...
Η ταυτότητα της ημέρας
και τα γεγονότα που την «σημάδεψαν»
| 3 Νοεμβρίου 2025 |
Είναι η 307η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο.
Υπολείπονται 58 ημέρες για τη λήξη του.
🌅 Ανατολή ήλιου: 06:51 – Δύση ήλιου: 17:26 – Διάρκεια ημέρας: 10 ώρες 35 λεπτά
🌔 Σελήνη 10.1 ημερών
| Χρόνια πολλά στον Ακεψιμά |
Γεγονότα
1935 – Διεξάγεται δημοψήφισμα στην Ελλάδα, για την «επαναφορά» της Μοναρχίας. Υπέρ ψηφίζει το 97,8% και ο Γεώργιος Β’ επανέρχεται στο θρόνο.
Στο Δημοψήφισμα καλείτο ο λαός να εγκρίνει ή να απορρίψει την αλλαγή του πολιτεύματος. Εξελίχθηκε όμως σε τραγική φάρσα. Αν και από την πολιτική κατάσταση της εποχής έβγαινε το συμπέρασμα ότι το εκλογικό σώμα θα επικύρωνε με ισχυρή πλειοψηφία την απόφαση της Εθνοσυνέλευσης, η κυβέρνηση Κονδύλη φοβόταν ότι η πλειοψηφία δεν θα ήταν αρκετά ισχυρή και επεδόθη σε μεγάλης έκτασης νοθεία. Σκοπός των κινηματιών ήταν η παγίωση του καθεστώτος τους, και τους συνέφερε μια αμφισβητήσιμη εκλογική διαδικασία, ούτως ώστε αργότερα να τους έχει απόλυτη ανάγκη ο – υπό αμφισβήτηση – Βασιλιάς.
Την παγίωση αυτού του καθεστώτος προσπάθησε να αποτρέψει ο αυτοεξόριστος Ελευθέριος Βενιζέλος, επιχειρώντας να εξαγοράσει την αναγνώριση της Παλινόρθωσης με ορισμένες εγγυήσεις και παραχωρήσεις του επανερχόμενου Βασιλιά (αμνηστία των κινηματιών του βενιζελικού κινήματος της 1 Μαρτίου 1935, ελεύθερες εκλογές).
Ο στρατιωτικός νόμος είχε αρθεί μια εβδομάδα μόνο πριν από το δημοψήφισμα, η λογοκρισία εμπόδιζε τη δημοσίευση των απόψεων υπέρ της αβασίλευτης. Μάλιστα, λίγες μέρες πριν από το δημοψήφισμα, εκτοπίστηκαν στη Μύκονο ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου και ο Γεώργιος Παπανδρέου.
Δείτε περισσότερα στο link που ακολουθεί:
3 Νοεμβρίου 1935 | Τότε που ψήφισαν… και οι ανύπαρκτοι
1944 – Κυκλοφορεί το μεγαλύτερο σε ονομαστική αξία ελληνικό χαρτονόμισμα των 100 δισεκατομμυρίων δραχμών, το οποίο φέρει την υπογραφή του τότε διοικητή της Τραπέζης της Ελλάδος Ξενοφώντα Ζολώτα. Είναι το τελευταίο χαρτονόμισμα κατοχικών δραχμών, έστω κι αν οι Γερμανοί έχουν αποχωρήσει ήδη από την Ελλάδα.
3 Νοεμβρίου το 1944 κυκλοφόρησε το μεγαλύτερο σε ονομαστική αξία ελληνικό χαρτονόμισμα. Ήταν την περίοδο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και του υπερπληθωρισμού, που η Ελλάδα βρισκόταν σε οικονομική κατάρρευση.
Το νόμισμα της δραχμής είχε απαξιωθεί καθώς είχε φτάσει στο έσχατο σημείο και στο πλαίσιο αυτό τυπώθηκαν τα χαρτονομίσματα «υποτιθέμενης» αξίας 100 δισεκατομμυρίων. Στην πορεία τυπώθηκαν και άλλα αντίστοιχα των 2 δισεκατομμυρίων, των 5, των 25 ακόμα και των 200. Στην πραγματικότητα, δεν σήμαινε ότι όποιος είχε ένα τέτοιο χαρτονόμισμα ήταν πάμπλουτος. Σε μια προσέγγιση με βάση τη χρυσή λίρα Αγγλίας σήμερα η πραγματική του αξία δεν θα ξεπερνούσε τα 10 λεπτά του ευρώ!
Το χαρτονόμισμα του δισεκατομμυρίου μετά από λίγες μέρες αποσύρθηκε από την αγορά. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και την γερμανική κατοχή στην Ελλάδα, έγιναν δύο μεταρρυθμίσεις στο νόμισμα της Ελλάδας, ώστε να αποκτήσει η χώρα ένα σταθερό νόμισμα.
Η πρώτη μεταρρύθμιση έγινε τον Νοέμβριο του 1944 και η ισοτιμία της υποτιμημένης δραχμής ορίστηκε σε 50.000.000.000 παλιές δραχμές για κάθε 1 νέα δραχμή, ενώ η δεύτερη μεταρρύθμιση σημειώθηκε μία δεκαετία αργότερα, το 1954, όταν η δραχμή αντικαταστάθηκε ξανά με μία νεότερη, με αναλογία 1.000 δραχμές προς 1 νέα.
Γεννήσεις
1901 – Αντρέ Μαλρό. Γεννήθηκε το 1901 στο Παρίσι. Γόνος αστικής οικογενείας, είχε την ευκαιρία να σπουδάσει στη Σχολή Ανατολικών Γλωσσών και έγινε γνωστός το 1921 με το αλληγορικό του διήγημα “Χάρτινα φεγγάρια”. Κατά τη συμμετοχή σου σε αρχαιολογική αποστολή στην Ινδοκίνα συνελήφθη από την κυβέρνηση των Πνομ Πεν με την κατηγορία της παράνομης διακίνησης αρχαίων
Έγραψε τον “Πειρασμό της Δύσης” (1926) και αργότερα “Το αλλόκοτο βασίλειο” (1928), τους “Κατακτητές” (1928), τη “Βασιλική οδό” (1930), και την “Ανθρώπινη μοίρα” (1930) που τιμήθηκε με το βραβείο Γκονκούρ.
Στον μεσοπόλεμο ήταν ένθερμος υποστηρικτής του Τρότσκι. Υποστηρίζεται μάλιστα ότι είχε καταστρώσει σχέδιο για την διάσωση του από την εξορία όπου τον είχε στείλει ο Στάλιν. Το σχετικό αποδεικτικό υλικό κατέστρεψε ο εκδότης Γκαλιμάρ λίγο πριν τη γερμανική επέλαση στο Παρίσι.
Συμμετείχε στον ισπανικό εμφύλιο στο πλευρό των δημοκρατικών με τις Διεθνείς Ταξιαρχίες. Κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου πολέμου υπήρξε ενεργό μέλος της Γαλλικής Αντίστασης. Μετά το πέρας του πολέμου ασχολήθηκε κυρίως με την ιστορία της τέχνης και ακολούθησε πολιτικά τον στρατηγό Ντε Γκώλ, ο οποίος του εμπιστεύτηκε το Υπουργείο Πολιτιστικών Υποθέσεων από το 1958 μέχρι τον Μάη του 1968. Πέθανε στις 23 Νοεμβρίου 1976 στο Κρετέιγ.
Θάνατοι
1954 – Ανρί Ματίς. Ο Ματίς γεννήθηκε στην επαρχία Λε Κατώ-Καμπρεζί . Σπούδασε νομικά στο Παρίσι όπου μετακόμισε το 1887 και αφού απέκτησε την δικηγορική άδεια εργάστηκε για ένα διάστημα ως συμβολαιογράφος στην γενέτειρά του. Το 1891 προσβλήθηκε από ασθένεια και κατά το στάδιο της ανάρρωσής του ήρθε για πρώτη φορά σε επαφή με τη ζωγραφική. Την ίδια χρονιά επιστρέφει στο Παρίσι όπου σπουδάζει στην ακαδημία τεχνών Julian, μαθητής του Οντιλόν Ρεντόν και του Γκυστάβ Μορώ.
Ο Ματίς παράγει τους πρώτους του πίνακες επηρεασμένος από τα έργα των Σεζάν, Γκωγκέν, βαν Γκογκ, αλλά και από την παραδοσιακή ιαπωνική τέχνη. Η μεθοδολογία του περιλαμβάνει, σύμφωνα με τον ίδιο, αρχικά την ανεξάρτητη επεξεργασία επιμέρους στοιχείων του πίνακα και στο τελικό μόνο στάδιο την ανάμιξή τους για την παραγωγή της τελικής σύνθεσης. Η τεχνοτροπία του Ματίς είναι αυτή που χαρακτηρίζει το κίνημα των φωβιστών. Η θεματολογία του ήταν διανθισμένη συνήθως με έντονα, φωτεινά χρώματα και αποτελείται κυρίως από προσωπογραφίες, εσωτερικούς χώρους και θέματα νεκρής φύσης.
Η πρώτη ομαδική έκθεση στην οποία συμμετείχε πραγματοποιήθηκε το 1901 ενώ η πρώτη ατομική του έκθεση πραγματοποιήθηκε το 1904. Τα επόμενα χρόνια ταξιδεύει σε πολλές πόλεις της Ευρώπης. Την περίοδο 1908-1912 εκθέτει επίσης πολλά έργα του σε Μόσχα, Βερολίνο, Μόναχο και Λονδίνο.
Αν και το κίνημα των φωβιστών, του οποίου αποτελεί ηγετική μορφή, χάνει την αίγλη του μετά από το 1906, ο ίδιος ο Ματίς γνωρίζει σημαντική καλλιτεχνική αναγνώριση με τα έργα που παράγει την περίοδο 1906-1917 τα οποία ξεφεύγουν από τα όρια του φωβισμού. Ο Ματίς συνδέθηκε φιλικά με τον Πάμπλο Πικάσο αν και μεταξύ τους υπήρχε πάντα και το στοιχείο του ανταγωνισμού.
Από το 1917 μέχρι την ημερομηνία του θανάτου του, ο Ματίς έζησε στην πόλη Σιμιέ (Cimiez), σημερινό προάστιο της Νίκαιας (Nice). Το 1941 διαγνώστηκε πως πάσχει από καρκίνο και ένα μέρος των τελευταίων χρόνων της ζωής του αναγκάστηκε να το περάσει σε αναπηρική καρέκλα. Παρά το γεγονός αυτό, δεν εγκατέλειψε το έργο του, αντιθέτως ασχολήθηκε ενεργά με την τεχνική του κολάζ, μέσω της οποίας κατάφερε να παραγάγει μερικά από τα ιδιαίτερα αναγνωρίσιμα σήμερα έργα του.
Στο link που ακολουθεί μπορείτε να διαβάσετε
ακόμα περισσότερα γεγονότα που συνέβησαν αυτή την ημερομηνία
Γέγονε την 3η Νοεμβρίου
————————————————————————
Πηγές: sansimera.gr, el.wikipedia
