αρχείον Αγρινίου
Η ενέδρα και η αγωνία των κατοίκων στα Καλύβια για τα αντίποινα
«Το μεσημέρι του Σαββάτου 29 Ιουλίου 1944 στο χωριό επικρατούσε ανησυχία», γράφει ο Γιάννης Διονυσάτος στο βιβλίο του «Καλύβια Αγρινίου – Ιχνηλατώντας τον Καναδά» (2004). Εκείνη την ημέρα, μια αντάρτικη ομάδα, αποτελούμενη από 12 έως 15 άνδρες, πέρασε τον Αχελώο από την περαταριά και έφτασε στη θέση Βαρειά, όπου στάθμευσε κάτω από τον πλάτανο του κτήματος Κακατσίδη.
Η ομάδα αυτή ήταν τμήμα διμοιρίας του 2ου λόχου, του 1ου τάγματος του 2/39 Συντάγματος της VII Ταξιαρχίας του ΕΛΑΣ, η οποία υπαγόταν στην VIII Μεραρχία, υπό τη διοίκηση του υποστράτηγου Γεράσιμου Αυγερόπουλου. Η φυσική έδρα της Μεραρχίας βρισκόταν στη Βελάουστα (Πυργί) Τριχωνίδας, όμως εκείνη την περίοδο είχε μετακινηθεί προσωρινά στα Ακαρνανικά όρη, μετά τη μάχη της Αμφιλοχίας. Καπετάνιος του 2ου λόχου ήταν ο έφεδρος υπολοχαγός Φώτης Μάλαινος, γνωστός ως καπετάν Φαίδων.
Εκεί τους συνάντησαν οι σύνδεσμοι της ΕΠΟΝ, Γεώργιος Τσιρογιάννης και Χαρίλαος Σταβάρας, οι οποίοι ενώθηκαν μαζί τους.
Πηγή: Γιάννης Διονυσάτος, «Καλύβια Αγρινίου – Ιχνηλατώντας τον Καναδά», 2004
Επιμέλεια κειμένου: Λευτέρης Τηλιγάδας
Φωτογραφία: Μνημείο στα Καλύβια
Η μνήμη είναι μια δυνατότητα για να διευρύνουμε το μέλλον
και όχι για να το συρρικνώσουμε στο ήδη ξεπερασμένο παρελθόν
