...
Η ταυτότητα της ημέρας
και τα γεγονότα που την «σημάδεψαν»
| 7 Μαΐου 2026 |
Είναι η 127η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Υπολείπονται 238 ημέρες για τη λήξη του.
🌅 Ανατολή ήλιου: 06:22 – Δύση ήλιου: 20:21 – Διάρκεια ημέρας: 13 ώρες 59 λεπτά
🌔 Σελήνη 10 ημερών.
|Χρόνια πολλά στον Νείλο|
Γεγονότα
558 – Ο θόλος της Αγίας Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη καταρρέει από σεισμό. Ο Ιουστινιανός διατάζει την άμεση ανακατασκευή του. Ένα από τα σημαντικότερα αρχιτεκτονικά επιτεύγματα της παγκόσμιας ιστορίας. Χτισμένος πριν από περίπου δεκαπέντε αιώνες, ο τρούλος δεν υπήρξε απλώς το επιστέγασμα του λαμπρότερου βυζαντινού ναού, αλλά η τολμηρή απόπειρα να κατακτηθεί το αδύνατο: να στηριχθεί ένας τεράστιος κυκλικός θόλος πάνω σε τετράγωνη βάση.
Το όραμα του Ιουστινιανού ανέλαβαν να υλοποιήσουν ο Ανθέμιος από τις Τράλλεις και ο Ισίδωρος από τη Μίλητο. Η λύση δόθηκε με τέσσερις κολοσσιαίες αψίδες, τέσσερις ισχυρούς πεσσούς και καμπύλα τριγωνικά στηρίγματα, που μετέτρεψαν
ουσιαστικά το τετράγωνο σε κύκλο. Έτσι γεννήθηκε ένας νέος αρχιτεκτονικός ρυθμός. Τα σαράντα παράθυρα στη βάση του τρούλου δεν πρόσφεραν μόνο φως, δημιουργώντας την αίσθηση ότι ο θόλος αιωρείται, αλλά συνέβαλαν και στη στατικότητά του, μειώνοντας τις πιέσεις που θα μπορούσαν να προκαλέσουν ρωγμές.
Τα εγκαίνια έγιναν στις 27 Δεκεμβρίου 537, έπειτα από έξι χρόνια εργασιών και τη συμμετοχή χιλιάδων τεχνιτών. Παρά τους μεγάλους σεισμούς που έπληξαν την Κωνσταντινούπολη, ο βασικός κορμός άντεξε. Μετά τις ζημιές του 557, ο Ισίδωρος ο Νεότερος ανακατασκεύασε και ύψωσε τον τρούλο, ενισχύοντας ακόμη περισσότερο το μνημείο που παραμένει σύμβολο τεχνικής τόλμης, αυτοκρατορικής ισχύος και βυζαντινής ευφυΐας.
Γεννήσεις
1919 – Εβίτα Περόν (María Eva Duarte de Perón, 7 Μαΐου 1919 – 26 Ιουλίου 1952) ήταν η δεύτερη σύζυγος του προέδρου της Αργεντινής Χουάν Ντομίνγκο Περόν (1895-1974) και Πρώτη Κυρία της Αργεντινής από το 1946 μέχρι τον θάνατό της το 1952. Συχνά την αναφέρουν απλά ως Εύα Περόν ή με το υποκοριστικό Εβίτα.
Γεννήθηκε στο αγροτικό χωριό Λος Τόλδος, στην Πάμπα, η νεότερη από 5 παιδιά. Το 1934 και σε ηλικία δεκαπέντε χρονών μετακόμισε στην πρωτεύουσα της χώρας, το Μπουένος Άιρες, όπου επεδίωξε σταδιοδρομία ηθοποιού στο θέατρο, το ραδιόφωνο και το σινεμά.
Γνώρισε τον συνταγματάρχη Χουάν Περόν το 1944, σε μια φιλανθρωπική εκδήλωση στο Μπουένος Άιρες για τα θύματα του σεισμού του Σαν Χουάν, και παντρεύτηκαν τον επόμενο χρόνο. Το 1946 ο Χουάν Περόν εξελέγη πρόεδρος της Αργεντινής.
Κατά τη διάρκεια των επόμενων έξι χρόνων η Εύα Περόν απέκτησε δύναμη στα φιλο-Περονικά εργατικά σωματεία, μιλώντας για τα εργατικά δικαιώματα. Επίσης, διηύθυνε τα υπουργεία Εργασίας και Υγείας, ίδρυσε και διηύθυνε το φιλανθρωπικό Ίδρυμα Εύα Περόν, πάλεψε για τα δικαιώματα των γυναικών στην Αργεντινή και ίδρυσε και διηύθυνε το πρώτο γυναικείο πολιτικό κόμμα μεγάλης κλίμακας της χώρας,το Γυναικείο Περονικό Κόμμα.
Το 1951, η Εύα Περόν αποδέχτηκε το χρίσμα των Περονικών για τη θέση του Αντιπροέδρου της Αργεντινής. Στον αγώνα αυτό έλαβε μεγάλη υποστήριξη από την πολιτική βάση των Περονικών, χαμηλόμισθους Αργεντινούς και μέλη της εργατικής τάξης γνωστών ως ντεσκαμισάντος, «χωρίς πουκάμισο». Εντούτοις, η αντιπολίτευση των στρατιωτικών και της υψηλής κοινωνίας σε συνδυασμό με την φθίνουσα υγεία της τελικά την ανάγκασαν να αποσύρει την υποψηφιότητά της. Το 1952, λίγο πριν το θάνατό της από καρκίνο στην ηλικία των τριαντατριών ετών, η Εύα Περόν έλαβε από το Κογκρέσο της Αργεντινής τον επίσημο τίτλο του Πνευματικού Ηγέτη του Έθνους. Απευθυνόμενη προς τον κόσμο, από το μπαλκόνι της Προεδρικής κατοικίας, για τελευταία φορά, ανακοίνωσε ότι θα επιστρέψει όλους τους τίτλους τιμής που της έχουν αποδοθεί έως τώρα και θα κρατήσει μόνο τον τελευταίο τίτλο, του “Πνευματικού Ηγέτη του Έθνους”.
Η ταφή της Πρώτης Κυρίας, έγινε με τιμές Αρχηγού κράτους και δημοσία δαπάνη. Τεράστιο και βαρύτατο ήταν το πένθος, από τον Λαό της Αργεντινής, που τόσο αγάπησε. Η ιστορία της έγινε κομμάτι της μαζικής κουλτούρας ως το αντικείμενο του μιούζικαλ Εβίτα στη θεατρική σκηνή, και έπειτα σε ταινία, με πρωταγωνίστρια την τραγουδίστρια Μαντόνα.
Θάνατοι
1825 – Αντόνιο Σαλιέρι | Ιταλός συνθέτης. Στις 7 Μαΐου του 1825, έφυγε από τη ζωή ο Αντόνιο Σαλιέρι, μια από τις πιο επιδραστικές αλλά και παρεξηγημένες μορφές της κλασικής μουσικής. Ιταλός στην καταγωγή, γεννημένος στο Λενιάγκο κοντά στη Βερόνα, ο Σαλιέρι αφιέρωσε τη ζωή και το έργο του στην αυλή των Αψβούργων στη Βιέννη, όπου άφησε ανεξίτηλο το στίγμα του στην ευρωπαϊκή μουσική.
Μαθητής του Γκάσμαν και προστατευόμενος του Γκλουκ, διέπρεψε στην όπερα του 18ου αιώνα, γράφοντας σε ιταλικά, γαλλικά και γερμανικά. Η πορεία του κορυφώθηκε με τη θέση του Kapellmeister της αυστριακής αυλής, την οποία διατήρησε επί σχεδόν τέσσερις δεκαετίες. Μεταξύ των μαθητών του συγκαταλέγονται ο Μπετόβεν, ο Σούμπερτ και ο Λιστ, γεγονός που υπογραμμίζει τη βαθιά επιρροή του.
Παρότι ο ίδιος συνέβαλε καθοριστικά στη διαμόρφωση του μουσικού λεξιλογίου της εποχής του, η φήμη του αμαυρώθηκε από φήμες που τον ήθελαν υπεύθυνο για τον πρόωρο θάνατο του Μότσαρτ – φήμες που αναζωπυρώθηκαν από το θεατρικό έργο και την ταινία Amadeus. Οι ισχυρισμοί αυτοί δεν αποδείχθηκαν ποτέ, αλλά επηρέασαν βαθιά την ψυχική του υγεία.
Αν και η μουσική του ξεχάστηκε για σχεδόν ενάμιση αιώνα, το ενδιαφέρον για το έργο του αναβίωσε στα τέλη του 20ού αιώνα. Ο Αντόνιο Σαλιέρι παραμένει σήμερα μια μορφή που αξίζει να επανεκτιμηθεί: όχι απλώς ως «αντίπαλος του Μότσαρτ», αλλά ως πρωτοπόρος δάσκαλος και δημιουργός της εποχής του.
Στο link που ακολουθεί μπορείτε να διαβάσετε
ακόμα περισσότερα γεγονότα που συνέβησαν αυτή την ημερομηνία
Γέγονε 7 Μαΐου στην Ελλάδα και στον κόσμο
————————————————————————
Πηγές: sansimera.gr, el.wikipedia
