Έγινε 26 Σεπτεμβρίου στον κόσμο

Ό,τι έγινε… Έγινε

Γεγονότα

1815 – Ιδρύεται η «Ιερά Συμμαχία» μεταξύ Πρωσίας, Ρωσίας και Αυστρίας, που θα βάλει πολλά εμπόδια στην Ελληνική Επανάσταση. Με τον όρο Ιερά Συμμαχία ή Ιερή Συμμαχία χαρακτηρίσθηκαν διάφορες συμμαχίες από την αρχαιότητα στις οποίες κύριο χαρακτηριστικό τους ήταν η πίστη και η αφοσίωση των συμβαλλομένων μερών αφενός αλλά και η μυστικότητα αυτών επί των συνομολογημένων. Γι΄ αυτό και τέτοιου είδους συμμαχίες τις συνομολογούσαν απ΄ ευθείας οι διάφοροι Ηγεμόνες και Βασιλείς μεταξύ τους, χαρακτηριζόμενες “ιερές”, (κατά την έννοια απόλυτα σεβαστές) μη αποδεχόμενες καμίας μονομερούς αμφισβήτησης. Τέτοιες συμμαχίες διαπιστώνονται και στη Βίβλο με περισσότερο ομόδοξο θρησκευτικό χαρακτήρα.

Στη νεότερη ευρωπαϊκή ιστορία με τον όρο Ιερά Συμμαχία, ή Μεγάλη Συμμαχία, φέρεται ιδιαίτερα η μετά την ήττα του Ναπολέοντα, ιστορική, μυστική αρχικά, τριμερής συνθήκη που συνήφθη μεταξύ των Αυτοκρατόρων Αλεξάνδρου Α΄ της Ρωσίας, Φραγκίσκου Α’ της Αυστρίας και του Βασιλέα Φρειδερίκου Γουλιέλμου Γ΄ της Πρωσίας, (νικητές των ναπολεόντειων πολέμων) την οποία συνομολόγησαν και υπέγραψαν αυτοπροσώπως, στο Παρίσι στις 14/26 Σεπτεμβρίου(ν.ημερ) του 1815, δηλαδή περίπου τρεις μήνες μετά την λήξη του Συνεδρίου της Βιέννης (Ιούνιος 1815). Στη συμμαχία αυτή προσχώρησε το ίδιο έτος και η Αγγλία ενώ με την επιμέρους λεγόμενη συνθήκη «Αιξ λα Σαπέλ» του 1818 προσχώρησε και η Γαλλία.

1916 – Ο Ελευθέριος Βενιζέλος σχηματίζει στη Θεσσαλονίκη με το στρατηγό Δαγκλή και το ναύαρχο Κουντουριώτη (Επαναστατική Τριανδρία) την Κυβέρνηση Εθνικής Αμύνης, η οποία διακηρύσσει την επιθυμία της για έξοδο της Ελλάδας στον πόλεμο στο πλευρό των δυνάμεων της Αντάντ.

Η Κυβέρνηση Εθνικής Αμύνης ή Κυβέρνηση Θεσσαλονίκης ήταν προσωρινή κυβέρνηση του Ελευθέριου Βενιζέλου , αποκορύφωμα της περιόδου του Εθνικού Διχασμού που ήλεγχε το λεγόμενο Κράτος της Θεσσαλονίκης (τη Βόρεια Ελλάδα, τα νησιά του Αιγαίου πελάγους και την Κρήτη).

Η κυβέρνηση που σχηματίστηκε ήταν απόρροια του Κινήματος της Εθνικής Αμύνης,(πραξικόπημα ενάντια στην Κυβέρνηση των Αθηνών) που εκδηλώθηκε στην Θεσσαλονίκη τον Αύγουστο του 1916.
Η κυβέρνηση αυτή, έπαψε την λειτουργία της μετά την έξωση του βασιλιά Κωνσταντίνου, και την πρωθυπουργοποίηση του Ελευθέριου Βενιζέλου στην ενωμένη πλέον Ελλάδα, που σχημάτισε την Κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου 1917.

1980 – Βόμβα εκρήγνυται κατά τη διάρκεια της μεγάλης γιορτής μπύρας «Οκτόμπερφεστ» στο Μόναχο, με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους 13 άνθρωποι και να τραυματισθούν 211. Ένα από τα θύματα είναι και ο δράστης της επίθεσης, ο 21χρονος φοιτητής Γκούντολφ Κέλερ, γνωστός για το ακροδεξιό του παρελθόν.

Ήταν απόγευμα της 26ης Σεπτεμβρίου του 1980, όταν σε μια πολυσύχναστη πλατεία του Μονάχου όπου γιορταζόταν η ετήσια γιορτή μπίρας (Οκτόμπερφεστ) εξερράγη μια βόμβα σκοτώνοντας 13 ανθρώπους και τραυματίζοντας σοβαρά περίπου 200.

Η σφαγή του Οκτόμπερφεστ θεωρείται η μεγαλύτερη τρομοκρατική επίθεση στη Γερμανία, ωστόσο οι παραλείψεις των αρχών στην απόδοση ευθυνών και της εύρεσης των πραγματικών ενόχων στοιχειώνουν ακόμα, τριάντα εφτά χρόνια μετά, τη χώρα. Συγκεκριμένα, η αστυνομία απέδωσε την ενέργεια σε έναν μόνο άνθρωπο. Τον ακροδεξιό φοιτητή γεωλογίας Κούντοφ Κόελερ, ο οποίος ήταν ανάμεσα στους νεκρούς.

Σύμφωνα με τα στοιχεία και τις μαρτυρίες, ο εκρηκτικός μηχανισμός εξερράγη την ώρα που ο φοιτητής την τοποθετούσε σε έναν κάδο σκουπιδιών πιθανότατα λόγω πρόωρης ενεργοποίησης του πυροκροτητή. Το πτώμα του, άλλωστε, ήταν το πιο παραμορφωμένο από όλα. Ωστόσο, τα ερωτήματα που έχουν μείνει αναπάντητα έως και σήμερα είναι πολλά. Πώς ένας εικοσιενάχρονος με περιορισμένο εισόδημα είχε την τεχνογνωσία και την οικονομική άνεση να φτιάξει και να μεταφέρει στο σημείο έναν τόσο περίπλοκο εκρηκτικό μηχανισμό; Οι υποψίες ότι οι καταθέσεις χειραγωγήθηκαν ή αγνοήθηκαν από τις αρμόδιες υπηρεσίες με απώτερο σκοπό να προστατευθεί ο ακροδεξιός χώρος είναι έντονες.

Στο εξαιρετικό βιβλίο του «Η συνωμοσία του Μονάχου», ο Γερμανός συγγραφέας Wolfgang Scorlau ρίχνει φως σε όλες τις σκοτεινές πτυχές της υπόθεσης συνδυάζοντας τη μυθοπλασία με τα πραγματικά γεγονότα και τα ανακριτικά ντοκουμέντα. Έτσι, αποδεικνύει την ύπαρξη ακροδεξιών πυρήνων μέσα στις μυστικές υπηρεσίες και στα ανώτερα κλιμάκια της αστυνομίας ως συνειδητή τακτική από το κράτος ώστε να ελεγχθεί ο χώρος. Συχνά, ωστόσο, όπως απέδειξε και η τρομοκρατική ενέργεια του Οκτόμπερφεστ, τα αποτελέσματα ήταν αντίθετα των επιδιωκόμενων.

1989 – Η τρομοκρατική οργάνωση «17 Νοέμβρη» δολοφονεί στο Κολωνάκι τον βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας Παύλο Μπακογιάννη. Η τρομοκρατική οργάνωση 17 Νοέμβρη δολοφόνησε τον Μπακογιάννη το πρωί της Τρίτης 26ης Σεπτεμβρίου 1989 στην είσοδο της πολυκατοικίας της οδού Ομήρου 35 στην Αθήνα, όπου στεγαζόταν το γραφείο του.

Οι δράστες τον περίμεναν στις σκάλες που οδηγούσαν στο υπόγειο. Όταν εμφανίστηκε τον πυροβόλησαν πέντε φορές και τράπηκαν σε φυγή με το κλεμμένο αυτοκίνητο που το παράτησαν στην οδό Λέοντα Σγουρού 11. Ο σοφέρ άκουσε τους πυροβολισμούς, είδε τον Μπακογιάννη αιμόφυρτο στο πάτωμα και τον μετέφερε στο νοσοκομείο Ευαγγελισμός όπου και κατέληξε.

Η δολοφονία του συγκλόνισε την πολιτική επικαιρότητα εκείνων των ημερών, η οποία μονοπωλούνταν από έναρξη της διαδικασίας για την παραπομπή των πολιτικών του σκανδάλου Κοσκωτά. Την ημέρα που δολοφονήθηκε συνέπεσε να εγκριθεί από την Ευρωπαϊκή Ένωση η χρηματοδότηση του προγράμματος για την Ευρυτανία, που ο ίδιος είχε καταρτίσει.

Ο Μπακογιάννης κηδεύτηκε στο Καρπενήσι στις 29 Σεπτεμβρίου παρουσία πολύ κόσμου, που φώναζαν συνθήματα κατά της τρομοκρατίας. Στο Καρπενήσι οι αρχές της πόλης τον τίμησαν δημιουργώντας το ομώνυμο πάρκο, όπου έχει στηθεί ο ανδριάντας του, και δίνοντας το όνομά του σε κεντρικό δρόμο της πόλης.

Γεννήσεις

1881 – Ερνστ Γκρέφενμπεργκ. Γεννήθηκε στις 26 Σεπτεμβρίου 1881 και πέθανε στις 28 Οκτωβρίου 1957. Ήταν Γερμανός γιατρός και ερευνητής, από εκείνους που έσπρωξαν τη μελέτη της γυναικείας αναπαραγωγής και σεξουαλικότητας έξω από τη σιωπή και την προκατάληψη. Σπούδασε ιατρική στο Γκέτινγκεν και στο Μόναχο, πήρε το διδακτορικό του το 1905 και αρχικά εργάστηκε ως οφθαλμίατρος στο Πανεπιστήμιο του Βύρτσμπουργκ. Πολύ γρήγορα στράφηκε στη μαιευτική και τη γυναικολογία, στο Πανεπιστήμιο του Κιέλου, όπου ασχολήθηκε με τη μετάσταση του καρκίνου και τη φυσιολογία της εμφύτευσης του ωαρίου.

Από το 1910 εργάστηκε ως γυναικολόγος στο Βερολίνο και ερεύνησε συστηματικά τη φυσιολογία της ανθρώπινης αναπαραγωγής. Υπηρέτησε ως στρατιωτικός γιατρός στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, χωρίς να εγκαταλείψει τις μελέτες του για τη γυναικεία ανατομία. Το 1929 παρουσίασε τον δακτύλιο Γκρέφενμπεργκ, μια από τις πρώτες ενδομήτριες συσκευές με καταγεγραμμένη χρήση, ανοίγοντας δρόμο για τις σύγχρονες μεθόδους αντισύλληψης.

Η άνοδος του ναζισμού διέλυσε τη ζωή του. Εβραίος και ήδη εκδιωγμένος από τη διευθυντική θέση του, συνελήφθη το 1937 με προσχηματική κατηγορία για λαθρεμπορία γραμματοσήμου. Αφέθηκε ελεύθερος έπειτα από διεθνείς παρεμβάσεις και το 1940 διέφυγε στις ΗΠΑ. Το 1950 δημοσίευσε μελέτη για τον ρόλο της ουρήθρας στον γυναικείο οργασμό. Τρεις δεκαετίες αργότερα, οι σεξολόγοι Τζον Πέρι και Μπέβερλι Γουίπλ έδωσαν στην ερωτογενή περιοχή που είχε περιγράψει το όνομα G-spot, προς τιμήν του.

1945 – Μπράιαν Φέρι. Ο Μπράιαν Φέρι (Bryan Ferry) είναι μία ξεχωριστή παρουσία στο χώρο της ροκ μουσικής. Γεννήθηκε στις 26 Σεπτεμβρίου 1945 στο Γουάσινγκτον της βορειοανατολικής Αγγλίας, είναι μία από τις πιο αναγνωρίσιμες φιγούρες του βρετανικού ροκ. Γιος ανθρακωρύχου, σπούδασε ζωγραφική στο Πανεπιστήμιο του Νιούκαστλ και μπήκε στη μουσική μέσα από τα σχήματα Banshees και Gas Board. Το 1970, μαζί με τον μπασίστα Γκράχαμ Σίμπσον, ίδρυσε τους Roxy Music, ένα συγκρότημα που ένωσε το αρτ ροκ, το γκλαμ, την ποπ και τους ηλεκτρονικούς πειραματισμούς.

Με τον Μπράιαν Ίνο στα πλήκτρα, τον Άντι Μακέι στο σαξόφωνο, τον Φιλ Μανζανίρα στην κιθάρα και τον Πολ Τόμπσον στα ντραμς, οι Roxy Music έγιναν καθοριστικό όνομα της δεκαετίας του 1970. Τραγούδια όπως τα «Virginia Plain», «Love Is the Drug», «Dance Away», «Jealous Guy», «Avalon» και «More Than This» έδειξαν πως η εκκεντρικότητα μπορεί να γίνει ποπ επιτυχία χωρίς να ξεφτίσει. Ο Φέρι, με τη θεατρική φωνή, το προσεγμένο ύφος και τη σχεδόν ψυχρή γοητεία του, έγινε ο λεγόμενος δανδής του ροκ.

Παράλληλα έχτισε σημαντική σόλο πορεία. Από το «These Foolish Things» του 1973 έως τα «Boys and Girls», «Taxi», «Dylanesque», «Olympia» και «Bitter-Sweet», κινήθηκε διαρκώς ανάμεσα σε δικά του τραγούδια και απρόσμενες διασκευές, από τον Μπομπ Ντίλαν έως το αμερικανικό τραγούδι του Μεσοπολέμου. Η επιρροή του ξεπέρασε τη δισκογραφία: μαζί με τον Ντέιβιντ Μπόουι, καθόρισε έναν τρόπο να στέκεσαι στη σκηνή, να ντύνεσαι και να κάνεις το ροκ πιο κομψό, αλλά όχι λιγότερο ανήσυχο.

Θάνατοι

1902 – Λιβάι Στρος Ο Λίβαϊ Στρως γεννήθηκε ως Λεμπ Στράους (Löb Strauß) στην κωμόπολη Μπούτενχαϊμ, στην περιοχή Φραγκονία του βασιλείου της Βαυαρίας. Οι γονείς του, ο Χιρς (Hirsch) και η Ρεβέκκα Στράους, ήταν Ασκεναζίτες Εβραίοι. Μόλις ο Λεμπ έγινε 18 ετών, ταξίδεψε με τη μητέρα και δύο αδελφές του στις Ηνωμένες Πολιτείες για να ζήσει με τους αδελφούς του, τους Τζόνας και Λούις, που είχαν αρχίσει μία επιχείρηση χονδρεμπορίου υφασμάτων στη Νέα Υόρκη, την «J. Strauss Brother & Co.».

Η αδελφή του Λίβαϊ, Φάννυ, και ο σύζυγός της, Ντέιβιντ Στερν, μετακόμισαν στο Σαιντ Λούις, ενώ ο ίδιος ο Λίβαϊ πήγε να ζήσει στο Λούισβιλ, από όπου πωλούσε τα υφάσματα των αδελφών του στο Κεντάκι. Τον Ιανουάριο του 1853, ο Λίβαϊ Στρως έγινε Αμερικανός πολίτης.

Η οικογένεια αποφάσισε να ανοίξει μία θυγατρική της οικογενειακής φίρμας στη Δυτική Ακτή και επέλεξαν το Σαν Φρανσίσκο, το εμπορικό κέντρο του Πυρετού του Χρυσού στην Καλιφόρνια. Αποφασίσθηκε ότι ο Λίβαϊ θα εκπροσωπούσε την οικογένεια εκεί, και έτσι πήρε ένα ατμόπλοιο για το Σαν Φρανσίσκο, φθάνοντας στις αρχές Μαρτίου 1853, οπότε και βρέθηκε με την οικογένεια της αδελφής του.

Ο Στρως ίδρυσε την επιχείρησή του με την επωνυμία Levi Strauss & Co. και άρχισε να εισάγει εκλεκτά προϊόντα για ένδυση, αλλά και κλινοσκεπάσματα, μαντήλια, τσάντες και άλλα, από τα αδέλφια του στη Νέα Υόρκη. Εμπορευόταν επίσης καραβόπανο για τα αντίσκηνα που χρησιμοποιούσαν οι χρυσοθήρες. Ο Λίβαϊ Στρως ζούσε μαζί με την αυξανόμενη οικογένεια της Φάννυ.

Ο Τζέικομπ Ντέιβις, ένας από τους πελάτες του Στρως και εφευρέτης του πρώτου παντελονιού ενισχυμένου με χάλκινους πείρους πάνω σε ύφασμα τύπου «ντένιμ», συνεργάσθηκε με τον Στρως για την παραγωγή μπλου τζην. Οι δυο τους κατοχύρωσαν με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας τη νέα μορφή «παντελονιών εργασίας» το 1873.

1904 – Λευκάδιος Χερν. Ο Λευκάδιος Χερν (Λευκάδα, 27 Ιουνίου 1850 – Τόκιο, 26 Σεπτεμβρίου 1904) ή Πατρίκιος Λευκάδιος Χερν (Αγγλικά: Patrick Lafcadio Hearn), γνωστός επίσης με το ιαπωνικό όνομα Γιάκουμο Κοϊζούμι (ιαπωνικά: 小泉八雲‎), ήταν διεθνής συγγραφέας ιρλανδοελληνικής καταγωγής που έλαβε την ιαπωνική υπηκοότητα το 1896, περισσότερο γνωστός για τα βιβλία του για την Ιαπωνία, ιδιαίτερα για τις συλλογές του για τους ιαπωνικούς θρύλους και ιστορίες φαντασμάτων, όπως το Καϊντάν: Ιστορίες και μελέτες παράξενων πραγμάτων.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες ο Χερν είναι επίσης γνωστός για τα κείμενά του για την πόλη της Νέας Ορλεάνης, βασισμένα στη δεκαετή διαμονή του στην πόλη. Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους συγγραφείς της Ιαπωνίας. Στις 26 Σεπτεμβρίου 1904 πέθανε από καρδιακή ανακοπή σε ηλικία 54 ετών. Ο τάφος του είναι στο Νεκροταφείο Ζοσιγκάγια, στο Τοσίμα του Τόκιο.

Μία μικρή νεκρική πομπή μετέφερε τη σορό του στον παλιό ναό Κομπουπέρα. Μπροστά υπήρχαν τα βουδιστικά λάβαρα, πίσω δυο μικρά παιδιά που κουβαλούσαν ζωντανά πουλιά σε μικρά κλουβιά που θα τα άφηναν ελέυθερα συμβολίζοντας τη φυγή της ψυχής από τα δεσμά της. Ακολουθούσαν τα άτομα που κουβαλούσαν το φέρετρό του, πιο πίσω οι ιερείς με τα κουδουνάκια τους και το φαγητό για τον νεκρό, ενώ την πομπή έκλειναν η οικογένεια και οι φίλοι του νεκρού. Στην πλάκα που έστησαν οι φοιτητές του υπήρχε το εξής κείμενο: Στον Λευκάδιο Χερν, του οποίου η πένα υπήρξε πιο ισχυρή ακόμα και από τη ρομφαία του ένδοξου έθνους που αγάπησε, έθνους που πιο μεγάλη τιμή του υπήρξε ότι τον δέχτηκε στις αγκάλες του ως πολίτη και του πρόσφερε, αλίμονο, τον τάφο.