...
Η ταυτότητα της ημέρας
και τα γεγονότα που την «σημάδεψαν»
| 21 Αυγούστου 2025 |
Είναι η 233η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο.
Υπολείπονται 132 ημέρες για τη λήξη του.
🌅 Ανατολή ήλιου: 06:45 – Δύση ήλιου: 20:10 – Διάρκεια ημέρας: 13 ώρες 25 λεπτά
🌘 Σελήνη 27.6 ημερών
| Χρόνια πολλά στους Ιούδα και Ιουδήθ|
Γεγονότα
1911 – Ένας Ιταλός σερβιτόρος αφαιρεί από το μουσείο του Λούβρου τον διάσημο πίνακα «Μόνα Λίζα» του Λεονάρντο Ντα Βίντσι.
Στις 22 Αυγούστου 1911, το Παρίσι ξύπνησε σε ένα σοκ που γρήγορα μετατράπηκε σε παγκόσμιο σκάνδαλο: η «Μόνα Λίζα» του Λεονάρντο ντα Βίντσι είχε εξαφανιστεί από το Λούβρο. Ο διάσημος πίνακας, που από το 1804 κοσμούσε το μουσείο, είχε ήδη μια πλούσια ιστορία – από το παλάτι του Φραγκίσκου Α΄ στο Φοντενεμπλό, μέχρι την κρεβατοκάμαρα του Ναπολέοντα. Όμως εκείνο το καλοκαιρινό πρωινό, ο ζωγράφος Λουί Μπερού, συνηθισμένος να φτιάχνει αντίγραφα της Τζοκόντα, είδε με δέος ότι η θέση της ήταν άδεια.
Αρχικά, ο φύλακας τού απάντησε αδιάφορα πως ίσως βρισκόταν για συντήρηση. Σύντομα όμως αποκαλύφθηκε η αλήθεια: ο πίνακας είχε κλαπεί. Σήμανε συναγερμός, το μουσείο σφραγίστηκε, τα σύνορα της χώρας έκλεισαν και την υπόθεση ανέλαβε ο επιθεωρητής Λουί Λεπέν. Η κορνίζα της «Μόνα Λίζα» βρέθηκε παρατημένη κάτω από μια σκάλα, λίγα μόλις μέτρα από την αίθουσα όπου εκτίθετο, σημάδι πως ο δράστης είχε κινηθεί μεθοδικά και με θράσος.
Η αστυνομία ερεύνησε κάθε πιθανό σενάριο: κατώτερους υπαλλήλους του μουσείου που δυσφορούσαν με τους μισθούς τους, Παριζιάνους εμπόρους τέχνης, ακόμα και τους νεαρούς καλλιτέχνες της αβανγκάρντ που πολεμούσαν την κλασική τέχνη. Στον δρόμο, οι Παριζιάνοι μιλούσαν για αμερικανούς μεγιστάνες που ήθελαν να αποκτήσουν τον πίνακα ή για γερμανικό δάκτυλο που στόχευε στη δυσφήμηση της Γαλλίας.
Όταν το Λούβρο ξανάνοιξε στις 29 Αυγούστου, χιλιάδες πολίτες συνέρρευσαν όχι για να δουν τον πίνακα, αλλά την άδεια θέση του. Πολλοί έκλαιγαν γοερά, σαν να είχαν χάσει αγαπημένο πρόσωπο. Η κλοπή της «Μόνα Λίζα» δεν ήταν απλώς μια αστυνομική υπόθεση· ήταν ένα εθνικό τραύμα που συγκλόνισε τον κόσμο. Χρειάστηκαν δύο ολόκληρα χρόνια για να επιστρέψει το αριστούργημα στη θέση του, γράφοντας μια από τις πιο παράξενες και συναρπαστικές σελίδες της ιστορίας της τέχνης.
1970 – Ιδρύεται ο Οργανισμός Σιδηροδρόμων Ελλάδας (Ο.Σ.Ε.), καταργουμένων των ΣΕΚ και ΣΠΑΠ.
Στις αρχές της δεκαετίας του ’70 η Ελλάδα μπήκε σε μια νέα εποχή για τις σιδηροδρομικές συγκοινωνίες. Το 1970 ιδρύθηκε ο Οργανισμός Σιδηροδρόμων Ελλάδος (ΟΣΕ), ο οποίος ανέλαβε τη διαχείριση του εθνικού δικτύου, αντικαθιστώντας τους Σιδηροδρόμους Ελληνικού Κράτους (ΣΕΚ) και τους Σιδηροδρόμους Πειραιώς-Αθηνών-Πελοποννήσου (ΣΠΑΠ). Η δημιουργία του ΟΣΕ αποτέλεσε προσπάθεια εκσυγχρονισμού, σε μια περίοδο που ο σιδηρόδρομος έδινε άνιση μάχη απέναντι στα υπεραστικά λεωφορεία του ΚΤΕΛ.
Ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του ’50, παρά την είσοδο νέων αυτοκινηταμαξών και των πρώτων ντηζελαμαξών ALCO, οι ΣΠΑΠ δεν μπορούσαν να ανταγωνιστούν τη νέα πραγματικότητα: οι εθνικές οδοί, που παραδίδονταν σταδιακά, μείωναν τον χρόνο διαδρομής για τα λεωφορεία και καθιστούσαν τον σιδηρόδρομο λιγότερο ελκυστικό. Οι αμαξοστοιχίες, με το στενό εύρος γραμμής, τις χαμηλές ταχύτητες και τις περιορισμένες ανέσεις, δεν μπόρεσαν να προσελκύσουν το επιβατικό κοινό. Προσπάθησαν ακόμη και να δρομολογήσουν λεωφορεία προς Πάτρα, Ναύπλιο και Λουτράκι, σε μια μάχη που αποδείχθηκε μάταιη.
Ένα χρόνο μετά την ίδρυση του ΟΣΕ, η δικτατορία της «21ης Απριλίου» αποφάσισε την κατάργηση γραμμών στην Πελοπόννησο, όπως του Ναυπλίου και του Λουτρακίου, με πρόσχημα τα οικονομικά ελλείμματα. Οι γραμμές αυτές θα παρέμεναν ανενεργές για σχεδόν δύο δεκαετίες, μέχρι να επαναλειτουργήσουν το 1993.
Η κατάσταση επιδεινώθηκε το 1990, όταν η κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, με υπουργό Μεταφορών τον Νίκο Γκελεστάθη, αφαίρεσε από τον ΟΣΕ το δικαίωμα δρομολόγησης υπεραστικών λεωφορείων. Η απόφαση αυτή στέρησε από τον οργανισμό πολύτιμα έσοδα, πλήττοντας ιδιαίτερα τις γραμμές της Πελοποννήσου. Έτσι, ο σιδηρόδρομος βρέθηκε ακόμη πιο αποδυναμωμένος, σε μια κρίσιμη καμπή για το μέλλον του στις ελληνικές μεταφορές.
Γεννήσεις
Ο Κένι Ρότζερς γεννήθηκε στο Χιούστον του Τέξας στις 21 Αυγούστου 1938 και έμελλε να γίνει ένας από τους πιο εμβληματικούς καλλιτέχνες της αμερικανικής μουσικής. Γιος ενός ξυλουργού και μιας νοσηλεύτριας, ξεκίνησε το μουσικό του ταξίδι από τα σχολικά του χρόνια, όταν σχημάτισε την πρώτη του μπάντα, τους The Scholars. Το 1957 έκανε την πρώτη του εμφάνιση στο «American Bandstand» με το τραγούδι «That Crazy Feeling», γεγονός που του άνοιξε τον δρόμο για την πρώτη του δισκογραφική συμφωνία.
Στα μέσα της δεκαετίας του ’60, ο Ρότζερς έγινε μέλος των New Christy Minstrels, αλλά σύντομα προχώρησε σε δικό του σχήμα, τους First Edition, με ήχο που συνδύαζε κάντρι, ποπ και ψυχεδέλεια. Το συγκρότημα γνώρισε επιτυχία με τραγούδια όπως το «Ruby, Don’t Take Your Love to Town» και παρουσίασε για δύο χρόνια το τηλεοπτικό σόου «Rollin’ on the River», φιλοξενώντας μεγάλα ονόματα της εποχής.
Το πραγματικό άλμα, όμως, ήρθε στα τέλη της δεκαετίας του ’70, όταν ο Ρότζερς ακολούθησε σόλο καριέρα. Με την μπαλάντα «Lucille» κέρδισε το πρώτο του Γκράμι, ενώ το «The Gambler» του 1978 έγινε θρύλος, μετατράπηκε σε τηλεταινία και τον καθιέρωσε ως σταρ πέρα από τα όρια της κάντρι μουσικής. Το 1980 η συνεργασία του με τον Λάιονελ Ρίτσι στο «Lady» του χάρισε μια ακόμη παγκόσμια επιτυχία.
Με περισσότερα από 120 επιτυχημένα singles, πάνω από 100 εκατομμύρια πωλήσεις και ένταξη στο Hall of Fame της κάντρι το 2013, ο Κένι Ρότζερς έγραψε το δικό του κεφάλαιο στη μουσική ιστορία. Πέθανε στις 20 Μαρτίου 2020, αφήνοντας πίσω του μια παρακαταθήκη που ξεπερνά τα όρια της κάντρι, αγγίζοντας γενιές ακροατών σε όλο τον κόσμο.
Θάνατοι
1940 – Στις 21 Αυγούστου, στο Κογιοακάν του Μεξικού, ο Λέων Τρότσκι έπεφτε θύμα δολοφονικής επίθεσης από τον σταλινικό πράκτορα Ραμόν Μερκαντέρ, κλείνοντας βίαια μια ζωή αφιερωμένη στην επανάσταση. Ο Λέβ Νταβίντοβιτς Μπρονστάιν, όπως ήταν το πραγματικό του όνομα, γεννήθηκε στις 7 Νοεμβρίου 1879 (26 Οκτωβρίου με το παλιό ρωσικό ημερολόγιο) και υπήρξε μία από τις πιο εμβληματικές μορφές του 20ού αιώνα: θεωρητικός του Μαρξισμού, ηγέτης της Οκτωβριανής Επανάστασης και ιδρυτής του Κόκκινου Στρατού.
Το 1917 εκλέχθηκε πρόεδρος του Σοβιέτ της Πετρούπολης και αναδείχθηκε σε κεντρικό οργανωτή της επανάστασης που ανέτρεψε τον τσαρισμό. Στη νεοσύστατη σοβιετική εξουσία ανέλαβε κρίσιμα αξιώματα: Λαϊκός Επίτροπος των Εξωτερικών Υποθέσεων, στη συνέχεια επικεφαλής των Στρατιωτικών και Ναυτικών Υποθέσεων, ενώ από το 1918 έως το 1925 ηγήθηκε του Επαναστατικού Στρατιωτικού Συμβουλίου, οργανώνοντας τον Κόκκινο Στρατό σε συνθήκες εμφυλίου πολέμου.
Ωστόσο, από τα μέσα της δεκαετίας του 1920 συγκρούστηκε ανοιχτά με τον Ιωσήφ Στάλιν. Ηγήθηκε της Αριστερής Αντιπολίτευσης καταγγέλλοντας τη γραφειοκρατικοποίηση του σοβιετικού κράτους. Το 1927 καθαιρέθηκε, δύο χρόνια αργότερα απελάθηκε από την ΕΣΣΔ και το 1932 του αφαιρέθηκε η σοβιετική υπηκοότητα. Από την εξορία, σε Τουρκία, Γαλλία, Νορβηγία και τελικά Μεξικό, δεν σταμάτησε να γράφει και να παρεμβαίνει στο διεθνές εργατικό κίνημα.
Το 1938 ίδρυσε στο Παρίσι την Τέταρτη Διεθνή, επιχειρώντας να συγκροτήσει μια παγκόσμια επαναστατική πρωτοπορία απέναντι στον σταλινισμό. Συγγραφέας πολυσήμαντων έργων όπως Η Ιστορία της Ρωσικής Επανάστασης, Η Προδομένη Επανάσταση και η αυτοβιογραφία του Η Ζωή μου, ο Τρότσκι άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα στη θεωρία και την πράξη του διεθνούς σοσιαλιστικού κινήματος. Η δολοφονία του επισφράγισε τον ανελέητο διωγμό των αντιπάλων του Στάλιν, αλλά ταυτόχρονα τον καθιέρωσε ως σύμβολο της αλύγιστης επαναστατικής συνέπειας.
Στο link που ακολουθεί μπορείτε να διαβάσετε
ακόμα περισσότερα γεγονότα που συνέβησαν αυτή την ημερομηνία
Γέγονε την 21η Αυγούστου
————————————————————————
Πηγές: sansimera.gr, el.wikipedia
