...
Ο γέγονε… Γέγονε |
Γεγονότα
1894 – Ξεσπά μεγάλη απεργία στο εργοστάσιο κατασκευής βαγονιών «Πούλμαν» στο Ιλινόις. Τον Μάη του 1968 ξέσπασε το κίνημα φοιτητών και εργατών στο Παρίσι. Μάη μήνα είχαμε το χτύπημα των καπνεργατών στη Θεσσαλονίκη από τη χωροφυλακή. Τις πρώτες μέρες του Μάη του 1894 ξεκίνησε και η πολύμηνη απεργιακή κινητοποίηση στην εταιρεία κατασκευής βαγονιών «Πούλμαν» στο Σικάγο, που έληξε με ποταμό αίματος. Αφορμή υπήρξε η μείωση των μισθών κατά 28% και η απόλυση τριών συνδικαλιστών.
Οι εργαζόμενοι αποφάσισαν απεργία διαρκείας από τις 11 Μαΐου 1894, με την κάλυψη της Αμερικανικής Ομοσπονδίας Σιδηροδρομικών (ARU), της οποίας ηγείτο ο Γιουτζίν Ντεμπς. Στο πλευρό των απεργών τάχθηκαν χιλιάδες σιδηροδρομικοί, που μποϊκόταραν όσους συρμούς χρησιμοποιούσαν βαγόνια της «Πούλμαν».
Οι σιδηροδρομικές συγκοινωνίες σε μεγάλο μέρος των Ηνωμένων Πολιτειών παρέλυσαν. Στα μέσα Ιουνίου η ARU πρότεινε στην «Πούλμαν» να λυθεί η διαφορά της με τους απεργούς, μέσω διαιτησίας. Η εταιρεία, που, εν τω μεταξύ, είχε κηρύξει ανταπεργία (lock out), αρνήθηκε.
Σε μια ειρηνική διαδήλωση των απεργών στις 29 Ιουνίου στο Σικάγο, κάποιοι αναρχικοί εμφανίστηκαν με το σύνθημα «Εκτροχιάστε τα τρένα, καταστρέψτε τα εργοστάσια, κάψτε ό,τι κινείται». Ήταν η ευκαιρία που ζητούσε ο Υπουργός Δικαιοσύνης Ρίτσαρντ Όνλεϊ για να στείλει στην περιοχή τις ομοσπονδιακές δυνάμεις, παρά την αντίδραση του Δημάρχου του Σικάγου και του Κυβερνήτη του Ιλινόις.
Στις 3 Ιουλίου, με τη θέα των ομοσπονδιακών, το πλήθος εξαγριώθηκε. Στην εξέλιξη αυτή συντέλεσε και η απαγόρευση της επικοινωνίας συνδικαλιστών και απεργών, που είχε επιβληθεί με δικαστική απόφαση. Μόνο στις 6 Ιουλίου, 700 βαγόνια της «Πούλμαν» κάηκαν και προκλήθηκαν ζημιές στα εργοστάσιά της. Την επόμενη μέρα μια μεγάλη φωτιά κατέστρεψε τα κτίρια μιας έκθεσης σε κεντρικό πάρκο του Σικάγου. Ήταν η αφορμή για την επέμβαση των δυνάμεων καταστολής, που αριθμούσαν 14.000 άνδρες! Χτύπησαν στο ψαχνό, με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους 30 απεργοί και να τραυματιστούν πάνω από 20.
1927 – Ιδρύεται στο Χόλιγουντ η Ακαδημία Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών των ΗΠΑ, που από το 1929 και μετά απονέμει κάθε χρόνο τα κινηματογραφικά Βραβεία Όσκαρ.
Η ιδέα της Ακαδημίας Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών (AMPAS) ξεκίνησε με τον Louis B. Mayer , επικεφαλής της Metro-Goldwyn-Mayer (MGM). Είπε ότι ήθελε να δημιουργήσει μια οργάνωση που θα μεσολαβούσε στις εργατικές διαφορές χωρίς συνδικάτα και θα βελτιώσει την εικόνα της κινηματογραφικής βιομηχανίας. Συναντήθηκε με τον ηθοποιό Conrad Nagel , τον σκηνοθέτη Fred Niblo και τον επικεφαλής της Ένωσης Παραγωγών Κινηματογράφου, Fred Beetson για να συζητήσουν αυτά τα θέματα.
Η ιδέα αυτού του ελίτ συλλόγου να έχει ένα ετήσιο συμπόσιο συζητήθηκε, αλλά δεν έγινε αναφορά σε βραβεία εκείνη την εποχή. Καθόρισαν επίσης ότι η συμμετοχή στον οργανισμό θα ήταν ανοιχτή μόνο σε άτομα που εμπλέκονται σε έναν από τους πέντε κλάδους της βιομηχανίας: ηθοποιούς, σκηνοθέτες, συγγραφείς, τεχνικούς και παραγωγούς.
Με τη σύντομη συνάντησή τους, ο Mayer συγκέντρωσε μια ομάδα τριάντα έξι ατόμων που ασχολούνταν με την κινηματογραφική βιομηχανία και τους κάλεσε σε ένα επίσημο συμπόσιο στο ξενοδοχείο Ambassador στο Λος Άντζελες στις 11 Ιανουαρίου 1927. Εκείνο το βράδυ ο Mayer παρουσίασε σε αυτούς τους καλεσμένους αυτό που ονόμασε Διεθνής Ακαδημία Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών. Όλοι στην αίθουσα εκείνο το βράδυ έγιναν ιδρυτές της Ακαδημίας. Από εκείνο το απόγευμα και όταν κατατέθηκε το επίσημο καταστατικό της οργάνωσης στις 4 Μαΐου 1927, το “International” αφαιρέθηκε από το όνομα, και έγινε “Ακαδημία Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών”.
Πολλές οργανωτικές συναντήσεις πραγματοποιήθηκαν πριν από την πρώτη επίσημη συνάντηση που πραγματοποιήθηκε στις 6 Μαΐου 1927. Η πρώτη οργανωτική τους συνάντηση πραγματοποιήθηκε στις 11 Μαΐου στο ξενοδοχείο Millennium Biltmore . Σε εκείνη τη συνάντηση, ο Ντάγκλας Φέρμπανκς, ο πρεσβύτερος εξελέγη ως ο πρώτος πρόεδρος της Ακαδημίας, ενώ ο Φρεντ Νίμπλο ήταν ο πρώτος αντιπρόεδρος και τυπώθηκε ο πρώτος κατάλογος τους, που αποτελείται από 230 μέλη. Εκείνο το βράδυ, η Ακαδημία απένειμε επίσης την πρώτη της τιμητική ιδιότητα μέλους, στον Thomas Edison . [9] Αρχικά, η Ακαδημία χωρίστηκε σε πέντε κύριες ομάδες ή κλάδους, αν και αυτός ο αριθμός των υποκαταστημάτων αυξήθηκε με τα χρόνια. Οι αρχικοί πέντε ήταν: Παραγωγοί, Ηθοποιοί, Σκηνοθέτες, Συγγραφείς και Τεχνικοί.
Γεννήσεις
483 – Ιουστινιανός (Φλάβιος Πέτρος Σαββάτιος Ιουστινιανός). Ο Ιουστινιανός Α΄ ( Φλάβιος Πέτρος Σαββάτιος Ιουστινιανός – λατινικά: Flavius Petrus Sabbatius Iustinianus -11 Μαΐου 482 Ταυρήσιο – 14 Νοεμβρίου 565 Κωνσταντινούπολη), παραδοσιακά γνωστός ως Ιουστινιανός ο Μέγας και ως Άγιος Ιουστινιανός ο Μέγας στην Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία, ήταν Βυζαντινός Αυτοκράτορας από το 527 έως το θάνατο του τo 565 μ.χ.
Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, ο Ιουστινιανός προσπάθησε να αναβιώσει το μεγαλείο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και να επανακτήσει τα χαμένα δυτικά εδάφη της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Η κυριαρχία του Ιουστινιανού αποτελεί μια ξεχωριστή εποχή στην ιστορία της Βυζαντινής αυτοκρατορίας και η βασιλεία του χαρακτηρίζεται από την «αποκατάσταση της αυτοκρατορίας».
Ο Ιουστινιανός θεωρείται ένας εκ των σημαντικότερων ηγεμόνων της Ύστερης Αρχαιότητας. Η εποχή του σηματοδοτεί μια αξιοσημείωτη φάση μετάβασης από την κλασσική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία στο εξελληνισμένο ανατολικό ρωμαϊκό κράτος του Μεσαίωνα. Ακόμη κατάφερε με μακρόχρονους πολέμους εναντίον των Οστρογότθων και των Βανδάλων να ανακτήσει απομακρυσμένες περιοχές της Δυτικής Αυτοκρατορίας, που είχαν περιέλθει κατά τη διάρκεια των Μεταναστεύσεων σε Γερμανικά φύλα.
Στην Ανατολή η Αυτοκρατορία ενεπλάκη σε έντονες συγκρούσεις με τους Σασσανίδες. Καθοριστική σημασία είχε ο Ιουστινιανός για τη νομική ιστορία, καθώς προέστη της κωδικοποίησης του ρωμαϊκού δικαίου, η οποία ονομάστηκε Ιουστινιάνειος Κώδικας.
Ήταν μία από τις σημαντικότερες προσωπικότητες της ύστερης αρχαιότητας και ενδεχομένως ο τελευταίος Ρωμαίος αυτοκράτορας που μιλούσε τα λατινικά ως μητρική του γλώσσα
1720 – Φρίντριχ Ιερόνιμους Μιγχάουζεν. Ο Βαρόνος Μινχάουζεν ή Μυνχάουζεν (Hieronymus Carl Friedrich von Münchhausen, Ανόβερο, 11 Μαΐου 1720 – 22 Φεβρουαρίου 1797)
είναι ιστορικό πρόσωπο (πρόκειται για τον βαρόνο Κάρολο Φρειδερίκο Ιερώνυμο φον Μινχάουζεν), αλλά και ο πρωταγωνιστής του γνωστού βιβλίουτου Ροδόλφου Ράσπε, που γράφτηκε στα 1785.
Υπήρξε μισθοφόρος αξιωματικός του ρωσικού ιππικού, που πολέμησε κατά τη διάρκεια του Ρωσοτουρκικού Πολέμου. Μετά την αποστρατεία του συνήθιζε
να διηγείται σε φίλους και γνωστούς με εμφατικό έως και υπερβολικό τρόπο τα (συχνά φανταστικά) στρατιωτικά του και άλλα επιτεύγματα,
κάτι που τον κατέστησε, σταδιακά, πασίγνωστο και πολλοί συγγραφείς αποφάσισαν να ασχοληθούν μαζί του.
Θάνατοι
912 – Λέων 6ος ο Σοφός. Γεννήθηκε το 866 και ήταν γιος του ιδρυτή της Μακεδονικής δυναστείας Βασιλείου Α΄ και της αυτοκράτειρας Ευδοκίας Ιγγερίνας.
Η Ευδοκία εκτός από σύζυγος του Βασιλείου Α΄ ήταν ερωμένη του Μιχαήλ Γ΄ τελευταίου αυτοκράτορα από την προηγούμενη δυναστεία γι’αυτό πολλοί ιστορικοί πιστεύουν ότι ο Λέων ήταν νόθος γιος του Μιχαήλ και όχι γιος του Βασιλείου. Το 867 ο Μιχαήλ δολοφονήθηκε από τον Βασίλειο ο οποίος ανακηρύχτηκε νέος αυτοκράτορας και ο γενάρχης της Μακεδονικής δυναστείας.
Σαν δεύτερος γιος δεν προοριζόταν να κυβερνήσει αλλά έγινε διάδοχος του θρόνου μετά τον πρόωρο θάνατο του μεγαλύτερου ετεροθαλούς αδελφού του Κωνσταντίνου (879). Ο Λέων είχε άσχημες σχέσεις με τον πατέρα του οι οποίες χειροτέρεψαν μετά τον θάνατο της μητέρας του, ο ίδιος αγαπούσε την Ζωή Ζαούτζαινα ενώ ο Βασίλειος του επέβαλε για πολιτικούς λόγους να παντρευτεί την Θεοφανώ Μαρτινιακή. Ο Βασίλειος πάντρεψε την Ζωή με έναν αξιωματούχο τον οποίο αργότερα ο Λέων τύφλωσε όταν ανακάλυψε ότι συνωμοτούσε εναντίον του.
Όταν στις 29 Αυγούστου 886 ο Βασίλειος πέθανε ύστερα από δυστύχημα σε κυνήγι, στο νεκροκρέβατο του δήλωσε ότι ο θάνατος του ήταν δολοφονία στην οποία είχε αναμειχθεί και ο γιος του Λέων.
1990 – Στράτος Διονυσίου. Γεννήθηκε στις 8 Νοεμβρίου του 1935 στη Νιγρίτα των Σερρών. Ήταν γιος του Άγγελου και της Στάσας Διονυσίου, προσφύγων από τη Μικρά Ασία. Το 1947, μετακόμισε στην Επτάλοφο των Αμπελοκήπων Θεσσαλονίκης. Έναν χρόνο αργότερα, ο πατέρας του απεβίωσε.
Το 1955 παντρεύτηκε τον παιδικό του έρωτα, τη Γεωργία Λαβένη, με την οποία απέκτησαν τέσσερα παιδιά: τον Άγγελο, την Τασούλα, τον Στέλιο και τον Διαμαντή. Υπήρξε οπαδός του ΠΑΟΚ.
Αφού τραγουδούσε αμισθί σε νυχτερινά κέντρα και αφού εργάστηκε ως μικροπωλητής και ράφτης, ο Διονυσίου έκανε το ντεμπούτο του ως επαγγελματίας τραγουδιστής στο κέντρο Φαρίντα της Θεσσαλονίκης. Από τις πρώτες του εμφανίσεις το 1959, Διονυσίου τράβηξε το ενδιαφέρον κάποιων καλλιτεχνών, οι οποίοι τον προέτρεπαν να κατέβει στην Αθήνα για να κάνει σημαντικότερες συνεργασίες.
Ο Στράτος Διονυσίου υπήρξε από τις στιβαρότερες και δυνατότερες φωνές μιας και επηρεασμένος μουσικά από τον ιεροψάλτη πατέρα του απέκτησε μια ένρινη βυζαντινή δωρικότητα, αξιοθαύμαστο μουσικό φαινόμενο στο λαϊκό μας πεντάγραμμο. Ο Τάκης Μουσαφίρης τον θεωρούσε Θεϊκό τραγουδιστή μιας και ήταν ο μόνος στη παγκόσμια δισκογραφία που ηχογραφούσε μία και έξω δίσκο μέσα σε λίγες ώρες καθιστώντας τον ανεπανάληπτο και αφήνοντας του πάντες άναυδους. Ο Τάκης Σούκας έχει δηλώσει για τον Διονυσίου ότι «είναι ο μόνος τραγουδιστής που δεν έχασε ποτέ, ούτε για μια φορά στα τόσα χρόνια τον τόνο του!». Ο Γιάννης Πάριος έχει δηλώσει ότι με την φωνή του κούρδιζε συμφωνική ορχήστρα. Τη στιβαρότητα της φωνής του έχει μνημονεύσει άλλωστε και ο Λευτέρης Παπαδόπουλος.
Ο Διονυσίου απεβίωσε στις 11 Μαΐου του 1990, σε ηλικία 55 ετών, από ρήξη ανευρύσματος κοιλιακής αορτής. Η κηδεία του έγινε στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών. Λίγες ώρες πριν αφήσει την τελευταία του πνοή, τραγουδούσε στο μαγαζί Στράτος, ενώ νωρίτερα, το ίδιο απόγευμα, ηχογράφησε 9 τραγούδια για τον δίσκο “Ποιος άλλος” που κυκλοφόρησε ένα μήνα μετά τον θάνατό του, κάνοντας ρεκόρ πωλήσεων. Σύμφωνα με τον στιχουργό Τάκη Μουσαφίρη, το τελευταίο τραγούδι που ηχογράφησε εκείνη την ημέρα ήταν το “Μη μ’ αφήνεις μόνο μου”.
Από τα τέσσερα παιδιά του Στράτου, ο Άγγελος και ο Στέλιος Διονυσίου είναι επίσης τραγουδιστές. Η Τασούλα Διονυσίου απεβίωσε τον Απρίλιο του 2012 σε ηλικία 53 ετών, ενώ το τέταρτο παιδί, ο Διαμαντής Διονυσίου, ξεκίνησε την καλλιτεχνική του πορεία το χειμώνα του 2007 σε κέντρα της Αθήνας.
————————————————————————
Πηγές: sansimera.gr, el.wikipedia
