...
Ο γέγονε… Γέγονε |
Γεγονότα
1818 – Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης μυείται στη Φιλική Εταιρεία. Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης γεννήθηκε «εις τα 1770, Απριλίου 3, την Δευτέρα της Λαμπρής… εις ένα βουνό, εις ένα δέντρο αποκάτω, εις την παλαιάν Μεσσηνίαν, ονομαζόμενον Ραμαβούνι», όπως αναφέρει στα Απομνημονεύματά του.
Ήταν γιος του κλεφτοκαπετάνιου Κωνσταντή Κολοκοτρώνη (1747-1780) από το Λιμποβίσι Αρκαδίας και της Γεωργίτσας Κωτσάκη, κόρης προεστού από την Αλωνίσταινα Αρκαδίας. Η οικογένεια των Κολοκοτρωναίων από το 16ο αιώνα, που εμφανίζεται στο προσκήνιο της ιστορίας, βρίσκεται σε αδιάκοπο πόλεμο με τους Τούρκους. Μονάχα από το 1762 έως το 1806, 70 Κολοκοτρωναίοι εξοντώθηκαν από τους κατακτητές.
Το 1780, ήταν 10 ετών, όταν ο πατέρας του σκοτώθηκε από τους Τούρκους, ένα γεγονός που σημάδεψε τη ζωή του. Στα 17 του έγινε οπλαρχηγός του Λεονταρίου και στα 20 του νυμφεύτηκε την κόρη του τοπικού προεστού Αικατερίνη Καρούσου. Το 1806, κατά τη διάρκεια του μεγάλου διωγμού των κλεφτών από τους κατακτητές, κατόρθωσε να διασωθεί και να καταφύγει στη Ζάκυνθο, όπου κατατάχθηκε στον αγγλικό στρατό κι έφθασε μέχρι το βαθμό του ταγματάρχη. Το 1818 μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία και στις αρχές του 1821 αποβιβάστηκε στη Μάνη για να λάβει μέρος στον επικείμενο Αγώνα.
1913 – Η Κρητική Πολιτεία ενσωματώνεται στη ελληνική επικράτεια. Την 1η Δεκεμβρίου του 1913 η Κρήτη ενσωματώθηκε και επίσημα στο ελληνικό κράτος. Ακριβώς ένα μήνα νωρίτερα (1 Νοεμβρίου 1913), ο σουλτάνος Μεχμέτ ο 5ος είχε παραιτηθεί από κάθε δικαίωμα επικυριαρχίας επί της μεγαλονήσου. Αιώνες αιμάτων και δακρύων στη μαρτυρική Κρήτη έβρισκαν επιτέλους την ιστορική τους δικαίωση.
Η επίσημη ανακήρυξη της ένωσης έγινε στα ηλιόλουστα Χανιά την Κυριακή 1η Δεκεμβρίου 1913, παρουσία του βασιλιά Κωνσταντίνου και του πρωθυπουργού Ελευθέριου Βενιζέλου, μέσα σε ιδιαίτερα πανηγυρικό κλίμα. «Η πόλις ηγρύπνησε στολιζομένη. Εορτάζει δε ο ουρανός, αποκατασταθείσης από της νυκτός της γαλήνης και ανατείλαντος εαρινού ηλίου. Οι δρόμοι παρουσιάζουν όψιν λειμώνων ευωδιαζόντων από τας μυρσίνας.
Παντού είναι ανηρτημέναι Βυζαντιναί σημαίαι μεταξύ των κυανολεύκων. Συνωστίζονται παντού χωρικοί υψηλόκορμοι ζώσαι εικόνες του Θεοτοκοπούλου. Τα Κρητικόπουλα εις σμήνη κυκλοφορούν με τις φουφουλίτσες των. Από του Νικηφόρου Φωκά του εκδιώξαντος εκ Κρήτης τους Άραβας πρώτην φοράν Έλλην βασιλεύς αποβιβάζεται εις την νήσον» γράφει σε ανταπόκρισή της από τα Χανιά η αθηναϊκή εφημερίδα «Εστία». Οι εκδηλώσεις κορυφώθηκαν στις 11:50 το πρωί, όταν οι γηραιοί αγωνιστές Αναγνώστης Μάντακας, 94 ετών, και Χατζημιχάλης Γιάνναρης, 88 ετών, ύψωσαν την ελληνική σημαία στο φρούριο Φιρκά, ενώ την ίδια ώρα ερρίπτοντο 101 κανονιοβολισμοί από τα ναυλοχούντα ελληνικά πολεμικά πλοία.
1947 – Ο Σκρουτζ Μακ Ντακ, εμφανίζεται για πρώτη φορά σε κόμικ στριπ. Ο Σκρουτζ Μακ Ντακ ή Θείος Σκρουτζ (Αγγλικά: Scrooge McDuck ή Uncle Scrooge) είναι φανταστικός χαρακτήρας της Ντίσνεϊ.
Σε αντίθεση με τα περισσότερα παπιά-ήρωες της εταιρίας, δεν δημιουργήθηκε στο χώρο των κινουμένων σχεδίων, αλλά στα περιοδικά κόμικς. Έκανε την πρώτη του εμφάνιση τον Δεκέμβριο του 1947, δια χειρός του μεγάλου σχεδιαστή Καρλ Μπαρκς, στην ιστορία Χριστούγεννα στο Βουνό της Αρκούδας (Κόμιξ #127). Τα κύρια χαρακτηριστικά του Σκρουτζ είναι τα απίστευτα πλούτη του (είναι μακράν το πιο πλούσιο άτομο στον κόσμο της Ντίσνεϊ, αλλά και σε όλο τον κόσμο της φαντασίας – μυθοπλασίας), αλλά και η απύθμενη τσιγκουνιά του.
Σύμφωνα με φήμες, η περιουσία του Σκρουτζ είναι τόσο μεγάλη, που φτάνει τα 6 απιθανικομμύρια, 7 φανταστικομμύρια, 8 πολυμυριαδομμύρια, 9 δισεκατομμύρια, 1 εκατομμύριο, 23 δολάρια και 45 σεντς. Το όνομα Σκρουτζ είναι βασισμένο στον Εμπενίζερ Σκρουτζ, τον βασικό πρωταγωνιστή του μυθιστορήματος Χριστουγεννιάτικη ιστορία του Καρόλου Ντίκενς.
1953 – Εκδίδεται το περιοδικό PlayBoy από τον Χιου Χέφνερ. Το Playboy είναι ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα περιοδικά στον κόσμο, ιδρυμένο το 1953 από τον Χιου Χέφνερ στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το πρώτο τεύχος, με εξώφυλλο τη Μέριλιν Μονρόε, κυκλοφόρησε χωρίς ημερομηνία έκδοσης γιατί ο Χέφνερ δεν ήταν βέβαιος ότι θα υπάρξει δεύτερο. Ωστόσο, η επιτυχία του ήταν άμεση, σηματοδοτώντας την έναρξη μιας εκδοτικής αυτοκρατορίας που θα συνδεόταν στενά με τη σεξουαλική επανάσταση του 20ού αιώνα.
Το Playboy έγινε διάσημο για τον συνδυασμό γυμνού φωτογραφικού υλικού με υψηλής ποιότητας δημοσιογραφία. Παρουσίαζε λογοτεχνικά διηγήματα, μεγάλα ρεπορτάζ, πολιτικές συνεντεύξεις και άρθρα από σημαντικούς συγγραφείς, όπως ο Ρέι Μπράντμπερι, ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες και ο Χαρούκι Μουρακάμι. Η χαρακτηριστική φιγούρα του λαγού με το παπιγιόν έγινε παγκόσμιο σύμβολο lifestyle, ηδονισμού και μοντέρνας ανδρικής κουλτούρας.
Παράλληλα, το Playboy δημιούργησε έναν ευρύτερο επιχειρηματικό κόσμο: κλαμπ, τηλεοπτικές εκπομπές, προϊόντα ένδυσης και πλήθος εμπορικών συνεργασιών. Ο Χέφνερ καλλιέργησε την εικόνα ενός δισεκατομμυριούχου μποέμ, ζώντας στο περίφημο Playboy Mansion και περιβάλλοντας το brand με μύθο.
Ωστόσο, το περιοδικό βρέθηκε συχνά στο επίκεντρο κοινωνικών και φεμινιστικών κριτικών για την αντικειμενοποίηση των γυναικών, ενώ κατά τις τελευταίες δεκαετίες γνώρισε πτώση κυκλοφορίας λόγω της βαθιάς αλλαγής στη βιομηχανία των μέσων, του διαδικτύου και της ελεύθερης πρόσβασης σε ερωτικό υλικό. Το 2016 ανακοίνωσε ότι θα σταματήσει τη δημοσίευση γυμνού, αν και αργότερα επανήλθε σε πιο ήπια μορφή.
Παρά τις αλλαγές, το Playboy παραμένει σημαντικό πολιτιστικό φαινόμενο, συνδέοντας λίμπιντο, lifestyle και δημοσιογραφία σε ένα από τα πιο επιδραστικά περιοδικά του 20ού αιώνα.
Γεννήσεις
1083 – Άννα Κομνηνή. Γεννήθηκε την 1η Δεκεμβρίου του 1083 στην Πορφύρα, το δωμάτιο στο ανάκτορο της Κωνσταντινούπολης όπου γεννιούνταν τα παιδιά των αυτοκρατόρων και έτυχε επιμελέστατης μόρφωσης και παιδείας. Το 1091 μνηστεύθηκε τον Κωνσταντίνο Δούκα, γιο του αυτοκράτορα Μιχαήλ Ζ΄ ενώ, μετά τον θάνατο του Κωνσταντίνου Δούκα, το 1097, παντρεύτηκε τον Νικηφόρο Βρυέννιο. Όταν το 1118 πέθανε ο πατέρας της, οργάνωσε συνωμοσία κατά του νόμιμου διάδοχου, του αδελφού της Ιωάννη, η οποία απέτυχε εξαιτίας της άρνησης του συζύγου της να πάρει μέρος σε αυτήν.
Το 1137, μετά τον θάνατο του συζύγου της Νικηφόρου Βρυέννιου, αποσύρεται στην Αγία Μονή της Κεχαριτωμένης, στην Κωνσταντινούπολη, όπου και συνέγραψε μεταξύ του 1137 και του 1148 την Αλεξιάδα, σε 15 βιβλία (κεφάλαια). Στο έργο της κατέγραψε την ιστορία του πατέρα της Αλεξίου Α΄ μεταξύ 1069 και 1118. Η γλώσσα και η μορφή του κειμένου αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα του αττικισμού. Το έργο της αποτελεί σημαντική πηγή για την Α΄ Σταυροφορία και είναι επίσης πολύτιμο για τις γεωγραφικές και τοπογραφικές πληροφορίες που περιέχει.
Πέθανε μετά το 1148, αλλά άγνωστο ακριβώς πότε. Από την Αλεξιάδα φαίνεται ότι ζούσε μέχρι και το 1148, οπότε είναι πιθανό ότι πέθανε λίγο αργότερα, το 1149 ή το 1153 ή το 1154. Τάφηκε κοντά στον πατέρα της, στη Μονή Παμμακάριστου. Ο Κωνσταντίνος Καβάφης είχε αφιερώσει στην Άννα Κομνηνή το ομώνυμο ποίημα, δημοσιευμένο το 1920.
1901 – Ιωάννης Συκουτρής. Γεννήθηκε στη Σμύρνη το 1901 σε οικογένεια με περιορισμένα οικονομικά μέσα, όμως οι εξαιρετικές του επιδόσεις τού εξασφάλισαν υποτροφία από την Αρχιεπισκοπή Σμύρνης, επιτρέποντάς του να ολοκληρώσει τις σπουδές του. Από νωρίς έδειξε το φιλολογικό του ταλέντο, γράφοντας σε σχολικό περιοδικό και χειριζόμενος με άνεση την αρχαία ελληνική. Αποφοίτησε το 1918 από την Ευαγγελική Σχολή και εργάστηκε ως δάσκαλος στο Γκιαούρκιοϊ Μαγνησίας.
Το 1919 γράφτηκε ως δευτεροετής στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και αποφοίτησε το 1922, καλύπτοντας τα έξοδά του με εργασία στο Σπουδαστήριο και υποτροφίες από τον Σεβαστοπούλειο Διαγωνισμό. Ακολούθησαν δύο χρόνια διδασκαλίας στο Παγκύπριο Ιεροδιδασκαλείο Λάρνακας, όπου ανέπτυξε έντονη πολιτιστική δράση, ιδρύοντας συλλόγους και εκδίδοντας τα Κυπριακά Χρονικά.
Το 1924 επέστρεψε στην Αθήνα, αναγορεύτηκε διδάκτορας το 1925 και συνέχισε σπουδές Κλασικής Φιλολογίας στη Γερμανία έως το 1929, στα πανεπιστήμια Βερολίνου και Λειψίας, κοντά στους Βιλαμόβιτς και Γιαίγκερ. Δημοσίευσε πλήθος μελετών, ενώ η διδακτορική του διατριβή απέδειξε τη γνησιότητα του Επιταφίου του Δημοσθένη. Η φήμη του επιβεβαιώθηκε με την ένταξή του στον σύλλογο Graeca Wilamowitziana, όπου ήταν το μόνο μη Γερμανικής καταγωγής μέλος. Παράλληλα ανέλαβε την έκδοση των λόγων του Δημοσθένη για τον οίκο Teubner.
Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, δίδαξε στο Αρσάκειο και το 1930 εξελέγη υφηγητής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, εγκαινιάζοντας τη διδασκαλία του με το μάθημα «Φιλολογία και ζωή». Πρωτοστάτησε στη δημιουργία της σειράς Ελληνική Βιβλιοθήκη της Ακαδημίας Αθηνών, εκδίδοντας το Συμπόσιο του Πλάτωνα (1934) και προετοιμάζοντας την Ποιητική του Αριστοτέλη, που κυκλοφόρησε το 1937, μετά τον θάνατό του.
Θάνατοι
1866 – Σερ Τζορτζ Έβερεστ. Γεννήθηκε στην Ουαλία στις 4 Ιουλίου 1790, αν και για τα παιδικά του χρόνια είναι γνωστά ελάχιστα. Μετά την αποφοίτησή του από το σχολείο κατατάχθηκε στο Βασιλικό Πυροβολικό και το 1806 φοίτησε σε στρατιωτική ακαδημία, όπου διακρίθηκε ιδιαίτερα στα μαθηματικά και την τριγωνομετρία. Αμέσως μετά ολοκλήρωσε την εκπαίδευσή του και στάλθηκε στην Ινδία, την πιο πολύτιμη αποικία της Βρετανικής Αυτοκρατορίας. Πρώτη του σημαντική αποστολή ήταν η χαρτογράφηση της Ιάβας (1814–1816), που του ανατέθηκε προσωπικά από τον Stamford Raffles. Εκεί γνώρισε τον γεωγράφο William Lambton και εντάχθηκε στην Τριγωνομετρική Έρευνα της Ινδίας, ένα κολοσσιαίο έργο που προβλεπόταν να διαρκέσει δεκαετίες.
Η έρευνα όντως κράτησε 25 χρόνια. Με τον θάνατο του Lambton το 1825, ο Έβερεστ ανέλαβε επικεφαλής, εισάγοντας καινοτομίες στις μεθόδους μέτρησης και επιλύοντας πλήθος τεχνικών προβλημάτων. Δημιούργησε ακόμη και ειδική υπηρεσία επιδιόρθωσης θεοδόλιχων, ώστε να μην καθυστερεί η εργασία. Η αποστολή διέσχισε ζούγκλες, ερήμους και ορεινές περιοχές, από το άκρο της νότιας Ινδίας ως τα Ιμαλάια, αντιμετωπίζοντας ακραίες κλιματικές συνθήκες και σοβαρούς κινδύνους. Ο Έβερεστ απουσίασε μόλις δύο φορές για λόγους υγείας και επέστρεφε πάντα όσο γρηγορότερα μπορούσε στο πεδίο, γνωρίζοντας ότι η απουσία του επιβράδυνε το έργο.
Με την ολοκλήρωση της έρευνας, οι ακριβείς χάρτες της Ινδίας θεωρήθηκαν επίτευγμα διεθνούς σημασίας. Το 1843 παραιτήθηκε από γενικός επιθεωρητής και επέστρεψε στην Αγγλία με υψηλή αποζημίωση. Έγινε μέλος της Βασιλικής Εταιρείας Επιστημών και το 1861 χρίστηκε ιππότης. Από το 1862 υπηρέτησε ως αντιπρόεδρος της Βασιλικής Γεωγραφικής Εταιρείας. Πέθανε την 1η Δεκεμβρίου 1866, αφήνοντας πίσω του μια από τις σημαντικότερες γεωγραφικές εργασίες του 19ου αιώνα.
1973 – Νταβίντ Μπεν Γκουριόν. Γεννήθηκε στο Πλονσκ, σε περιοχή της Πολωνίας υπό ρωσική κυριαρχία. Από νεαρή ηλικία υπήρξε ένθερμος οπαδός του σιωνισμού, όπως και ο πατέρας του, συμμετέχοντας ενεργά στο κίνημα που επιδίωκε τη δημιουργία εβραϊκού κράτους στην Παλαιστίνη. Το 1906, εξαιτίας των διωγμών των Εβραίων από τις ρωσικές αρχές, μετανάστευσε στην Παλαιστίνη, τότε τμήμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Εργάστηκε σε αγροτικές κοινότητες και ανέπτυξε έντονη πολιτική δράση ως μέλος των «Εργατών της Σιών», γράφοντας παράλληλα στην εφημερίδα του κόμματος. Το 1912 ξεκίνησε νομικές σπουδές στην Κωνσταντινούπολη, οι οποίες διακόπηκαν με τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν οι οθωμανικές αρχές τον απέλασαν και μετέβη στη Νέα Υόρκη.
Στις 14 Μαΐου 1948, ως προσωρινός πρωθυπουργός, ανακήρυξε την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ. Διετέλεσε πρωθυπουργός δύο φορές (1948–1953 και 1955–1963), θητείες που σκιάστηκαν από πολέμους με τα αραβικά κράτη, τα οποία αρνούνταν να αναγνωρίσουν το Ισραήλ. Αν και οι συγκρούσεις κατέληξαν σε ισραηλινές νίκες, κόστισαν βαρύ φόρο αίματος και οδήγησαν πολλούς Άραβες στον εκτοπισμό. Παρά τις πολεμικές πιέσεις, ο Μπεν-Γκουριόν προώθησε σημαντικές μεταρρυθμίσεις στη βιομηχανία και τη γεωργία του νέου κράτους.
Το 1963 παραιτήθηκε, επικαλούμενος προσωπικούς λόγους, πιθανώς σχετιζόμενους με εσωκομματικές διαμάχες. Το 1965 ίδρυσε νέο κόμμα, το Ράφι, χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία. Παρέμεινε ενεργός στην πολιτική έως το 1970, όταν αποσύρθηκε σε κιμπούτς για να συγγράψει τα απομνημονεύματά του. Ο Άμος Οζ τον περιγράφει ως άνθρωπο ακατάπαυστης περιέργειας, με φιλοσοφικά ενδιαφέροντα, έντονο λόγο και ακατάβλητη δύναμη θέλησης.
Πηγές: Σαν σήμερα, el.wikipedia
———————————————————————–
