταλαμβάνεται από Γερμανούς αλεξιπτωτιστές. Είχε προηγηθεί ένας σφοδρός βομβαρδισμός του αεροδρομίου τα ξημερώματα της Κυριακής του Πάσχα, στις 5.30 το πρωί.
Διαβάστε περισσότερα στο link που ακολουθεί:
19 Απριλίου 1944 | Ο δεύτερος βομβαρδισμός του Αγρινίου
Κατά τον βομβαρδισμό αυτόν δεν υπήρχαν θύματα, ούτε αεροπλάνα είχαν χτυπηθεί, αφού τα συμμαχικά που στάθμευαν σ’ αυτό, μία μέρα πριν, είχαν απογειωθεί με προορισμό το Κάιρο.
20 Απριλίου 1960
Τη Μεγάλη Παρασκευή του 1960 (20 Απριλίου) έχασε τη ζωή του κατά τη διάρκεια του «χαλκουνοπόλεμου» ο εικοσάχρονος Γιώργος Μακροκώστας. Στις 20 Απριλίου της ίδιας χρονιάς, η εφημερίδα Μακεδονία, δημοσίευσε την είδηση ότι ο εισαγγελέας του Αγρινίου κ. Ρενιέρης προήδρευσε σε σύσκεψη στην οποία αποφασίσθηκε «η επιβολή αυστηροτάτων ποινών εις τους συλλαμβανομένους κατόχους χαλκουνιών». Σύμφωνα με πληροφορίες της εφημερίδας δημοσιεύτηκε ότι ο εισαγγελέας θα απαγγείλει αυτεπάγγελτα κατηγορία για ανθρωποκτονία από αμέλεια εναντίον όλων όσων έριξαν χαλκούνια τη Μεγάλη Παρασκευή και θα αναζητηθεί ο κάτοχος του χαλκουνιού που επέφερε τον θάνατο στον Μακρυκώστα.
20 Απριλίου 1978
«Συνεχίζεται για πέμπτη μέρα η καθολική απεργία των εργαζομένων στο εργοτάξιο του Οργανισμού Εργατικής Κατοικίας στην περιοχή Ρουπακιάς Αγρινίου, μετά την επίμονη άρνηση της εργοδοσίας να κόλληση τα ένσημα και τα δωρόσημα τους από τον περασμένο Οκτώβρη», αναφέρει ο ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ της 20ης Απριλίου 1978.
«Οι εργαζόμενοι αντιμετωπίζουν εκτός από το φάσμα της πείνας και την έλλειψη στοιχειώδους ασφάλισης, καθώς και το ενδεχόμενο να μην πάρουν και αυτό το δώρο του Πάσχα. Ας σημειωθεί ότι στο εργοτάξιο δουλεύουν εργάτες από άλλες περιοχές της χώρας (Μακεδονία, Κέρκυρα, Ευρυτανία), που διαμένουν με τις οικογένειές τους στο Αγρίνιο και που φτάνουν σε σημείο να μην μπορούν να πληρώσουν το νοίκι του σπιτιού τους, γιατί, όπως μας είπαν, η εργοδοσία τους κατακρατεί εκβιαστικά δεδουλευμένα ημερομίσθια.
Εκπρόσωπος της ΕΣΑΚ-Σ δήλωσε στον ανταποκριτή του ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ, ότι όλος ο οικοδομικός κόσμος της πόλης είναι ανάστατος και ότι πρόκειται να συγκληθούν έκτακτα διοικητικά συμβούλια όλων των οικοδομικών σωματείων για την αντιμετώπιση του προβλήματος. Εξάλλου οι εργάτες οικοδόμοι έβαλαν το ερώτημα, γιατί αφού ο εργοδότης τους είναι το κράτος δεν λύνει το πρόβλημα αμέσως και αφήνει να τους εμπαίζουν οι αρμόδιοι; Οι εργαζόμενοι του εργοταξίου του ΟΕΚ είναι αποφασισμένοι να συνεχίσουν ενωμένοι τον αγώνα, έως ότου ικανοποιηθεί το δίκαιο αίτημά τους.»
————————————————————————————————————————————————————–
Υποσημείωση: Οι χρονολογίες που καταγράφονται πριν την 16η Φεβρουαρίου 1923 είναι σύμφωνες με την χρονολόγηση των πηγών. Για την αντιστοίχιση με τη σημερινή χρονολόγηση πρέπει στην αντίστοιχη χρονολογία να προστεθούν 13 μέρες
Φωτογραφία: Ορειβατικό πυροβόλο Σνάιντερ-Ντυκρέτ
στη μάχη του Τσαούς Τσιφλίκ (Μικρά Ασία 1921)
Έρευνα – Κείμενα: Λ. Τηλιγάδας
——————————————————————————————-
Η μνήμη είναι μια δυνατότητα για να διευρύνουμε το μέλλον
και όχι για να το συρρικνώσουμε στο ήδη ξεπερασμένο παρελθόν
