«Dial M for Μedium» είχε πει ο Χίτσκοκ
γι’ αυτό το θρίλερ του στον Φρανσουά Τρίφω.
Ελληνίς | Μαρκ. Μπότσαρη 2-6 | Αγρίνιο | τηλ.: 26410 56754
Τη Δευτέρα 17 Αυγούστου 2026
Ώρα προβολής: 9:30 το βράδυ
1954, ΕΓΧΡΩΜΟ | Παραγωγή: Αλφρεντ Χίτσκοκ
Σκηνοθεσία: Αλφρεντ Χίτσκοκ | Σενάριο: Φρέντερικ Νότ
Φωτογραφία: Ρόμπερτ Μπερκ | Μoντάζ: Ρούντι Φερ
Μουσικη: Ντιμίτρι Τιομκίν
Πρωταγωνιστούν: Γρηές Κέλη, Ρη Μηλάντ, Ρόμπερτ Κάμινγκος, Τζων Γουλιαμάς
Διάρκεια: 105 λεπτά | Γλώσσα: Αγλικά | Υπότιτλοι: Ελληνικά
Ο Τόνι Γουέντις, πρώην πρωταθλητής του τένις και αμετανόητος τυχοδιώκτης, έχει παντρευτεί την όμορφη, πλούσια κληρονόμο Μάργκο για τα χρήματά της. Όταν ανακαλύπτει ότι εκείνη, κουρασμένη από τις απουσίες του, διατηρεί σχέση με έναν συγγραφέα αστυνομικών μυθιστορημάτων και ενδέχεται να τον εγκαταλείψει, δεν απειλείται απλώς ο εγωισμός του αλλά κυρίως το εισόδημά του. Έτσι οργανώνει σχολαστικά τη δολοφονία της, εκβιάζοντας έναν παλιό συμφοιτητή του να τη σκοτώσει μέσα στο σπίτι, ενώ ο ίδιος θα διαθέτει ακλόνητο άλλοθι. Το σχέδιο όμως στραβώνει: η Μάργκο επιζεί και ο Τόνι αναγκάζεται να μετατρέψει το θύμα σε κατηγορούμενη, ώστε να οδηγηθεί στην αγχόνη και εκείνος στην κληρονομιά.
Το 1953 ο Άλφρεντ Χίτσκοκ δέχτηκε να μεταφέρει στον κινηματογράφο το θεατρικό έργο «Dial M for Murder» του Φρέντερικ Νοτ, υποκύπτοντας παράλληλα στην πίεση της Warner για τρισδιάστατη παραγωγή. Αντί να ανοίξει την πλοκή, την κράτησε εγκλωβισμένη στο σαλόνι ενός λονδρέζικου διαμερίσματος. Η επιλογή δεν ήταν αδυναμία αλλά άσκηση ακρίβειας: οι κινήσεις, τα αντικείμενα, οι διάλογοι και το μοντάζ χτίζουν ένα ασφυκτικό παιχνίδι εξουσίας.
Οι ογκώδεις κάμερες, το προβληματικό έγχρωμο φιλμ και οι απαιτήσεις της στερεοσκοπικής λήψης τον οδήγησαν σε συντηρητικότερη σκηνοθεσία. Είχε ήδη νικήσει τον περιορισμένο χώρο στη «Σωσίβια λέμβο» και τη «Θηλιά», εδώ όμως το τρισδιάστατο σύστημα δυσκόλευε κάθε κοντινό πλάνο και κάθε μετακίνηση. Η μόδα του 3D είχε ξεφουσκώσει πριν από την ολοκλήρωση της ταινίας, αφήνοντας πίσω της κυρίως τεχνικά βάρη. Ωστόσο, μετατρέπει τον περιορισμό σε γεωμετρία αγωνίας και χαρίζει την τελική δικαίωση στην αστυνομία.
Ωστόσο, η απόπειρα δολοφονίας, με τη Μάργκο να ψάχνει απελπισμένα το ψαλίδι πίσω της, παραμένει σκηνή ανθολογίας. Ο Ρέι Μίλαντ είναι υπόγεια σατανικός, η Γκρέις Κέλι γίνεται οριστικά χιτσκοκική μούσα και ο Τζον Γουίλιαμς κλέβει το φινάλε ως επιθεωρητής.
Ο Χίτσκοκ χαρακτήρισε την ταινία μέτρια. Η κινηματογραφική Ιστορία, ευτυχώς, υπήρξε αυστηρότερη με τη μετριότητα και δικαιότερη με το σασπένς.
Ο Άλφρεντ Χίτσκοκ δεν έγινε «μετρ του σασπένς» επειδή απλώς τρόμαζε το κοινό. Καταλάβαινε βαθιά πως η αγωνία γεννιέται όταν ο θεατής γνωρίζει περισσότερα από τον ήρωα και περιμένει ανήμπορος την καταστροφή. Με ακρίβεια χειρουργού οργάνωνε το κάδρο, το μοντάζ, τα αντικείμενα και τα βλέμματα, μετατρέποντας σκάλες, κλειδιά, παράθυρα και συνηθισμένα δωμάτια σε μηχανισμούς απειλής.
Οι ταινίες του εξερευνούν την ενοχή, την επιθυμία, την ηδονοβλεψία και τον φόβο απέναντι στην εξουσία, συχνά μέσα από αθώους που παγιδεύονται σε ξένες ταυτότητες ή εγκλήματα. Από τη «Ρεβέκκα» και τη «Θηλιά» μέχρι το «Σιωπηλό μάρτυρα», τον «Δεσμώτη του ιλίγγου», το «Ψυχώ» και τα «Πουλιά», ανανέωσε τη γλώσσα του θρίλερ χωρίς να θυσιάσει τη λαϊκή απόλαυση.
Κυνικός, αυταρχικός και συχνά σκληρός με τους ηθοποιούς του, παραμένει προβληματική προσωπικότητα. Ωστόσο, η κινηματογραφική επιρροή του είναι αδιαμφισβήτητη: μας έμαθε ότι ο πραγματικός τρόμος δεν κρύβεται στο σκοτάδι αλλά στην καθημερινότητα. Και αυτό παραμένει ανατριχιαστικά σύγχρονο σήμερα.
Κάθε Κυριακή και Τετάρτη
δύο εισιτήρια στην τιμή του ενός
Γενική είσοδος: 6 ευρώ
Μαθητικό, Φοιτητικό, Ανέργων, Πολυτέκνων, Αμεα: 4 ευρώ
