...
Η ταυτότητα της ημέρας
και τα γεγονότα που την «σημάδεψαν»
| 17 Νοεμβρίου 2025 |
Είναι η 321η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο.
Υπολείπονται 44 ημέρες για τη λήξη του.
🌅 Ανατολή ήλιου: 07:08 – Δύση ήλιου: 17:12 – Διάρκεια ημέρας: 10 ώρες 4 λεπτά
🌘 Σελήνη 27 ημερών
| Χρόνια πολλά στον Γεννάδιο |
Γεγονότα
1973 – Η απριλιανή δικτατορία κατέστειλε την εξέγερση του Πολυτεχνείου με την πιο βίαιη και συμβολικά φορτισμένη πράξη της: την εισβολή ενός τεθωρακισμένου άρματος από την κεντρική πύλη του ιδρύματος. Στις 3 τα ξημερώματα της 17ης Νοεμβρίου 1973, ενώ βρίσκονταν σε εξέλιξη διαπραγματεύσεις ανάμεσα σε φοιτητές και στρατό για την ασφαλή αποχώρηση των εγκλωβισμένων, η μεταβατική κυβέρνηση αποφάσισε την άμεση επέμβαση. Ένα από τα τρία άρματα που είχαν παραταχθεί επί της Πατησίων γκρέμισε την πύλη, καταρρίπτοντας συμβολικά αλλά και κυριολεκτικά το τελευταίο οχυρό της εξέγερσης.
Κατά την είσοδο του άρματος, κατάθεση που θεωρήθηκε «λίαν πιθανή αλλά ανεπιβεβαίωτη» από το πόρισμα του εισαγγελέα Τσεβά, ανέφερε ότι 2–3 φοιτητές συνεθλίβησαν πίσω από την πύλη. Βεβαιωμένος όμως ήταν ο σοβαρός τραυματισμός της φοιτήτριας Πέπης Ρηγοπούλου, που υπέστη συντριπτικά κατάγματα. Την ίδια στιγμή, ο σταθμός του Πολυτεχνείου συνέχιζε να εκπέμπει, καλώντας τους στρατιώτες να μην υπακούσουν στις εντολές και απαγγέλλοντας τον Εθνικό Ύμνο. Ακόμη και μετά την είσοδο του άρματος, η εκπομπή συνεχίστηκε για περίπου σαράντα λεπτά.
Οι φοιτητές συγκεντρώθηκαν στο κεντρικό προαύλιο, ψάλλοντας τον ύμνο, και λίγα λεπτά αργότερα άνδρες των ΛΟΚ εισήλθαν στον χώρο και τους οδήγησαν — χωρίς βία — προς την έξοδο της οδού Στουρνάρη. Εκεί, όμως, οι αστυνομικές δυνάμεις που περίμεναν παρατεταγμένες επιτέθηκαν στους εξερχόμενους. Σύμφωνα με το πόρισμα Τσεβά, ορισμένοι στρατιώτες προσπάθησαν να τους προστατεύσουν, φτάνοντας ακόμη και σε συγκρούσεις με αστυνομικούς.
Πολλοί φοιτητές κατέφυγαν σε πολυκατοικίες της περιοχής, ενώ ελεύθεροι σκοπευτές και άνδρες της ΚΥΠ εξαπέλυσαν ανθρωποκυνηγητό. Οι εκφωνητές του σταθμού συνέχισαν μέχρι τη σύλληψή τους, κρατώντας ζωντανή την τελευταία φωνή της εξέγερσης.
1985 – Στις 17 Νοεμβρίου 1985, κατά τη διάρκεια των επεισοδίων που ξέσπασαν μετά την πορεία για την επέτειο του Πολυτεχνείου, δολοφονήθηκε ο 16χρονος Μιχάλης Καλτέζας από τον αστυνομικό Αθανάσιο Μελίστα. Ο νεαρός, που έτρεχε μαζί με άλλους διαδηλωτές προς την πλατεία Εξαρχείων, χτυπήθηκε στο πίσω μέρος του κεφαλιού από απόσταση περίπου είκοσι μέτρων. Ο θάνατός του αποτέλεσε μία από τις πιο σκοτεινές στιγμές της μεταπολιτευτικής ιστορίας.
Η πορεία είχε εξελιχθεί ομαλά, με άψογη περιφρούρηση. Μετά τη λήξη της, ομάδα ΜΑΤ σταμάτησε για φαγητό στα Εξάρχεια. Από εκεί πέρασε μια παρέα αναρχικών που ειρωνεύτηκε τους αστυνομικούς, τη στιγμή που κατέφθαναν ενισχύσεις σε μια σταθμευμένη κλούβα. Τα επεισόδια γενικεύτηκαν, με αναρχικούς να καταδιώκουν αστυνομικούς και τη σύγκρουση να εξαπλώνεται στο κέντρο της Αθήνας.
Κατά τη διάρκεια αυτών των συμπλοκών, ομάδα διαδηλωτών — ανάμεσά τους και ο Καλτέζας — έβαλε φωτιά με μολότοφ στην κλούβα των ΜΑΤ, μέσα στην οποία βρισκόταν ο Μελίστας. Καθώς οι διαδηλωτές αποχωρούσαν τρέχοντας προς την πλατεία Εξαρχείων, στη διασταύρωση Στουρνάρη και Μπόταση, ο αστυνομικός πυροβόλησε πισώπλατα τον ανήλικο. Το ασθενοφόρο που τον μετέφερε στον «Ευαγγελισμό» απλώς επιβεβαίωσε τον θάνατό του.
Η δολοφονία προκάλεσε άμεσες αντιδράσεις. Το παλιό Χημείο στη Σόλωνος και το Πολυτεχνείο καταλήφθηκαν από αναρχικούς ως ένδειξη διαμαρτυρίας. Στις 18 Νοεμβρίου, η Επιτροπή Πανεπιστημιακού Ασύλου, με πρόεδρο τον Μιχάλη Σταθόπουλο, έδωσε άδεια στην Αστυνομία να εισβάλει στο Χημείο. Η επέμβαση έγινε με δακρυγόνα — πρώτη χρήση μετά το 1976 — και οδήγησε στη σύλληψη 37 ατόμων, πολλά από τα οποία ξυλοκοπήθηκαν. Ορισμένοι κατάφεραν να διαφύγουν μέσω υπονόμων προς την κατάληψη του Πολυτεχνείου. Τα επεισόδια συνεχίστηκαν για ημέρες στην Αθήνα, σηματοδοτώντας μια περίοδο οξύτατης κοινωνικής έντασης.
Γεννήσεις
1964 – Φώφη Γεννηματά. Γεννήθηκε το 1964 στους Αμπελόκηπους της Αθήνας και υπήρξε μία από τις πλέον αναγνωρίσιμες και δραστήριες πολιτικές φυσιογνωμίες της μεταπολιτευτικής Ελλάδας. Κόρη του Γιώργου Γεννηματά, ιδρυτικού μέλους και υπουργού του ΠΑΣΟΚ, μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον έντονης πολιτικής παρουσίας. Φοίτησε στα Εκπαιδευτήρια Κωστέα–Γείτονα και στη συνέχεια σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, απ’ όπου αποφοίτησε το 1987. Από το 1986 εργαζόταν στην Εθνική Τράπεζα, θέση από την οποία συνταξιοδοτήθηκε πρόωρα, γεγονός που συχνά αποτέλεσε αντικείμενο δημόσιας κριτικής, αν και η σύνταξή της είχε τεθεί σε αναστολή λόγω της βουλευτικής ιδιότητας.
Η προσωπική της ζωή περιλάμβανε δύο γάμους και τρία παιδιά. Ο πρώτος σύζυγός της, Αλέξανδρος Ντέκας, είχε εταιρεία που ανέλαβε το 1994 την υλοποίηση του πρώτου ελληνικού κτηματολογίου. Το ζευγάρι παντρεύτηκε όταν εκείνη ήταν 22 ετών και απέκτησε μία κόρη. Το 2003 παντρεύτηκε τον Ανδρέα Τσούνη, οδοντίατρο στο νοσοκομείο «Ερρίκος Ντυνάν», από το οποίο παραιτήθηκε το 2014, όταν το ίδρυμα περιήλθε στον έλεγχο της Τράπεζας Πειραιώς. Με τον Τσούνη απέκτησαν δύο παιδιά, μια κόρη και έναν γιο.
Η Φώφη Γεννηματά αγωνίστηκε επί χρόνια με γενναιότητα απέναντι σε σοβαρά προβλήματα υγείας. Στις 11 Οκτωβρίου 2021 εισήχθη στον «Ευαγγελισμό» λόγω επιδείνωσης της κατάστασής της. Παρά τις προσπάθειες των γιατρών, κατέληξε το μεσημέρι της 25ης Οκτωβρίου 2021, σε ηλικία 56 ετών, σκορπίζοντας βαθιά θλίψη στον πολιτικό κόσμο και την κοινωνία. Πρόλαβε να αφήσει ένα ισχυρό πολιτικό αποτύπωμα ως πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και επικεφαλής του Κινήματος Αλλαγής, υπερασπιζόμενη σταθερά τις προοδευτικές της αρχές.
Θάνατοι
1936 – Αλέξανδρος Παπαναστασίου. Γεννήθηκε στις 8 Ιουλίου 1876 στην Τρίπολη. Υπήρξε μία από τις πιο σημαντικές προσωπικότητες του ελληνικού δημοκρατικού και κοινωνικού κινήματος στις αρχές του 20ού αιώνα. Γιος του πολιτικού Παναγιώτη Παπαναστασίου και της Μαριγώς Ρογάρη – Αποστολοπούλου, προερχόταν από οικογένεια με ισχυρή κοινωνική και πολιτική παρουσία. Η άνετη οικονομική κατάσταση τού επέτρεψε να ακολουθήσει σπουδές που διαμόρφωσαν σε βάθος την ιδεολογία του.
Σπούδασε Νομική και Κοινωνικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και συνέχισε στη Χαϊδελβέργη, το Βερολίνο, το Λονδίνο και το Παρίσι. Στη Γερμανία ήρθε σε επαφή με σοσιαλιστικές ιδέες και αφοσιώθηκε ιδιαίτερα στη μελέτη του συνεργατισμού, σχηματίζοντας συνεταιριστικές αντιλήψεις που θα χαρακτήριζαν το έργο του. Με την επιστροφή του στην Ελλάδα το 1907, ίδρυσε την Κοινωνιολογική Εταιρία και συνίδρυσε την «Ομάδα των Κοινωνιολόγων».
Το 1910, μέλη της Κοινωνιολογικής Εταιρίας ίδρυσαν το Λαϊκό Κόμμα, και ο Παπαναστασίου εξελέγη βουλευτής. Αγωνίστηκε για την απαλλοτρίωση των τσιφλικιών της Θεσσαλίας υπέρ των ακτημόνων. Το 1916 εντάχθηκε στο Κίνημα της Θεσσαλονίκης και εκπροσώπησε την Επαναστατική Κυβέρνηση στα Ιόνια Νησιά. Διετέλεσε Υπουργός Συγκοινωνιών, Περιθάλψεως και Εσωτερικών (1917–1920).
Το 1922, δημοσίευσε το ιστορικό «Δημοκρατικό Μανιφέστο», καταγγέλλοντας τη φιλοβασιλική πολιτική στη Μικρασιατική Εκστρατεία και προτείνοντας την εγκαθίδρυση Δημοκρατίας. Η καταδίκη του σε φυλάκιση ανατράπηκε από το Κίνημα Πλαστήρα.
Ως Υπουργός Συγκοινωνιών (1917–1920) προώθησε την αναδιοργάνωση του Πολυτεχνείου, της Σχολής Καλών Τεχνών, επικύρωσε τον Γενικό Οικοδομικό Κανονισμό της Θεσσαλονίκης μετά την πυρκαγιά του 1917 και εισηγήθηκε τη μελέτη νέου σχεδίου για την Αθήνα, καταγράφοντας ισχυρό μεταρρυθμιστικό αποτύπωμα.
Στο link που ακολουθεί μπορείτε να διαβάσετε
ακόμα περισσότερα γεγονότα που συνέβησαν αυτή την ημερομηνία
Γέγονε την 17η Νοεμβρίου
————————————————————————
Πηγές: sansimera.gr, el.wikipedia
