...
Ο γέγονε… Γέγονε |
Γεγονότα
553 – Αρχίζει τις εργασίες της στην Κωνσταντινούπολη η 5η Οικουμενική Σύνοδος, με θέμα την αίρεση του μονοφυσιτισμού.
Η Ε΄ Οικουμενική Σύνοδος συγκλήθηκε στις 5 Μαΐου μέχρι τις 21 Ιουνίου του 553 στην Κωνσταντινούπολη με τη συμμετοχή 165 επισκόπων, υπό την προεδρία του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Ευτυχίου.
Την συγκάλεσε ο Αυτοκράτορας Ιουστινιανός Α΄. Επαναβεβαίωσε τα ορθόδοξα δόγματα περί της Αγίας Τριάδας και του Ιησού Χριστού και καταδίκασε πλήθος μη ορθοδόξων συγγραμμάτων καθώς και ορισμένους συγγραφείς (Ευάγριο, Δίδυμο, Ωριγένη κ.α.).
Μερικοί προτεστάντες, όπως οι Καλβινιστές και οι Λουθηριανοί, αναγνωρίζουν τις πρώτες τέσσερις συνόδους, ενώ οι περισσότεροι Αγγλοκαθολικοί αποδέχονται και τις επτά. Οι συμμετέχοντες ήταν κυρίως Ανατολικοί επίσκοποι – μόνο δέκα έξι δυτικοί επίσκοποι ήταν παρόντες, από τους οποίους εννέα ήταν Ιλλύριοι και επτά ήταν από την Αφρική, αλλά κανένας δεν ήταν από την Ιταλία
1789 – Συνέρχεται στις Βερσαλίες το Συμβούλιο των Γενικών Τάξεων, που θα οδηγήσει στη Γαλλική Επανάσταση.
Στις 5 Μαΐου του 1789 ο Γάλλος βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΣΤ΄ της Γαλλίας συγκάλεσε συνέλευση των τάξεων. Στη Γαλλία του 18ου αιώνα η κοινωνία ήταν χωρισμένη σε τρεις τάξεις: Τον κλήρο (ιερείς σε υψηλή ιεραρχική θέση) που αποτελούσαν το 0,5% του πληθυσμού της Γαλλίας.
Τους ευγενείς (ο βασιλιάς, η οικογένειά του και οι ευνοούμενοι) αποτελούσαν το 1,5% του πληθυσμού της Γαλλίας.
Την τρίτη τάξη (από μεγαλοαστούς βιομηχάνους έως φτωχούς αγρότες), η οποία αποτελούσε το 98% του πληθυσμού της Γαλλίας.
Η τρίτη τάξη πρότεινε οι ψηφοφορίες να γίνουν κατά κεφαλή και όχι κατά τάξη. Οι ευγενείς και ο κλήρος αρνήθηκαν. Η τρίτη τάξη συγκεντρώθηκε στην αίθουσα του σφαιριστηρίου, αυτοανακηρύχθκε σε Εθνική Συνέλευση και ορκίστηκε να δημιουργήσει Σύνταγμα.
2010 – Στις 5 Μαΐου 2010 οι Έλληνες βγαίνουν στους δρόμους σε όλη τη χώρα, στη μαζικότερη συγκέντρωση κατά του Μνημονίου από ανθρώπους όλων των ηλικιών, αντιδρώντας στα νέα οικονομικά μέτρα.
Δυστυχώς, σημειώνονται εκτεταμένα επεισόδια.
Τρία άτομα, με καλυμμένα τα χαρακτηριστικά τους, έσπασαν το τζάμι της εισόδου στη Marfin Bank, στην οδό Σταδίου 23, πέταξαν μέσα μία μολότοφ και αμέσως μετά ένα μπουκάλι με βενζίνη, με αποτέλεσμα να ξεσπάσει φωτιά στο κτίριο.
Οκτώ εργαζόμενοι βρίσκονταν εκείνη την ώρα μέσα στο κατάστημα της τράπεζας. Οι πέντε κατάφεραν να βγουν σώοι, αλλά με αναπνευστικά προβλήματα, ενώ τρία άτομα εγκλωβίστηκαν μέσα.
Όπως διαπιστώθηκε, οι τρεις που δεν κατάφεραν να βγουν έξω εγκαίρως πέθαναν από ασφυξία που προκλήθηκε από τις αναθυμιάσεις και τον πυκνό καπνό που είχε τυλίξει όλο το κτίριο. Μεταξύ τους, μία έγκυος γυναίκα…και ο Λευκαδίτης Επαμεινώνδας Τσάκαλης
Γεννήσεις
1818 – Ο Καρλ Μαρξ γεννήθηκε στις 5 Μαΐου του 1818 στην Τριρ. Οι γονείς του ήταν ο Χάινριχ Μαρξ και η Ενριέτα Πρέσμπουργκ. Συνολικά είχαν τέσσερις γιους και πέντε κόρες. Ο πρωτότοκος γιος, Μόριτς-Ντάβιντ, πέθανε το 1815 αμέσως μόλις γεννήθηκε.
Τα αδέλφια του Χέρμαν (πέθανε 23 ετών), Ενριέττα, Καρολίνα και Έντουαρντ (πέθανε 11 ετών) πέθαναν σε νεαρή ηλικία από φυματίωση. Η αδελφή του Σοφία, γεννημένη στις 13 Νοέμβρη 1816, παντρεύτηκε αργότερα το δικηγόρο Schmalhausen και έζησε στο Μάαστριχτ, και η Λουίζα, γεννημένη στα 1821, νυμφευμένη με τον Ολλανδό Jan Karl Julta, μετανάστευσε στη Νότια Αφρική.
Τέλος η Αιμιλία, γεννημένη το 1822, παντρεύτηκε το μηχανικό Conradi και έζησε στην Τρίερ μέχρι το θάνατό της στα 1888. Η οικογένεια του Μαρξ ήταν μια προοδευτική εβραϊκή οικογένεια από τo Τρίερ της Πρωσίας. Ο πατέρας του, γνωστός ως Χέρσελ όσο ήταν παιδί, καταγόταν από γενιά ραβίνων και ήταν δικηγόρος. Ο θείος του Σαμουήλ ήταν ραβίνος στο Τρίερ.
Επίσης και από την πλευρά της μητέρας του υπήρχαν αρκετοί λόγιοι: ο παππούς της ήταν ραβίνος που είχε μεταναστεύσει από την Ουγγαρία στην Ολλανδία. Καθώς όμως στην Πρωσία του 19ου αιώνα οι ευκαιρίες για προκοπή για μια εβραϊκή οικογένεια ήταν μειωμένες, και επειδή ο Χέρσελ δεν ήταν ιδιαίτερα θρησκευόμενος, αποφάσισε, το 1816 ή το 1817, να ενστερνιστεί τη λουθηρανική θρησκεία, που ήταν το θρήσκευμα της Πρωσίας.
Άλλαξε ο ίδιος το όνομά του σε Χάινριχ, πράγμα που είχε θετικές επιπτώσεις στην καριέρα του ως νομικού. Πίστευε πως ήταν μια θρησκεία ελευθερίας πνεύματος. Ωστόσο, μετά την ήττα του Ναπολέοντα, οι Εβραίοι στην Πρωσία είχαν αποκλεισθεί από κάθε δημόσιο αξίωμα και με ένα ψήφισμα του Υπουργού Εσωτερικών, στις 4 Μαΐου 1816, η έννοια του δημόσιου αξιώματος είχε επεκταθεί και στην άσκηση του δικηγορικού επαγγέλματος. Ο Πρόεδρος της Επιτροπής Άμεσης Απονομής Δικαιοσύνης είχε ζητήσει προηγουμένως να γίνει μια εξαίρεση για το Χάινριχ Μαρξ και να τον δεχτούν στη δικαστική υπηρεσία λόγω των υψηλών του προσόντων, αλλά ο υπουργός την απέρριψε.
Η γυναίκα του Ενριέτα περίμενε να πεθάνουν πρώτα οι γονείς της, για να βαπτιστεί στις 20 Νοεμβρίου 1825. Η οικογένεια Μαρξ ήταν πολύ φιλελεύθερη, και στην οικία τους φιλοξενήθηκαν πολλοί διανοούμενοι και καλλιτέχνες την εποχή της νεότητας του Μαρξ. Ο πατέρας του Μαρξ ήταν αρχηγός του μετριοπαθούς συνταγματικού κόμματος της Τρίερ, αντιτίθετο σε κάθε γαλλοφιλία και προτιμούσε τη φωτισμένη μοναρχία από τη στρατιωτική δικτατορία ή την απολυταρχία.
1921 – Απόστολος Λάζαρης. Γεννήθηκε το Μάιο του 1921 στα Λαζαράτα Λευκάδας. Την περίοδο της ναζιστικής κατοχής υπήρξε μέλος της ΕΠΟΝ. Σπούδασε οικονομικά στην τότε ΑΣΟΕΕ (σήμερα Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών), και συνέχισε τις σπουδές του στη Βρετανία (Μάντσεστερ) και την Ιταλία (Ρώμη), όπου αναγορεύθηκε διδάκτορας οικονομικών επιστημών. Διετέλεσε καθηγητής Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς, αλλά κυρίως σταδιοδρόμησε σε διεθνείς οργανισμούς.
Μάλιστα υπήρξε διευθυντής Οικονομικής Ανάπτυξης του ΟΗΕ, του σημαντικότερου διεθνούς οργανισμού.
Το 1973 ξεκίνησε τη συνεργασία του με το αντιχουντικό ΠΑΚ του Ανδρέα Παπανδρέου και το 1974 εντάχθηκε στο ΠΑΣΟΚ.
Ο Ανδρέας Παπανδρέου το 1978 του ανέθεσε την προεδρία της «Επιτροπής Ανάλυσης και Προγραμματισμού» του Κινήματος, στην οποία συμμετείχαν, μεταξύ άλλων, ο Κώστας Σημίτης, ο Γεράσιμος Αρσένης ο Παναγιώτης Ρουμελιώτης και άλλοι.
Το 1981 ο Απόστολος Λάζαρης εκλέχθηκε βουλευτής Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ, ενώ το 1985 βουλευτής Α΄ Αθηνών. Διετέλεσε υπουργός Συντονισμού από τον Οκτώβριο του 1981 ως τον Ιούλιο του 1982 (πρώτος τη τάξει υπουργός). Τον Ιούλιο του 1982 το υπουργείο Συντονισμού αντικαταστάθηκε από το καινούριο υπουργείο Εθνικής Οικονομίας, το οποίο ανέλαβε ο Γεράσιμος Αρσένης, που διατήρησε και τη θέση του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος που είχε από το 1981. Ο Λάζαρης επέστρεψε στην κυβέρνηση τον Ιανουάριο του 1984, όταν ανέλαβε υπουργός Προεδρίας της Κυβερνήσεως, μέχρι τον Ιούλιο του 1985.
Το Νοέμβριο του 1988 ήρθε σε σύγκρουση με τον Ανδρέα Παπανδρέου και παραιτήθηκε από τη βουλευτική του έδρα στην Α΄ Αθηνών (τον αντικατέστησε ο Γιάννος Παπαντωνίου), ενώ το 1989, λαμβάνοντας την υποστήριξη του ΠΑΣΟΚ και του Συνασπισμού, εκλέχθηκε ανεξάρτητος βουλευτής Λευκάδας. Αξιόλογη είναι και η συγγραφική του δραστηριότητα, στην οποία εντάσσονται τα έργα Η μηχανική ελέγχου του αναπτυξιακού προγράμματος (1977) και Ποιος σοσιαλισμός; (1989). Απεβίωσε στις 7 Μαρτίου 2018, σε ηλικία 97 ετών.
1988 – Αντέλ. Η Αντέλ Λώρι Μπλου Άντκινς (/əˈdɛl/, αγγλικά: Adele Laurie Blue Adkins, γενν. 5 Μαΐου 1988), γνωστή με το καλλιτεχνικό της όνομα Adele, είναι Αγγλίδα τραγουδίστρια και τραγουδοποιός. Από την αρχή της πορείας της πολλοί δημοσιογράφοι της έχουν δώσει την ονομασία “Βασίλισσα της Σκηνής”, καθώς έχει λάβει και τον τίτλο “Βασίλισσα της Σόουλ” και “Πριγκίπισσα της Βρετανικής Σόουλ”. Συμπεριλήφθηκε στη λίστα “Πρόσωπα με τη Μεγαλύτερη Επιρροή Παγκοσμίως” που εξέδωσε το περιοδικό Time για το έτος 2012.
Την Αντέλ είχε προσεγγίσει η σημερινή δισκογραφική της εταιρεία όταν φίλοι της είχαν ανεβάσει υλικό της στον ιστότοπο Myspace. Το πρώτο της άλμπουμ με τίτλο 19 έγινε τέσσερις φορές πλατινένιο στη Βρετανία. Το δεύτερο της άλμπουμ 21, που κυκλοφόρησε το 2011, έγινε 14 φορές πλατινένιο στη Βρετανία και έσπασε το ρεκόρ παραμονής στην πρώτη θέση των αμερικάνικων τσαρτς, σε σχέση με τις υπόλοιπες κυκλοφορίες, την τελευταία εικοσαετία. Είναι η μοναδική καλλιτέχνης που κατέχει πωλήσεις πάνω από 3 εκατομμύρια μέσα σε ένα μόνο χρόνο, στη Βρετανία, ενώ έγινε η πρώτη εν ζωή καλλιτέχνης που έσπασε το ρεκόρ των Μπητλς, από το 1964, έχοντας ταυτόχρονα πρωτιά σε άλμπουμ (21) και τις δύο πρώτες θέσεις στα σινγκλ (Rolling in the Deep και Someone Like You). Το 21 έχει την μεγαλύτερη παραμονή στην ιστορία των βρετανικών charts από δίσκο γυναίκας καλλιτέχνη. Οι πωλήσεις του 21 μέχρι το τέλος του 2011, το έκαναν το μεγαλύτερο σε πωλήσεις Άλμπουμ του 21ου αιώνα στη Βρετανία.
Με την κυκλοφορία του Set Fire To The Rain έγινε η πρώτη ερμηνεύτρια που κατάφερε να έχει τρεις συνεχόμενες πρωτιές στα Αμερικάνικα τσαρτς. Με μόλις τρεις δίσκους στο ενεργητικό της, η Αντέλ έχει κερδίσει δεκαπέντε συνολικά βραβεία Γκράμμυ (τα έξι το 2012, φτάνοντας το ρεκόρ της Μπιγιονσέ και κερδίζοντας όλα τα βραβεία σε όλες τις κατηγορίες που ήταν υποψήφια μέσα σε ένα βράδυ). Τα τραγούδια της είναι γραμμένα από την ίδια και, όπως, έχει δηλώσει, συνήθως, προέρχονται από ερωτικές απογοητεύσεις. Το τραγούδι Someone Like You, γραμμένο για μια χαμένη της αγάπη, βρέθηκε στην κορυφή των τσαρτς σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες (συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας) και κέρδισε Γκράμμυ καλύτερης σόλο ερμηνείας. Η μεγαλύτερη της επιτυχία επί αμερικάνικου εδάφους θεωρείται το Rolling In The Deep, το οποίο ήταν το καλύτερο σε πωλήσεις σινγκλ στις Ηνωμένες Πολιτείες για το 2011, παραμένοντας στη κορυφή του Billboard για επτά εβδομάδες.
Στο τέλος του 2011 η Αντέλ αντιμετώπισε προβλήματα αιμορραγίας στις φωνητικές της χορδές, με αποτέλεσμα να ακυρωθεί η προγραμματισμένη της περιοδεία. Η πορεία της υγείας της, συνέχισε να την ταλαιπωρεί, μέχρι που υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση. Το Φεβρουάριο του 2012, επέστρεψε στα μουσικά δρώμενα ερμηνεύοντας ζωντανά στην τελετή των βραβείων Γκράμμυ, στο Λος Άντζελες και αργότερα στα Brit Awards στο Λονδίνο, τα οποία ένα χρόνο πριν (2011) έδωσαν μεγάλη ώθηση στη καριέρα της, όπου έκλαψε τραγουδώντας το Someone Like You στην O2arena.
Θάνατοι
1821 – Ο Ναπολέων A’ από τον Οίκο του Βοναπάρτη ήταν Γάλλος στρατηγός Ιταλικής καταγωγής και Αυτοκράτορας της Γαλλίας (ως Ναπολέων Α΄) επικληθείς Μέγας.
Ο Ναπολέων Βοναπάρτης υπήρξε μία από τις πιο καθοριστικές μορφές της ευρωπαϊκής ιστορίας, συνδυάζοντας στρατιωτική ιδιοφυΐα και πολιτική φιλοδοξία σε πρωτοφανή κλίμακα. Αναδείχθηκε Πρώτος Ύπατος της Γαλλίας, στη συνέχεια Πρόεδρος της Δημοκρατίας και τελικά Αυτοκράτορας των Γάλλων, ενώ επέκτεινε την επιρροή του ως βασιλιάς της Ιταλίας και Προστάτης της Συνομοσπονδίας του Ρήνου. Η πορεία του δεν περιορίστηκε σε κατακτήσεις, αλλά άφησε βαθύ αποτύπωμα στη διαμόρφωση κρατών και θεσμών σε ολόκληρη την Ευρώπη.
Γεννήθηκε στο Αιάκειο της Κορσικής, λίγο μετά την προσάρτηση του νησιού στη Γαλλία. Προερχόταν από οικογένεια χαμηλής αριστοκρατίας ιταλικής καταγωγής. Από νεαρή ηλικία στάλθηκε στη Γαλλία για σπουδές, όπου διακρίθηκε στα μαθηματικά και κατευθύνθηκε στο πυροβολικό. Η στρατιωτική του άνοδος ξεκίνησε με την επιτυχία στην πολιορκία της Τουλόν το 1793 και ενισχύθηκε με την καταστολή φιλοβασιλικών εξεγέρσεων και τις νικηφόρες επιχειρήσεις στην Ιταλία.
Η πολιτική του άνοδος κορυφώθηκε με το πραξικόπημα της 18ης Μπρυμαίρ, που σηματοδότησε το τέλος της Γαλλικής Επανάστασης και την αρχή της Ναπολεόντειας εποχής. Το 1804 στέφθηκε αυτοκράτορας στην Παναγία των Παρισίων, επιβεβαιώνοντας τη μετάβαση από τη δημοκρατική αστάθεια σε συγκεντρωτική εξουσία.
Οι στρατιωτικές του επιτυχίες, όπως η νίκη στην Ιένα και οι συμφωνίες με τη Ρωσία, τον έφεραν στο απόγειο της ισχύος του. Ωστόσο, η αποτυχημένη εκστρατεία στη Ρωσία και η ήττα στη Λειψία σηματοδότησαν την πτώση του. Μετά την εξορία στην Έλβα, επέστρεψε για τις «Εκατό Ημέρες», πριν ηττηθεί οριστικά στο Βατερλώ και εξοριστεί στην Αγία Ελένη, όπου πέθανε το 1821.
Η διαχρονική κληρονομιά του ήταν ο Ναπολεόντειος Κώδικας, που ενοποίησε το γαλλικό δίκαιο και επηρέασε νομικά συστήματα παγκοσμίως.
1965 – Νίκος Γούναρης. Μεσουράνησε τη δεκαετία του 1950 στο ελληνικό πεντάγραμμο, είτε σόλο, είτε σε συνεργασία με το Τρίο Μπελκάντο. Υπηρέτησε με συνέπεια το λεγόμενο ελαφρό τραγούδι.
Η δεκαετία του 1950 χαρακτηρίστηκε από τη μεγάλη κόντρα του λαϊκού και ελαφρού τραγουδιού μετά τον αδελφοκτόνο εμφύλιο πόλεμο. Ο Γούναρης ήταν ο κύριος εκφραστής αυτού του είδους. Χαρακτηριστικά είναι τα λόγια του Βασίλη Τσιτσάνη: «Όσο υπάρχει Γούναρης δεν μπορεί το λαϊκό να σηκώσει κεφάλι». Το λαϊκό τραγούδι θα πάρει, βεβαίως, τη ρεβάνς πολύ σύντομα, τη δεκαετία του 1960 και θα κυριαρχήσει ολοκληρωτικά τα επόμενα χρόνια.
Ο Νίκος Γούναρης πρωτοεμφανίστηκε το 1936 και αναδείχθηκε στην Κατοχή, παράλληλα με τη συμμετοχή του στην Αντίσταση. Προσέφερε ανεκτίμητες υπηρεσίες στον αγώνα της απελευθέρωσης και για τις πράξεις του τιμήθηκε με το Αριστείο της Εθνικής Αντίστασης.
Μεγάλες επιτυχίες του υπήρξαν τα τραγούδια: «Αυτός ο άλλος», «Ένα βράδυ που ’βρεχε», «Σκαλί σκαλί θα κατεβώ» και «Άρχισαν τα όργανα». Είναι επίσης γνωστός από τη συμμετοχή του στο Τρίο Μπελκάντο. Ο δημοφιλής Έλληνας τροβαδούρος πέθανε από καρκίνο στις 5 Μαΐου του 1965
1981 – Μπόμπι Σαντς ήταν μέλος του Προσωρινού Ιρλανδικού Δημοκρατικού Στρατού που πέθανε κατά τη διάρκεια απεργίας πείνας ενώ ήταν φυλακισμένος στην πτέρυγα Η της φυλακής του Μέιζ (στη Βόρεια Ιρλανδία).
Ήταν ο ηγέτης της απεργίας πείνας του 1981 στην οποία φυλακισμένοι που ήταν μέλη του Ιρλανδικού Δημοκρατικού Στρατού εναντιώθηκαν στην αφαίρεση της ιδιότητας τους ως πολιτικών κρατουμένων. Κατά τη διάρκεια της απεργίας εκλέχθηκε βουλευτής στο Βρετανικό Κοινοβούλιο ως υποψήφιος του Αντί Η Μπλοκ, δηλαδή τον συνδυασμό των υποστηρικτών των απεργών πείνας.
Ο θάνατος του Μπόμπι Σαντς και αυτός άλλων εννέα απεργών πείνας προκάλεσε ένα νέο κύμα στρατολόγησης και δραστηριότητας του ΙΡΑ (Irish Republican Army). Η διεθνής κάλυψη των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης έστρεψε την προσοχή στους απεργούς πείνας αλλά και το δημοκρατικό κίνημα γενικά, προκαλώντας επαίνους αλλά και κριτική
Ο Σαντς πέθανε στις 5 Μαϊου 1981 στο νοσοκομείο της φυλακής Μέιζ έπειτα από 66 μέρες απεργίας πείνας στην ηλικία των 27 ετών. Η επίσημη αναφορά του παθολόγου δήλωνε πως οι θάνατοι των απεργών πείνας προήλθαν από “αυτο-επιβαλλόμενη πείνα”. Η αναφορά τροποποιήθηκε αργότερα και η αιτία θανάτου αναγραφόταν ως “πείνα”, ύστερα από διαμαρτυρίες των οικογενειών των νεκρών απεργών πείνας.
Η ανακοίνωση του θανάτου του Σαντς προκάλεσε πολυήμερες ταραχές σε περιοχές των εθνικιστών στη Βόρεια Ιρλανδία. Ένας γαλατάς, ο Έρικ Γκουίνεϊ και ο γιος του Ντέσμοντ απεβίωσαν λόγω τραυματισμών όταν η δεξαμενή γάλατος τους εξερράγη μετά από πετροβολισμό σε μια εθνικιστική περιοχή στο Βόρειο Μπέλφαστ. Πάνω από 100.000 άνθρωποι παραβρέθηκαν στην κηδεία του Σαντς ο οποίος ετάφη στο “Νέο Δημοκρατικό Οικόπεδο” μαζί με 76 άλλους. Ο τάφος τους διατηρείται από τον Εθνικό Συνεταιρισμό Νεκροταφείων που εδρεύει στο Μπέλφαστ.
Σε απάντηση προς μια ερώτηση στη Βουλή των Κοινοτήτων στις 5 Μαΐου 1981, η Βρετανή πρωθυπουργός Μάργκαρετ Θάτσερ είπε ότι “Ο κύριος Σαντς ήταν ένας καταδικασμένος εγκληματίας. Ο ίδιος επέλεξε να χάσει τη ζωή του. Ήταν μια επιλογή που η οργάνωσή του δεν άφησε σε πολλά από τα θύματά της
