25 Ιουλίου 2026

Το χρώμα μιλάει, η «έδρα» θέλει ανάσα και το νερό ευθύνη

Διεθνής Ημέρα Γυναικών και Κοριτσιών με Αφρικανική Καταγωγή

Η Διεθνής Ημέρα Γυναικών και Κοριτσιών με Αφρικανική Καταγωγή[1] τιμάται κάθε χρόνο στις 25 Ιουλίου. Καθιερώθηκε στις 13 Αυγούστου 2024 από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, με το ψήφισμα 78/323, ύστερα από πρωτοβουλία της Βραζιλίας και της Κολομβίας. Η επιλογή της ημέρας επιδιώκει να κάνει ορατή μια πραγματικότητα που συχνά χάνεται μέσα σε γενικές αναφορές περί ισότητας: οι γυναίκες και τα κορίτσια αφρικανικής καταγωγής υφίστανται ταυτόχρονα φυλετικές και έμφυλες διακρίσεις, οι οποίες επηρεάζουν την εκπαίδευση, την εργασία, την υγεία, τη δικαιοσύνη και τη συμμετοχή τους στη δημόσια ζωή.

Παράλληλα, η ημέρα αναγνωρίζει τη συμβολή τους στην κοινωνική, πολιτιστική, πολιτική και οικονομική εξέλιξη των κοινωνιών όπου ζουν. Η πρώτη επίσημη διεθνής τήρησή της πραγματοποιήθηκε το 2025, ενώ το 2026 το ενδιαφέρον επικεντρώνεται στο δικαίωμα των γυναικών και των κοριτσιών αφρικανικής καταγωγής στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο σωματικής και ψυχικής υγείας.

Το ημερολόγιο απέκτησε άλλη μία ημέρα ισότητας, αλλά οι ανισότητες δεν συγκινούνται από τις επετείους. Όσο οι κυβερνήσεις θυμούνται τις μαύρες γυναίκες στις 25 Ιουλίου και τις ξεχνούν στον προϋπολογισμό, στην περίθαλψη και στην εργασία, ο εορτασμός κινδυνεύει να γίνει μια φωτογενής διαχείριση της αδικίας.

Διεθνής Ημέρα Δικαστικής Ευημερίας

Η Διεθνής Ημέρα Δικαστικής Ευημερίας[2] τιμάται στις 25 Ιουλίου και είναι μία από τις νεότερες ημέρες του ΟΗΕ. Καθιερώθηκε στις 4 Μαρτίου 2025 από τη Γενική Συνέλευση, με το ψήφισμα 79/266. Η ιδέα ξεκίνησε το 2023 από τον δικαστή Rangajeeva Wimalasena, πρόεδρο του Εφετείου του Ναουρού, και οδήγησε στη Διακήρυξη του Ναουρού για τη Δικαστική Ευημερία, η οποία υιοθετήθηκε στις 25 Ιουλίου 2024. Στη συνέχεια, η κυβέρνηση του Ναουρού, με την υποστήριξη του Γραφείου του ΟΗΕ για τα Ναρκωτικά και το Έγκλημα και του Παγκόσμιου Δικτύου Δικαστικής Ακεραιότητας, έφερε το ζήτημα στη Γενική Συνέλευση.

Η ημέρα αναγνωρίζει ότι η σωματική, ψυχική και συναισθηματική κατάσταση των δικαστών δεν αποτελεί ιδιωτική πολυτέλεια. Οι εξαντλητικοί ρυθμοί, ο όγκος των υποθέσεων, η απομόνωση, οι απειλές και η επαγγελματική εξουθένωση μπορούν να επηρεάσουν την κρίση, την αμεροληψία και τελικά την ποιότητα της απονομής δικαιοσύνης. Η προστασία των ανθρώπων που δικάζουν συνδέεται άμεσα με την ανεξαρτησία των δικαστηρίων και το κράτος δικαίου.

Βέβαια, η ευημερία των δικαστών δεν μπορεί να περιοριστεί σε σεμινάρια χαλάρωσης, την ώρα που τα δικαστήρια πνίγονται στις εκκρεμότητες και οι πολίτες περιμένουν χρόνια. Αν το σύστημα αρνείται πόρους, χρόνο και πραγματική ανεξαρτησία, η δήθεν «φροντίδα» για την ψυχική και σωματική ευημερία των δικαστών, με ημερίδες, σεμινάρια διαχείρισης άγχους, συμβολικές καμπάνιες και επετειακές αναρτήσεις, χωρίς να αντιμετωπίζονται οι πραγματικές αιτίες της εξουθένωση, κινδυνεύει να γίνει διοικητικό άλλοθι με χαμογελαστό λογότυπο.

Παγκόσμια Ημέρα για την Πρόληψη των Πνιγμών

Η Παγκόσμια Ημέρα για την Πρόληψη των Πνιγμών[3] τιμάται κάθε χρόνο στις 25 Ιουλίου. Θεσπίστηκε στις 28 Απριλίου 2021 με το ψήφισμα 75/273 της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, το οποίο αναγνώρισε τον πνιγμό ως σοβαρό αλλά παραμελημένο πρόβλημα δημόσιας υγείας και ανέθεσε στον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας τον συντονισμό της διεθνούς δράσης.

Σύμφωνα με τα νεότερα συνολικά στοιχεία του ΠΟΥ, περισσότεροι από 300.000 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους από πνιγμό το 2021. Σχεδόν το ένα τέταρτο των θυμάτων ήταν παιδιά κάτω των πέντε ετών, ενώ περισσότεροι από τους μισούς θανάτους αφορούσαν ανθρώπους κάτω των τριάντα. Πάνω από το 90% καταγράφεται σε χώρες χαμηλού και μεσαίου εισοδήματος. Η πρόληψη δεν στηρίζεται σε μία μόνο ενέργεια: απαιτεί περίφραξη επικίνδυνων σημείων, ασφαλείς χώρους φύλαξης μικρών παιδιών, εκμάθηση κολύμβησης και διάσωσης, σωσίβια, ασφαλείς θαλάσσιες μεταφορές, έγκαιρη προειδοποίηση για πλημμύρες και οργανωμένες υπηρεσίες διάσωσης. Για το 2026, η ημέρα συνδέεται με την προώθηση της Παγκόσμιας Στρατηγικής για την Πρόληψη των Πνιγμών.

Ο πνιγμός συνήθως παρουσιάζεται ως κακή στιγμή ή προσωπική απροσεξία. Έτσι απαλλάσσονται όσοι αφήνουν αφύλακτες παραλίες, επικίνδυνα φράγματα, ανασφαλή πλοιάρια και παιδιά χωρίς εκπαίδευση. Το νερό δεν κάνει ταξικές διακρίσεις· η πρόληψη, όμως, εξακολουθεί να κατανέμεται ανάλογα με το εισόδημα και τον τόπο κατοικίας.