...
| Λευτέρης Τηλιγάδας |
Η φωτιά που μας διαχειρίζεται
| Όταν τα σκουπίδια παίρνουν την κατάσταση στα χέρια τους |
Χθες το μεσημέρι, 26 Απριλίου 2026, άρπαξαν φωτιά τα σκουπίδια στον ΧΥΤΑ του Στράτου και κάπως έτσι αποκαλύφθηκε για άλλη μια φορά ότι το πρόβλημα δεν είναι τα απορρίμματα αλλά η ίδια η ιδέα της διαχείρισής τους.
Η φωτιά καίει ακόμα (υπό έλεγχο), με μια επιμονή σχεδόν φιλοσοφική, επιχειρώντας να ολοκληρώσει κάτι που εμείς αφήσαμε μισό.
Η κινητοποίηση της τοπικής Πυροσβεστικής Υπηρεσίας και του δήμου Αγρινίου υπήρξε άμεση, με τα οχήματα να συμμετέχουν σε μια επιχείρηση όπου το τέλος είναι ήδη γνωστό: η φωτιά «τέθηκε υπό έλεγχο».
Υπό έλεγχο, δηλαδή, μέσα στα όρια που ορίζει το ίδιο το πρόβλημα. Γιατί στην πραγματικότητα η φωτιά δεν επεκτάθηκε, απλώς παρέμεινε εκεί όπου πάντα ήταν: μέσα στον τρόπο που σκεφτόμαστε τα σκουπίδια, σαν κάτι που πρέπει να εξαφανιστεί χωρίς να μας αφορά η διαδικασία εξαφάνισης, αρκεί να παράγει ενέργεια, κερδοφορία και πρόστιμα.
Κι κάπως έτσι, απόψε τη νύχτα, τα σκουπίδια αποφάσισαν να αυτοανακυκλωθούν με τη μορφή της στάχτης. Μιας στάχτης που παραμένει στο πεδίο αδρανής, χωρίς να καταφέρει να παράγει καμία ενέργεια, χωρίς διαγωνισμούς και ευρωπαϊκά κονδύλια, παρά μόνο με φλόγες και καπνό. Ένα είδος συγκυριακής αυτορρύθμισης της ύλης.
Και τώρα τίθεται το ερώτημα: μήπως τελικά η αυτανάφλεξη των σκουπιδιών είναι η μόνη ειλικρινής λύση, όχι ως τεχνολογία, αλλά ως ομολογία αποτυχίας της κυβερνητικής επιλογής μέχρι σήμερα; Χωρίς εργοστάσια, χωρίς φίλτρα, χωρίς εκείνη την καθαρή γλώσσα της «κυκλικής οικονομίας» που μοιάζει όλο και περισσότερο με λογοτεχνικό είδος. Γιατί η φωτιά στον ΧΥΤΑ Στράτου είναι μια μορφή λόγου, ένα σχόλιο πάνω σε ένα σύστημα που παράγει σκουπίδια πιο γρήγορα απ’ όσο μπορεί να τα σκεφτεί.
Οι τοπικές αρχές και οι υπηρεσίες έσπευσαν, περιόρισαν, έσβησαν, αλλά οι σχεδιασμοί δεν άγγιξαν ποτέ τον πυρήνα του προβλήματος.
Γιατί ο πυρήνας δεν σβήνει με νερό. Είναι η ίδια η λογική της διαχείρισης των σκουπιδιών που έχει επιλέξει η χώρα κεντρικά. Η ιδέα ότι το άχρηστο μπορεί να φύγει από το πεδίο μόνο με καύση που θα παράγει ενέργεια, βρώμικη ενέργεια, χωρίς να μετασχηματιστεί σε κάτι καθαρό και χρήσιμο που θα επιστρέψει, χωρίς να μολύνει περισσότερο τον αέρα που αναπνέουμε.
Έτσι, η φωτιά συνεχίζει, όχι μόνο στον ΧΥΤΑ αλλά σε κάθε γωνιά όπου το άχρηστο συσσωρεύεται περιμένοντας τη στιγμή που θα γίνει ορατό ως πρόβλημα. Και ίσως εκεί βρίσκεται η πιο άβολη αλήθεια: δεν καίγονται τα σκουπίδια, καίγεται η ψευδαίσθηση ότι μπορούμε να ζούμε χωρίς αυτά.
Φωτογραφία από το διαδίκτυο
——————————————————————————–
Στο μεροκάματο της σπουδής των τεχνικών της εξουσίας
