24 Σεπτεμβρίου 2026

🌅 Ανατολή ήλιου: 07:14 – Δύση ήλιου: 19:19 – Διάρκεια ημέρας: 12 ώρες 5 λεπτά
🌔 Σελήνη 12.4 ημερών.

Είναι η 267η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Υπολείπονται 98 ημέρες για τη λήξη του.

Χρόνια πολλά στους: Θέκλα, Κόπρο, Μυρσίνη, Μυρτώ, Μυρτιά,
Μυρτιδιώτισσα, Αμερισούδα, Αμέρσσα, Πέρση και Περσεφόνη

Γεγονότα

1834 – Αρχίζει στο Ναύπλιο η «Δίκη των Δικαστών» Γεώργιου Τερτσέτη και Αναστάσιου Πολυζωίδη, που αρνήθηκαν να υπογράψουν την καταδίκη του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη σε θάνατο.

Θα αθωωθούν πανηγυρικά από το δικαστήριο. Δύο ήταν μόνον οι δικαστές που όρθωσαν το ανάστημά τους και αρνήθηκαν να καταδικάσουν σε θάνατο τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη στην πολύκροτη δίκη των αγωνιστών της Ελληνικής Επανάστασης στο Ναύπλιο, το 1834: ο Αναστάσιος Πολυζωίδης και ο Γεώργιος Τερτσέτης.

Ο Πολυζωίδης, ως πρόεδρος του Πρωτοδικείου Ναυπλίου, και ο Τερτσέτης, ως ένα από τα πέντε μέλη του δικαστηρίου, αρνήθηκαν πεισματικά να υπογράψουν την απόφαση καταδίκης σε θάνατο του Κολοκοτρώνη και του Δημητρίου Πλαπούτα, οι οποίοι είχαν βρεθεί στο εδώλιο του κατηγορουμένου για εσχάτη προδοσία, μαζί με τον Κίτσο Τζαβέλλα και άλλους αγωνιστές. Η σθεναρή στάση που επέδειξαν οι δύο δικαστές προκάλεσε τη μήνιν των ανθρώπων της βαυαρικής Αντιβασιλείας και είχε ως αποτέλεσμα την εκδίωξή τους.

Ανδριάντες των δύο αυτών μεγάλων ανδρών κοσμούν την πρόσοψη του Δικαστικού Μεγάρου της Τρίπολης, της ξακουστής αρκαδικής πρωτεύουσας. Το μέγαρο, που οικοδομήθηκε μεταξύ των ετών 1914-1934, είναι ένα λιθόχτιστο διώροφο κτίριο με ενδιαφέροντα δείγματα νεοκλασικής αρχιτεκτονικής και πλούσιο εσωτερικό διάκοσμο. Απέναντι από τους ανδριάντες των αείμνηστων δικαστών, στην πλατεία Άρεως, δεσπόζει το άγαλμα του εφίππου στρατηγού, του θρυλικού Γέρου του Μοριά. Ως γνωστόν, ο πρώτος στρατιωτικός ηγέτης του Αγώνα της Ανεξαρτησίας ήταν εκείνος που πολιόρκησε και κατέλαβε την Τρίπολη (άλωση Τριπολιτσάς, Σεπτέμβριος 1821).

Ο Αναστάσιος Πολυζωίδης (1802-1873), διαπρεπής νομικός, πολιτικός, λόγιος και συγγραφέας, καταγόταν από το Μελένικο, άλλοτε ακμαία πόλη και κέντρο του ελληνισμού στο βόρειο τμήμα της Ανατολικής Μακεδονίας. Σπούδασε νομικά και ιστορία στο Γκαίτινγκεν, τη Βιέννη και το Βερολίνο. Διετέλεσε, μεταξύ άλλων, γραμματέας του Εκτελεστικού (υπουργικού συμβουλίου) κατά την Επανάσταση του 1821, υπουργός Παιδείας, Θρησκευμάτων και Εσωτερικών, αντιπρόεδρος του Αρείου Πάγου και Σύμβουλος Επικρατείας. Εξάλλου, ο Πολυζωίδης υπήρξε ο κύριος συντάκτης του Συντάγματος της Επιδαύρου, ενώ εξέδωσε τα ιδρυτικά διατάγματα του Πανεπιστημίου Αθηνών (1837).

Ο Γεώργιος Τερτσέτης (1800-1873 ή 1874), ιστορικός, λόγιος και νομικός, καταγόταν από τη Ζάκυνθο. Σπούδασε νομικά στην Ιταλία και μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία. Υπηρέτησε ως καθηγητής στρατιωτικής ιστορίας στη Στρατιωτική Σχολή του Ναυπλίου, αλλά και ως αρχειοφύλακας της Βουλής των Ελλήνων. Ο Τερτσέτης, επηρεασμένος από τον Σολωμό και το δημοτικό τραγούδι, έγραψε διάφορα ποιήματα και διηγήματα, ενώ συνέγραψε καθ’ υπαγόρευσιν τα απομνημονεύματα αγωνιστών του 1821 (μεταξύ αυτών, του Κολοκοτρώνη και του Νικηταρά). Αναστάσιος Πολυζωίδης και Γεώργιος Τερτσέτης: διαχρονικά σύμβολα του αγώνα για ανεξάρτητη δικαιοσύνη.

1948 – Ο γιαπωνέζος μηχανικός Σοϊτσίρο Χόντα ιδρύει την εταιρεία Honda.

Αρχικώς κατασκευάζει μοτοσικλέτες, στη συνέχεια όμως θα επεκταθεί και στα αυτοκίνητα.

Ο Σοϊτσίρο Χόντα (ιαπωνικά: 本田宗一郎‎), 17 Νοεμβρίου 1906 – 5 Αυγούστου 1991) ήταν Ιάπωνας σχεδιαστής μοτοσυκλετών, μηχανικός και επιχειρηματίας, ιδρυτής της Honda Motor Co. Ltd.. Γεννήθηκε το 1906 στo Τσιζουόκα (Shizuoka) της Ιαπωνίας. Ο πατέρας του είχε μηχανουργείο επισκευής ποδηλάτων. Από πολύ μικρός ο Χόντα βοηθούσε τον πατέρα του στις μηχανουργικές εργασίες και έδειξε το ταλέντο του στις κατασκευές. Στα 16 του, μόλις τελείωσε το σχολείο, ταξίδεψε στο Τόκυο για να εκπαιδευτεί ως μηχανικός αυτοκινήτων. Επέστρεψε στον τόπο του έξι χρόνια αργότερα και άνοιξε τη δική του μικρή επιχείρηση. Από νεαρή ηλικία ο Χόντα εκδήλωσε την αγάπη του για τους αγώνες, με τους οποίους ήρθε σε επαφή κατά την παραμονή του στο Τόκυο. Ένα σοβαρό ατύχημα που είχε όμως το 1937 τον ώθησε να στρέψει την προσοχή του αποκλειστικά στην εξέλιξη και προώθηση μηχανολογικών προϊόντων.

Μετά το τέλος του πολέμου ο Χόντα μάζεψε όσες αχρηστευμένες μοτοσικλέτες μπόρεσε να βρει και από τα εξαρτήματά τους κατασκεύασε τρεις “καινούργιες”, τις οποίες πώλησε. Ασχολήθηκε με την κατασκευή μοτοσικλετών και στις αρχές της δεκαετίας του 1950 ο Honda άρχισε να σχεδιάζει και να κατασκευάζει μικρούς κινητήρες, τους οποίες πωλούσε σε άλλους κατασκευαστές. To 1949 συνεργάστηκε για πρώτη φορά με τον Τακέο Φουζισάβα (Takeo Fujisawa), έναν άνθρωπο ιδιαίτερα ικανό στο να διαχειρίζεται την περιουσία της εταιρίας. Από εκείνη τη στιγμή Χόντα και Φουζισάβα απέκτησαν διακριτούς ρόλους. Ο πρώτος θα ασχολούνταν αποκλειστικά με το σχεδιαστικό, μηχανολογικό και κατασκευαστικό κομμάτι (κάτι στο οποίο είχε, αναμφισβήτητα, μεγάλο χάρισμα), ενώ ο δεύτερος θα αναλάμβανε την οικονομική διαχείριση και διεύθυνση της εταιρίας, πεδίο στο οποίο ο Χόντα δεν διακρίθηκε ποτέ. Μάλιστα, η συνεργασία τους αυτή μετατράπηκε και σε μια μακρόχρονη φιλία, που τη χαρακτήριζε ο βαθύτατος αλληλοσεβασμός.

Γεννήσεις

1882 – Καρλ Ραπ, Γερμανός μηχανικός, ιδρυτής της αυτοκινητοβιομηχανίας BMW.

Το 1916 ιδρύεται η Rapp-Motorenwerke από τον Καρλ Ραπ, ως εταιρεία κατασκευής κινητήρων. Το 1917 μετονομάστηκε σε Bayerische MotorenWerke και αναπτύχθηκε ταχύτατα λόγω του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, φτιάχνοντας κινητήρες για αεροπλάνα. Μετά τον Πόλεμο, λόγω της Συνθήκης των Βερσαλλιών, με την οποία η Γερμανία αναγκάστηκε να αφοπλιστεί, η BMW αναγκάστηκε να σταματήσει την παραγωγή στρατιωτικού υλικού και στράφηκε στην κατασκευή φρένων για τρένα.

Το 1919 σχεδίασε την πρώτη μηχανή μοτοσικλετών της, που χρησιμοποιήθηκε σε ένα μοντέλο αποκαλούμενο Βικτώρια, που κατασκευαζόταν από μια επιχείρηση στην Νυρεμβέργη.

Στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η BMW κατασκεύαζε δίκυκλα υψηλής αντοχής και επιδόσεων, που χρησιμοποιήθηκαν από το Γερμανικό στρατό κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες, όπως στην Βόρεια Αφρική, μερικά από τα οποία επιβιώνουν μέχρι σήμερα σε χώρες που ήταν υπό γερμανική κατοχή. Η BMW κατασκεύαζε επίσης κινητήρες αεροπλάνων, τόσο για ελικοφόρα, όσο και για τα πρώτα τζετ της εποχής.

Θάνατοι

2004 – Φρανσουάζ Σαγκάν. Η Σαγκάν γεννήθηκε στις 21 Ιουνίου 1935 στο Καγιάρκ και πέρασε την πρώιμη παιδική της ηλικία στο νομό Λοτ, περιτριγυρισμένη από ζώα, ένα πάθος που διατήρησε καθ’ όλη την διάρκεια της ζωής της.

Με το ψευδώνυμο ‘Kiki’, ήταν το μικρότερο παιδί μιας οικογένειας της υψηλής κοινωνίας – ο πατέρας της ήταν παραγωγός και σκηνοθέτης και η μητέρα της ήταν κόρη γαιοκτημόνων.

Η οικογένεια πέρασε τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο (1939–45) αρχικά στο Ντωφινέ και έπειτα στο Βερκόρ. Η πατρική προγιαγιά της ήταν Ρωσίδα από την Αγία Πετρούπολη. Η οικογένεια διατηρούσε ένα σπίτι στο δημοφιλές 17ο διαμέρισμα του Παρισιού, στο οποίο επέστρεψαν μετά τον πόλεμο. Η Σαγκάν αποβλήθηκε από το πρώτο σχολείο επειδή “δεν διέθετε βαθιά πνευματικότητα”. Αποβλήθηκε από το σχολείο Louise-de-Bettignies επειδή είχε στην κατοχή της “μια προτομή του Μολιέρου με ένα στρινγκ”. Έλαβε το απολυτήριό της με την δεύτερη προσπάθεια και έγινε αποδεκτή στην Σορβόννη το φθινόπωρο 1952.

Ήταν μια αδιάφορη φοιτήτρια και δεν αποφοίτησε ποτέ. Επέλεξε το ψευδώνυμο “Σαγκάν” από έναν λογοτεχνικό χαρακτήρα (Πριγκίπισσα Σαγκάν από το έργο Αναζητώντας τον Χαμένο Χρόνο του Προυστ). Το πρώτο μυθιστόρημα της Σαγκάν, Καλημέρα θλίψη, δημοσιεύτηκε το 1954, όταν ήταν 18 ετών. Έγινε αμέσως διεθνής επιτυχία. Το μυθιστόρημα αναφέρεται στην ζωή της δεκαεφτάχρονης Σεσίλ που διάγει μια ζωή καθοδηγούμενη από την απόλαυση και στην σχέση της με το αγόρι της και τον αργόσχολο μοιχό πατέρα της.

Οι χαρακτήρες της Σαγκάν, που έγιναν πρότυπα για τους απογοητευμένους έφηβους, μοιάζουν εν μέρει με τους χαρακτήρες του Τζερόμ Ντέιβιντ Σάλιντζερ. Κατά την διάρκεια της λογοτεχνικής καριέρας της που διήρκεσε μέχρι το 1998, η Σαγκάν παρήγαγε δεκάδες έργα, πολλά από τα οποία έχουν μεταφερθεί στον κινηματογράφο. Διατήρησε το αυστηρό στυλ του γαλλικού ψυχολογικού μυθιστορήματος, παρόλο που το νέο κύμα ήταν στην μόδα. Οι συζητήσεις μεταξύ των χαρακτήρων της θεωρείται συχνά ότι περιλαμβάνουν υπαρξιακά ζητήματα. Παράλληλα με μυθιστορήματα, θεατρικά έργα και μια αυτοβιογραφία, έγραψε στίχους για τραγούδια και σενάρια για ταινίες. Την δεκαετία του 1960, η Σαγκάν αφιερώθηκε στα θεατρικά έργα τα οποία, παρόλο που διέθεταν εξαιρετικούς διαλόγους, έλαβαν μέτρια επιτυχία. Αργότερα επικεντρώθηκε στην καριέρα της ως μυθιστοριογράφος.

Η Σαγκάν παντρεύτηκε δυο φορές. Στις 13 Μαρτίου 1958, παντρεύτηκε τον πρώτο σύζυγό της, τον Guy Schoeller, εκδότη στην Hachette, που ήταν 20 χρόνια μεγαλύτερός της. Το ζευγάρι πήρε διαζύγιο τον Ιούνιο 1960. Το 1962, παντρεύτηκε τον Bob Westhof, έναν νεαρό Αμερικανό πλέιμποι που ήθελε να γίνει κεραμοποιός. Το ζευγάρι χώρισε το 1963 ; ο γιος τους Denis Westhoff γεννήθηκε τον Ιούνιο 1962. Έπειτα είχε μια μακροχρόνια σχέση με την σχεδιάστρια μόδας Peggy Roche. Είχε επίσης έναν άνδρα εραστή, τον Bernard Frank, έναν παντρεμένο δοκιμιογράφο που είχε εμμονή με το διάβασμα και το φαγητό. Ξεκίνησε μια μακροχρόνια σχέση με τη Γαλλίδα εκδότρια του Playboy Annick Geille, μετά την συνέντευξη που έδωσε η Σαγκάν στο ίδιο περιοδικό. Το 2010, ο γιος της Denis δημιούργησε το Βραβείο Φρανσουάζ Σαγκάν.

Διαβάστε περισσότερα γεγονότα αυτής της μέρας