...
Η ταυτότητα της ημέρας
και τα γεγονότα που την «σημάδεψαν»
| 13 Μαΐου 2026 |
Είναι η 133η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο.
Υπολείπονται 232 ημέρες για τη λήξη του..
🌅 Ανατολή ήλιου: 06:16 – Δύση ήλιου: 20:26 – Διάρκεια ημέρας: 14 ώρες 10 λεπτά
🌘 Σελήνη 25.6 ημερών.
| Χρόνια πολλά στους: Γλυκερία, Σέργιο, Σεργία, Σεργιανή και Σεργιούλα |
Γεγονότα
1909 – Δίδεται η εκκίνηση του 1ου Γύρου της Ιταλίας, που θα εξελιχθεί αργότερα σε μία από τις μεγαλύτερες διοργανώσεις της επαγγελματικής ποδηλασίας. Τον αγώνα, γνωστό και ως «Τζίρο» (από την ιταλική της ονομασία «Giro d’Italia»), εμπνεύσθηκε o εκδότης της ιταλικής αθλητικής εφημερίδας «Γκατζέτα Nτέλο Σπορτ», Εμίλιο Καμίλο Κοσταμάνια, από τον Γύρο της Γαλλίας που προϋπήρξε. Στην πρώτη διοργάνωση, που διεξήχθη από τις 13 έως τις 30 Μαΐου 1909, οι 115 συμμετέχοντες ποδηλάτες (111 Ιταλοί και 4 Γάλλοι) κάλυψαν 2.449 χιλιόμετρα στην περιοχή γύρω από το Μιλάνο και νικητής αναδείχθηκε ο Ιταλός Λουίτζι Γκάνα.
Από τότε, ο αγώνας διεξάγεται ανελλιπώς κάθε χρόνο, πλην των δύο Παγκοσμίων Πολέμων, τον Μάιο ή στις αρχές Ιουνίου (λόγω covid-19, από τις 3 έως τις 25 Οκτωβρίου το 2020) για τρεις εβδομάδες και καλύπτει όλο τον ιταλικό χώρο. Η διοργάνωση του 2021, θα διεξαχθεί από τις 8 έως τις 30 Μαΐου επί ιταλικού εδάφους.
Το 1996 οι τρεις πρώτες ειδικές διαδρομές του Γύρου της Ιταλίας έγιναν στη χώρα μας (Αθήνα, Ελευσίνα – Ναύπακτος, Μεσολόγγι – Ιωάννινα) για να γιορταστούν τα 100 χρόνια από την έκδοση της εφημερίδας, που συνέπεσε με τη διεξαγωγή των πρώτων σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας.
Ακολουθώντας το παράδειγμα του Γύρου της Γαλλίας, όπου ο προπορευόμενος ποδηλάτης φορά κίτρινη φανέλα, στον « Τζίρο» φοράει ροζ (maglia rosa), από το χρώμα που έχουν οι σελίδες της «Γκατζέτα Ντέλο Σπορτ». Ο αθλητής που πρωτεύει στις ορεινές διαδρομές φορά πράσινη φανέλα (maglia verde), αυτός που προηγείται στον αγώνα των πόντων μοβ (maglia ciclamino) και ο καλύτερος νέος ποδηλάτης λευκή (maglia bianca).
1950 – Ο Ιταλός Τζουζέπε Φαρίνα με Alfa Romeo 158 κερδίζει τον πρώτο αγώνα του Βρετανικού Γκραν Πρι στο Σίλβερστοουν για το πρώτο πρωτάθλημα της Φόρμουλα 1, με μέση ωριαία ταχύτητα 146,38 χλμ. Γεννημένος στο Τορίνο, ο Φαρίνα ήταν γιος του Τζιοβάνι Κάρλο Φαρίνα (1884-1957), ιδρυτή της αμαξοστοιχίας Stabilimenti Farina.
Ξεκίνησε να οδηγά ένα δικύλινδρο Temperino στην ηλικία των εννέα ετών. Ο Φαρίνα έγινε Δόκτωρ Πολιτικός Μηχανικός (αν και ορισμένες πηγές αναφέρουν τη μηχανική). Διακρίθηκε επίσης για τις ικανότητές του στο σκι, το ποδόσφαιρο και τον αθλητισμό.
Είχε μια μικρή καριέρα ως αξιωματικός του ιππικού με τον ιταλικό στρατό. Εγκατέλειψε τον στρατό για να ασχοληθεί με τους αγώνες αυτοκινήτου.
Ενώ ήταν ακόμα στο πανεπιστήμιο, ο Φαρίνα αγόρασε το πρώτο του αυτοκίνητο, ένα μεταχειρισμένο Alfa Romeo, με το οποίο αγωνίστηκε στον αγώνα Αόστα-Γκραν Σαν Μπερνάρντο. Προσπαθώντας να νικήσει τον πατέρα του συγκρούστηκε και τραυματίστηκε στον ώμο και το πρόσωπο, δημιουργώντας μια τάση που συνέχισε σε όλη τη διάρκεια της καριέρας του. Ο πατέρας του τερμάτισε τέταρτος
Γεννήσεις
1939 – Χάρβεϊ Καϊτέλ, αμερικανός ηθοποιός. Πρωταγωνίστησε, μεταξύ άλλων, στην ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου «Το Βλέμμα του Οδυσσέα». Ένας από τους σημαντικότερους Αμερικανούς ηθοποιούς της γενιάς του, γνωστός για τις σκληρές, εσωτερικές και συχνά σκοτεινές ερμηνείες του. Γεννήθηκε το 1939 στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης, σε οικογένεια εβραίων μεταναστών από την Ανατολική Ευρώπη, και πριν στραφεί στην υποκριτική υπηρέτησε στους πεζοναύτες των Ηνωμένων Πολιτειών. Η εμπειρία αυτή σημάδεψε σε μεγάλο βαθμό την παρουσία του στην οθόνη: ένας άνθρωπος λιγομίλητος, με ένταση που δεν χρειάζεται φωνές για να γίνει αισθητή.
Η καριέρα του συνδέθηκε στενά με το νέο αμερικανικό σινεμά της δεκαετίας του ’70 και ιδιαίτερα με τον Μάρτιν Σκορτζέζε. Έπαιξε στις πρώτες του ταινίες, όπως το «Mean Streets» και αργότερα στο εμβληματικό «Taxi Driver», όπου υποδύθηκε τον σκοτεινό προαγωγό Sport. Ο Καϊτέλ δεν είχε ποτέ την εικόνα του χολιγουντιανού σταρ με τη συμβατική έννοια. Αντίθετα, έγινε σύμβολο ενός πιο ωμού και ανθρώπινου κινηματογράφου, όπου οι χαρακτήρες κουβαλούν ενοχές, βία, αποτυχία και υπαρξιακή φθορά.
Στη δεκαετία του ’90 γνώρισε νέα μεγάλη επιτυχία μέσα από ταινίες όπως το «Reservoir Dogs» και το «Pulp Fiction» του Ταραντίνο, αλλά και το «Bad Lieutenant», όπου έδωσε μία από τις πιο ακραίες και καθηλωτικές ερμηνείες της καριέρας του. Συχνά επέλεγε ανεξάρτητες παραγωγές και ρόλους δύσκολους εμπορικά, κάτι που τον έκανε ιδιαίτερα σεβαστό στον χώρο του κινηματογράφου.
Ο Καϊτέλ θεωρείται ηθοποιός που δεν «παίζει» απλώς έναν ρόλο αλλά μοιάζει να κουβαλά ολόκληρη τη διαλυμένη ψυχολογία του αμερικανικού αστικού κόσμου πάνω στο σώμα και το βλέμμα του.
Θάνατοι
2013 – Νίκη Τριανταφυλλίδη. Ιδιαίτερη και ανήσυχη παρουσία στον χώρο του ελληνικού κινηματογράφου και της λογοτεχνίας. Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1968 και ήταν κόρη του ηθοποιού Χρήστου Τριανταφυλλίδη, όμως ακολούθησε έναν εντελώς δικό της δρόμο, μακριά από τις συμβάσεις της εμπορικής καλλιτεχνικής παραγωγής. Σπούδασε κινηματογράφο στο Λονδίνο και από νωρίς έδειξε ενδιαφέρον για ιστορίες που κινούνταν στο περιθώριο, για χαρακτήρες τραυματισμένους, μοναχικούς και συχνά εγκλωβισμένους σε κοινωνικά αδιέξοδα.
Έγινε ευρύτερα γνωστή μέσα από την ταινία «Οι Αισθηματίες», που βασίστηκε στο έργο του Δημήτρης Χατζής και ξεχώρισε για τη σκοτεινή ατμόσφαιρα και την αντισυμβατική κινηματογραφική της ματιά. Αργότερα δημιούργησε το «China Town», μια ταινία που αποτύπωνε την Αθήνα της παρακμής, των νυχτερινών διαδρομών και των ανθρώπων που ζουν έξω από την κανονικότητα. Το έργο της είχε πάντα μια υπόγεια ένταση· δεν ενδιαφερόταν να εξωραΐσει την πραγματικότητα ούτε να υπηρετήσει εύκολες αφηγήσεις. Αντίθετα, προσπαθούσε να φωτίσει τις ρωγμές μιας κοινωνίας που πίσω από τη βιτρίνα κουβαλούσε βία, αποξένωση και μοναξιά.
Δείτε περισσότερα το link που ακολουθεί
Νίκη Τριανταφυλλίδη | Τέχνη «μέχρις εσχάτων»
Παράλληλα ασχολήθηκε με τη συγγραφή και το ραδιόφωνο, ενώ είχε έντονη παρουσία και στον δημόσιο λόγο, συχνά με αιχμηρές απόψεις για την πολιτιστική κατάσταση στην Ελλάδα. Η ζωή της σημαδεύτηκε και από σοβαρά προβλήματα υγείας. Πέθανε το 2016, σε ηλικία μόλις 47 ετών, αφήνοντας πίσω της ένα έργο μικρό σε όγκο αλλά ιδιαίτερα προσωπικό και αναγνωρίσιμο. Μέχρι σήμερα θεωρείται μία από τις πιο αυθεντικές και αντισυμβατικές φωνές του σύγχρονου ελληνικού σινεμά.
Στο link που ακολουθεί μπορείτε να διαβάσετε
ακόμα περισσότερα γεγονότα που συνέβησαν αυτή την ημερομηνία
Γέγονε 13 Μαΐου στην Ελλάδα και στον κόσμο
————————————————————————
Πηγές: sansimera.gr, el.wikipedia
