19 Αυγούστου 2026

Η μέρα της Ανθρωπιστικής Δράσης
στηρίζεται στις αρχές της ανθρωπιάς,
της αμεροληψίας, της ουδετερότητας και της ανεξαρτησίας.

Η Παγκόσμια Ημέρα Ανθρωπιστικής Δράσης τιμάται κάθε χρόνο στις 19 Αυγούστου, μια ημερομηνία καθόλου τυχαία, αφού στις 19 Αυγούστου 2003, μια βομβιστική επίθεση στο ξενοδοχείο Canal της Βαγδάτης, όπου στεγαζόταν η αποστολή του ΟΗΕ στο Ιράκ, σκότωσε 22 ανθρώπους. Ανάμεσά τους βρισκόταν ο ειδικός αντιπρόσωπος του γενικού γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών, Σέρζιο Βιέιρα ντε Μέλο. Η επίθεση εκείνη έγινε ένα από τα πιο οδυνηρά σύμβολα των κινδύνων που αντιμετωπίζουν όσοι εργάζονται για να κρατήσουν ζωντανούς τους ανθρώπους που βρίσκονται παγιδευμένοι σε πολέμους και καταστροφές[1].

Πέντε χρόνια αργότερα, τον Δεκέμβριο του 2008, η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ καθιέρωσε επίσημα την 19η Αυγούστου ως Παγκόσμια Ημέρα Ανθρωπιστικής Δράσης, μέσω του ψηφίσματος 63/139. Η πρώτη επίσημη επέτειος πραγματοποιήθηκε το 2009 με τον διεθνή συντονισμό της καμπάνιας να έχει το Γραφείο Συντονισμού Ανθρωπιστικών Υποθέσεων του ΟΗΕ, το γνωστό OCHA. Κάθε χρόνο επιλέγεται διαφορετικό κεντρικό μήνυμα, με σταθερό όμως προσανατολισμό: την προστασία της ζωής, της αξιοπρέπειας και των δικαιωμάτων όσων πλήττονται από ένοπλες συγκρούσεις, φυσικές καταστροφές, λιμούς, επιδημίες και αναγκαστικούς εκτοπισμούς[2].

Η ημέρα δεν αφορά μόνο τους εργαζομένους του ΟΗΕ ή τις μεγάλες διεθνείς οργανώσεις. Αφορά γιατρούς, νοσηλευτές, διασώστες, οδηγούς, τεχνικούς, μεταφραστές, εθελοντές και ανθρώπους τοπικών κοινοτήτων που συχνά εργάζονται σχεδόν αθέατοι. Είναι εκείνοι που μεταφέρουν φάρμακα, ανοίγουν δρόμους για την παροχή τροφίμων, οργανώνουν καταυλισμούς, αποκαθιστούν την ύδρευση και φροντίζουν παιδιά, τραυματίες και ξεριζωμένους. Η ανθρωπιστική δράση στηρίζεται στις αρχές της ανθρωπιάς, της αμεροληψίας, της ουδετερότητας και της ανεξαρτησίας. Βοήθεια σημαίνει ότι προτεραιότητα έχει η ανθρώπινη ανάγκη και όχι η εθνικότητα, η θρησκεία, η πολιτική τοποθέτηση ή η στρατιωτική πλευρά στην οποία κάποιος βρέθηκε εγκλωβισμένος.

Σήμερα η σημασία της ημέρας γίνεται ακόμη μεγαλύτερη γιατί ενώ οι ανθρωπιστικές ανάγκες μεγαλώνουν, η χρηματοδότηση μειώνεται και οι εργαζόμενοι της βοήθειας μετατρέπονται όλο και συχνότερα σε στόχους. Το 2024 καταγράφηκαν 383 νεκροί εργαζόμενοι ανθρωπιστικών οργανώσεων, αριθμός αυξημένος κατά 31% σε σχέση με την προηγούμενη χρονιά. Το 2025 σκοτώθηκαν τουλάχιστον 326 ακόμη σε 21 χώρες. Πίσω από αυτούς τους αριθμούς υπάρχουν πρόσωπα, οικογένειες και ολόκληρες κοινωνίες που στερούνται τη μοναδική τους γραμμή σωτηρίας. Η προστασία των ανθρωπιστικών αποστολών δεν αποτελεί πράξη καλής θέλησης των εμπόλεμων πλευρών αλλά σαφή υποχρέωση που απορρέει από το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο[3].

Οι κυβερνήσεις τιμούν τους νεκρούς με αναρτήσεις, αλλά συνεχίζουν να εξοπλίζουν εκείνους που δημιουργούν τους επόμενους. Οι διεθνείς θεσμοί ζητούν ανθρωπιά, αλλά μετρούν τις ζωές ανάλογα με τα γεωπολιτικά συμφέροντα. Η αλληλεγγύη, όμως, δεν είναι επετειακό σύνθημα. Ή γίνεται πράξη χωρίς εξαιρέσεις ή καταντά δημόσιες σχέσεις πάνω στα ερείπια.