...
Ο γέγονε… Γέγονε |
Γεγονότα
1891 – Ο τραπεζίτης Φρέντερικ Φίλιπς και ο γιος του Χέραρντ Φίλιπς ιδρύουν στο Αϊντχόφεν τη Philips, κορυφαία εταιρεία σήμερα στον τομέα των ηλεκτρονικών προϊόντων. Αρχικά η εταιρεία δεν παρήγαγε τίποτε άλλο εκτός από ηλεκτρικούς λαμπτήρες πυρακτώσεως. Σιγά σιγά όμως όσο περνούσαν τα χρόνια άρχισε να παράγει κι άλλες ηλεκτρικές συσκευές όπως ηλεκτρικές σκούπες, τηλεοράσεις κλπ.
Γεννήθηκε στο Ζαλτμπόμελ της Ολλανδίας. Η πόλη αυτή βρίσκεται στις όχθες του ποταμού Βαάλ. Θείος του ήταν ο Καρλ Μαρξ και ο πατέρας του ήταν γνωστός τραπεζίτης. Όμως εκτός από αυτό, είχε στην κατοχή του μια καπνοβιομηχανία, ένα εργοστάσιο παραγωγής καφέ, ένα εκκοκιστήριο και μια μεγάλη Μονάδα Φυσικού Αερίου.
Ο Γκέραρντ σπούδασε Πολιτικός Μηχανικός στο Πανεπιστήμιο Τεχνολογίας του Ντελφτ και στη συνέχεια Μηχανολόγος Μηχανικός επειδή απ’ τα εφηβικά χρόνια του τον είχε συναρπάσει ο ηλεκτρισμός και τα φαινόμενά του. Από 20 ετών πειραματιζόταν επάνω στους ηλεκτρικούς λαμπτήρες πυρακτώσεως τους οποίους είχε παρουσιάσει ο Αμερικανός Τόμας Έντισον για 1η φορά το 1879 και ο ίδιος είχε δει λίγο αργότερα σε μια Έκθεση Τεχνολογίας στο Ντελφτ ως φοιτητής.
Το 1883 μόλις πήρε και το 2ο πτυχίο του ανά χείρας, ταξίδεψε στη Γλασκόβη όπου εργάστηκε ως επιβλέπων Μηχανικός σ’ ένα ναυπηγείο για την εγκατάσταση συστημάτων φωτισμού στα πλοία της πλοιοκτήτριας εταιρείας. Μέχρι το 1891 που ίδρυσε την ομώνυμη εταιρεία, ο Φίλιπς ο οποίος όπως αναφέρω και πιο πάνω, είχε συναρπαστεί σε πολύ μεγάλο βαθμό απ’ τον ηλεκτρισμό, πήγε και μαθήτευσε στο Πανεπιστημιακό Εργαστήριο του Γουίλιαμ Τόμσον και στη συνέχεια δέχτηκε πρόσκληση απ’ το Διευθυντή του σημερινού Κολοσσόυ Brush ο οποίος είναι η εταιρεία η οποία ηλεκτροδοτεί το Ηνωμένο Βασίλειο κι έχει έδρα το Λονδίνο και ταξίδεψε για λογαριασμό του στο Βερολίνο προκειμένου να διαπιστώσει αν οι συνθήκες ήταν ευνοϊκές για την επέκταση των δραστηριοτήτων του συγκεκριμένου Κολοσσού στη Γερμανία.
Μόλις ολοκλήρωσε τη μελέτη του, επέστρεψε στο Ηνωμένο Βασίλειο κι εκεί τον προσέλαβε ο Διευθυντής της Γερμανικής Εταιρείας ηλεκτρικών συσκευών AEG και τον τοποθέτησε ως αντιπρόσωπο της εταιρείας στο Άμστερνταμ. Ο Φίλιπς την πρόσκληση αυτή την δέχτηκε με πολύ μεγάλη χαρά όμως δεν έμεινε στα καθήκοντά του αυτά για πολύ.
1905 – Ιδρύεται στη Νεβάδα το Λας Βέγκας, που θα εξελιχθεί σε πρωτεύουσα του τζόγου. To Λας Βέγκας (αγγλικά: Las Vegas), είναι η πολυπληθέστερη πόλη στην πολιτεία της Νεβάδα των Η.Π.Α.
Ο πληθυσμός της πόλης, ανέρχεται σε 675,592 κατοίκους (σύμφωνα με εκτιμήσεις για το 2022).
Η πόλη είναι διεθνούς φήμης τουριστικός προορισμός, ενώ ιδιαίτερα διάσημη είναι για τα πολυάριθμα καζίνο, τα καταστήματα, αλλά και την εξαιρετική κουζίνα και ψυχαγωγία. Για τους λόγους αυτούς μάλιστα αποκαλείται «Η πρωτεύουσα της διασκέδασης του Κόσμου».
Η μητροπολιτική περιοχή του Λας Βέγκας, έχει πληθυσμό 2,347,920 κατοίκους (σύμφωνα με εκτιμήσεις για το 2021). Στην Νεβάδα, σε απόσταση 107 χιλιομέτρων από το Λας Βεγκας το 1960 άρχισαν να διεξάγονται πειράματα με πυρηνικά όπλα.
Έτσι οι κάτοικοι μπορούσαν να δουν τα μανιτάρια των εκρήξεων. Τα πειράματα όμως απαγορεύτηκαν το 1965, καθώς έθεταν τους κατοίκους σε κίνδυνο, λόγω της ραδιενέργειας.
1911 – Παραδίδεται στην Ελλάδα το νέο θωρηκτό Αβέρωφ. Το θωρακισμένο καταδρομικό «Γεώργιος Αβέρωφ» (Θ/Κ «Γ. Αβέρωφ»), επίσης κοινώς γνωστό ως «Θωρηκτό Αβέρωφ», είναι ιστορικό πλοίο της νεότερης Ελλάδας.
Παρά το γεγονός ότι αναφέρεται ως θωρηκτό, είναι θωρακισμένο καταδρομικό, κλάσης ΠΙΖΑ (ήταν ακριβές αντίγραφο του ιταλικού θωρακισμένου καταδρομικού «Pisa» που είχε ναυπηγηθεί το 1907 με βάση σχέδιο του ναυπηγού Ιωσήφ Ορλάντο), το οποίο ναυπηγήθηκε στα ναυπηγεία του Oρλάντο στο Λιβόρνο της Ιταλίας την περίοδο 1908 – 1911, και εντάχθηκε στο τότε Ελληνικό Βασιλικό Ναυτικό.
Η τότε κυβέρνηση του Κυριακούλη Μαυρομιχάλη δαπάνησε 23.650.000 χρυσές δρχ. για την απόκτησή του. Τα 8.000.000 χρυσές δρχ. προέρχονταν από το 20% της συνολικής κληρονομιάς του Γεωργίου Αβέρωφ, που παραχώρησε με τη διαθήκη του στο Ταμείο Εθνικού Στόλου το 1899 (χρονολογία δημοσίευσης της διαθήκης), στην οποία όριζε ότι το ποσό αυτό διατίθεται για την ναυπήγηση πολεμικού πλοίου που θα φέρει το όνομά του και θα χρησιμοποιείται ως Εκπαιδευτικό πλοίο και «Σχολή Ναυτικών Δοκίμων». Το υπόλοιπο ποσό (15.650.000 χρυσές δραχμές) καλύφθηκε από το Ταμείο Εθνικού Στόλου. Πρόκειται για το μοναδικό δείγμα του τύπου (θωρακισμένο καταδρομικό) που διατηρείται στον κόσμο ως σήμερα.
1952 – Ιδρύεται η Οδοντιατρική Σχολή στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, παρά τις αντιρρήσεις των καθηγητών της Ιατρικής. Η Οδοντιατρική Σχολή είναι Ανώτατο Εκπαιδευτικό Ίδρυμα. που ανήκει στις Σχολές Επιστημών Υγείας (Σ.Ε.Υ.), μαζί με τις Ιατρικές, Κτηνιατρικές, Φαρμακευτικές και Νοσηλευτικές Σχολές. Στόχος της είναι η εκπαίδευση Οδοντιάτρων που είτε θα στελεχώσουν το Δημόσια Υγεία, είτε θα δράσουν στον ιδιωτικό τομέα. Στην Ελλάδα τμήματα Οδοντιατρικής λειτουργούν στην Αθήνα (ΕΚΠΑ) και στη Θεσσαλονίκη (ΑΠΘ) και η διάρκεια φοίτησης σε αυτά είναι πενταετής.
Η Σχολή της Αθήνας, όπως και η αντίστοιχη της Θεσσαλονίκης αποσπάστηκαν από την Ιατρική Αθηνών τον Οκτώβριο του 1966 και σύμφωνα με νομοθετικό διάταγμα της Επιτροπής Εξουσιοδοτήσεως χαρακτηρίστηκαν ως αυτόνομες σχολές. Περιλαμβάνει πέντε τομείς (Κοινωνικής Οδοντιατρικής, Οδοντικής Παθολογίας & Θεραπευτικής, Προσθετολογίας, Παθολογίας & Χειρουργικής Στόματος, Βασικών Επιστημών & Βιολογίας Στόματος).
Πρόσθετα, λειτουργεί ως ανεξάρτητη, η Μονάδα Οστεοενσωματούμενων Εμφυτευμάτων. Η ΟΣΑ διοικείται από τη Γενική Συνέλευση, το Διοικητικό Συμβούλιο, τον Πρόεδρο της Σχολής και τη Γραμματεία. Στη Σχολή λειτουργούν επίσης κλινικές, στις οποίες προσέρχονται ασθενείς για κάθε τύπου οδοντιατρική θεραπεία. Κάθε θεραπεία πραγματοποιείται από τους φοιτητές υπό την εποπτεία και βοήθεια του διδακτικού προσωπικού. Η διαδικασία της θεραπείας ασθενών αποτελεί μέρος της κλινικής, πρακτικής εκπαίδευσης των φοιτητών.
1985 – Σε ανταλλαγή πυρών ανάμεσα σε ομάδα τρομοκρατών με αστυνομικούς στου Γκύζη, σκοτώνονται, ο Χρήστος Τσουτσουβής, και τρεις αστυνομικοί. O Τσουτσουβής γεννήθηκε το 1953 στον Άγιο Βασίλειο Νεμέας. Η ασφυξία της μικρής κοινωνίας, μαζί με το σκοτάδι της χούντας, τον έσπρωξαν στο εξωτερικό. Στο Γκρατς της Αυστρίας ήρθε σε επαφή με κύκλους της άκρας Αριστεράς, με το ΠΑΚ του Ανδρέα Παπανδρέου και, όπως λέγεται, με την ένοπλη λογική του αντάρτικου πόλης. Μετά τη μεταπολίτευση επέστρεψε στην Ελλάδα και πέρασε για λίγο από το ΠΑΣΟΚ. Η νομιμοποίηση όμως του κόμματος και η εγκατάλειψη της ένοπλης αντιπαράθεσης τον οδήγησαν γρήγορα στη ρήξη. Εντάχθηκε στον ΕΛΑ και φέρεται να συμμετείχε στο αποτυχημένο χτύπημα στο εργοστάσιο της AEG στου Ρέντη, τον Οκτώβριο του 1977, όπου σκοτώθηκε ο Χρήστος Κασσίμης. Από εκείνη τη νύχτα ο Τσουτσουβής πέρασε οριστικά στην παρανομία.
Η διαφωνία του με τον ΕΛΑ κορυφώθηκε στην υπόθεση του βασανιστή της χούντας Πέτρου Μπάμπαλη. Ο Τσουτσουβής δεν ήθελε συμβολικό χτύπημα αλλά εκτέλεση. Έτσι εμφανίστηκε η «Ομάδα: Ιούνης ’78», που τον δολοφόνησε στη Νέα Σμύρνη το 1979. Αργότερα συνδέθηκε με την «Αντικρατική Πάλη», οργάνωση με αναρχικό πρόταγμα, και με τη δολοφονία του εισαγγελέα Γιώργου Θεοφανόπουλου το 1985.
Στις 15 Μαΐου 1985, στο Γκύζη, αστυνομικοί που παρακολουθούσαν κλεμμένη μοτοσικλέτα συγκρούστηκαν ένοπλα μαζί του και με έναν σύντροφό του. Τρεις αστυνομικοί σκοτώθηκαν, όπως και ο Τσουτσουβής. Η αστυνομία δημοσιοποίησε φωτογραφία του νεκρού για αναγνώριση. Τον αναγνώρισαν τελικά οι γονείς του, που πίστευαν πως ζούσε ακόμη στην Αυστρία.
Στις πρώτες ημέρες του Μάη του 1985 στην περιοχή του Γκύζη (στην οδό Αμφίκλειας 18-20), ένα περιπολικό της αστυνομίας εντόπισε μια κλεμμένη πράσινη μοτοσικλέτα Yamaha enduro, η οποία είχε κλαπεί στις 23 Απριλίου από το Γαλάτσι και η οποία έφερε πλαστές πινακίδες. Επειδή οι καιροί ήταν «πονηροί», ενημερώθηκε η Ασφάλεια που ανέλαβε την υπόθεση και έθεσε υπό διακριτική παρακολούθηση τη μοτοσυκλέτα, περιμένοντας υπομονετικά κάποιον να πάει να την παραλάβει.
Στις 15 Μάη του 1985, η απογευματινή βάρδια των αστυνομικών οι οποίοι με πολιτικά παρακολουθούν, από απόσταση 50 μέτρων, τις κινήσεις γύρω από τη μοτοσικλέτα, είδαν δυο νεαρούς να την πλησιάζουν. Όταν κατάλαβαν πως οι δυο νεαροί επιχείρησαν να ξεκλειδώσουν το λουκέτο, βγήκαν από το όχημα και με προτεταμένα όπλα πλησίασαν, φωνάζοντας στους δυο αγνώστους να παραδοθούν. Οι δυο άγνωστοι δεν αιφνιδιάστηκαν. Έβγαλαν και εκείνοι τα όπλα τους και άρχισαν να πυροβολούν. Ακολούθησαν μερικά λεπτά άγριας ένοπλης μάχης. Στο τέλος της ο αστυνομικός Βασίλης Μπούρας είχε πέσει νεκρός. Οι συνάδελφοί του Γιώργος Δουγένης και Γιώργος Γεωργίου μεταφέρθηκαν βαριά τραυματισμένοι στον «Ευαγγελισμό» όπου λίγο αργότερα άφησαν την τελευταία τους πνοή. Εκτός από τους τρεις νεκρούς αστυνομικούς, στη διάρκεια της συμπλοκής έχασε τη ζωή του και ο Χρήστος Τσουτσουβης που είχε δεχθεί τρεις σφαίρες. Ο σύντροφός του είχε καταφέρει να διαφύγει και ουδέποτε συνελήφθη.
Γεννήσεις
1786 – Δημήτριος Πλαπούτας. Γεννήθηκε στο χωριό Παλούμπα της επαρχίας Γορτυνίας και ήταν γιος του κλέφτη Νικόλα-Κόλια Πλαπούτα. Την περίοδο 1811 με 1812, κατέφυγε στη Ζάκυνθο όπου υπηρέτησε ως εκατόνταρχος στα ελληνικά σώματα του Βρετανικού Στρατού. Παντρεύτηκε το 1803 την Στεκούλα Κολοκοτρώνη με την οποία δεν απέκτησε παιδιά, σε δεύτερο γάμο απέκτησε μία κόρη.
Το 1816, ευρισκόμενος στην Πελοπόννησο, διώκεται και πάλι από τις οθωμανικές αρχές ως πρωταγωνιστή του φόνου των Τούρκων στην Αλωνίσταινα. Καταφεύγει στη Ζάκυνθο και εκεί μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία (15 Οκτωβρίου 1818) από τον Αναγνώστη Τσοχαντάρη. Με την έκρηξη της Ελληνικής Επανάστασης έσπευσε στην επαναστατημένη Ελλάδα. Ήταν σημαντικός οπλαρχηγός, πιστός οπαδός του Κολοκοτρώνη.
Κατα τον Φ.Χρυσανθόπουλο, Πρωτοπαλίκαρο του υπήρξε ο συμπατριώτης του Πανουργιάς Ηλιόπουλος.
Συγκρότησε δικό του στρατό (800-1.000 άνδρες) και διακρίθηκε στη μάχη του Βαλτετσίου και στη πολιορκία της Τρίπολης. Διορίστηκε υπαρχηγός στη αποτυχημένη Πολιορκία της Πάτρας (1822). Στην εμφύλια διαμάχη που ξέσπασε στήριξε τους Κουντουριώτες, ενώ αργότερα με τον ερχομό του Ιμπραήμ πολέμησε μαζί με τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, τον οποίο και στήριξε στα χρόνια της Αντιβασιλείας. Καταδικάστηκε σε θάνατο για εσχάτη προδοσία και φυλακίστηκε. Αποφυλακίστηκε όταν δόθηκε γενική αμνηστία.
Στη συνέχεια ασχολήθηκε με την πολιτική. Εκλέχθηκε πληρεξούσιος στη Δ’ Εθνοσυνέλευση και βουλευτής Καρύταινας (1844-1847), ενώ διετέλεσε γερουσιαστής (1847-1862) και επίτιμος υπασπιστής του Όθωνα. Απεβίωσε στις 27 Ιουλίου 1864 στον οικογενειακό Πύργο των Πλαπουταίων στο Παλούμπα. Εγγονός του ήταν ο Δημήτριος Γ. Πλαπούτας.
1953 – Μάνος Ξυδούς. Έλληνας τραγουδοποιός. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στους Αγίους Αναργύρους έχοντας καταγωγή από Μήλο και Κρήτη, και σε μικρή ηλικία εργάστηκε ως κλητήρας στην Columbia στη Ριζούπολη. Σπούδασε οικονομικά στην ΑΣΟΕΕ και μετά σπούδασε Marketing. Παράλληλα με τις σπουδές του, εργάστηκε ως DJ στο κλαμπ «Καρυάτιδες» στην Πλάκα.
Ύστερα από την αποφοίτησή του, συνέχισε να εργάζεται στην δισκογραφική εταιρία Μinos-ΕΜΙ ως πωλητής απεσταλμένος στην Κρήτη και αφού έμεινε τρία χρόνια εκεί, γύρισε στην Αθήνα και αργότερα προήχθη σε Marketing Director.
Αρχικά ήταν υπεύθυνος παραγωγής της εταιρείας στο ξένο ρεπερτόριο, και αργότερα ανέλαβε παραγωγές ελληνικών δίσκων. Πριν απ’ αυτό, υπήρξε συντονιστής παραγωγής (βοηθός του παραγωγού Θοδωρή Σαραντή) στον δημοφιλή δίσκο Φλου του Παύλου Σιδηρόπουλου με τη Σπυριδούλα, που εκδόθηκε το 1978. Από την θέση είτε του παραγωγού είτε του τραγουδοποιού-ερμηνευτή συνεργάστηκε με τον Τζίμη Πανούση, τον Νίκο Νομικό, τον Γιώργο Νταλάρα, τον Δημήτρη Μητροπάνο, τον Πάνο Κατσιμίχα, τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου, τον Λάκη Παπαδόπουλο, τον Γιάννη Κούτρα, τον Μανώλη Λιδάκη, τον Νίκο Πορτοκάλογλου, τον Γιάννη Γιοκαρίνη, τον Βασίλη Καρρά, τον Μίλτο Πασχαλίδη, την Ελένη Τσαλιγοπούλου, τον Γιάννη Χαρούλη, τους Όναρ, τους Ντομένικα, τη Λευκή Συμφωνία, τους Βωξ, τους Tsopana Rave, τους Κολλεκτίβα, τον Κώστα Χρονόπουλο και άλλους.
Το 1989 ως στέλεχος της EMI συναντήθηκε με τους Φίλιππο Πλιάτσικα και Μπάμπη Στόκα, και δημιουργήθηκαν οι Πυξ Λαξ. Αρχικά ανέλαβε την παραγωγή του πρώτου και του τρίτου δίσκου του συγκροτήματος ενώ παράλληλα συμμετείχε στην δημιουργία αρκετών από τα τραγούδια τους, μέχρι να ενταχθεί και επίσημα σε αυτό ως μέλος το 1993. Κάποια από τα τραγούδια των Πυξ Λαξ που φέρουν την σφραγίδα του Ξυδού είτε ερμηνευτικά είτε ως δημιουργού είναι τα “Πούλα με”, “Εσύ εκεί”, “Χωρίς ντροπή”, “Μόνο για εκείνη μη μου λες”, “Με στέλνεις”, “Τι ζητάς”, “Υπάρχουν χρυσόψαρα εδώ”, “Η εικόνα του χειμώνα”, “Δεν θα δακρύσω πια για σένα”, “Τα δοκάρια στο γρασίδι περιμένουν τα παιδιά”, “Κάνε κάτι και για σένα”, “Ποδήλατα δίχως φρένα”, “Πυξίδα”,”You get in love” κ.α.
Μετά την διάλυση των Πυξ Λαξ ακολούθησε αυτόνομη δισκογραφική πορεία, κάνοντας έξι προσωπικούς δίσκους, στους οποίους συνεργάστηκε με τον Πάνο Κατσιμίχα, αλλά και με νέους καλλιτέχνες βοηθώντας τους στα πρώτα τους βήματα όπως τους Βωξ, τον Γιάννη Χαρούλη, τον Λεωνίδα Μπαλάφα, τους Σαμπάντα, το Άρωμα Γυναίκας και τους KollektivA, τους οποίους ο ίδιος επαναβάπτισε από Φθηνό Ευέλικτο Μουσικό Δυναμικό που ονομάζονταν, σε KollektivA.
Το 2010 συμμετείχε στην περιοδεία Best Of Tour των Χάρη και Πάνου Κατσιμίχα, η οποία ήταν και η τελευταία του συναυλιακή περιοδεία.
Η τελευταία ζωντανή εμφάνιση του Μάνου Ξυδούς ήταν στις 8 Απριλίου 2010 στην Κύπρο. Απεβίωσε στο Νέο Φάληρο στις 13 Απριλίου 2010 από ανακοπή καρδιάς ενώ πραγματοποιούσε πρόβες, σε ηλικία 57 ετών. Η ονομασία ”Μάνος Ξυδούς” δόθηκε προς τιμή του στο ανοιχτό θέατρο που βρίσκεται στο πολιτιστικό πάρκο των Αγίων Αναργύρων.
Θάνατοι
1967 – Έντουαρντ Χόπερ. Γεννήθηκε στις 22 Ιουλίου 1882 στο Νάιακ, ένα παραθαλάσσιο χωριό στην πολιτεία της Νέας Υόρκης, από γονείς ολλανδικής καταγωγής. Στην αρχή εκπαιδεύτηκε ως εικονογράφος, αλλά από το 1901 έως το 1906 σπούδασε ζωγραφική στη Σχολή Καλών Τεχνών της Νέας Υόρκης, με δάσκαλο τον ρεαλιστή ζωγράφο Ρόμπερτ Χένρι, που ήταν μέλος της «Ομάδας των Οκτώ» και αργότερα της «Σχολής του Σταχτοδοχείου» («Ashcan School»), τα μέλη της οποίας εμπνέονταν κατά βάση από τις μη ελκυστικές πλευρές της ζωής στις μεγαλουπόλεις.
Ο Χόπερ ταξίδεψε τρεις φορές στην Ευρώπη μεταξύ 1906 και 1910 κι έζησε για ένα μεγάλο διάστημα στη Γαλλία. Παρέμεινε, ωστόσο, ανέγγιχτος από την καλλιτεχνική πρωτοπορία εκείνης της εποχής και σ’ όλη του την καριέρα ακολούθησε το δικό του καλλιτεχνικό όραμα. Αν και εξέθεσε έργα του στην «Έκθεση του Οπλοστασίου» («Armory Show»), το 1913, με την οποία η Αμερική γνώρισε την καλλιτεχνική πρωτοπορία της Ευρώπης, ο Χόπερ αφιέρωσε τον περισσότερο χρόνο του έως το 1924 στην τέχνη της διαφήμισης και της εικονογράφησης. Την ίδια χρονιά παντρεύτηκε τη ζωγράφο Τζόζεφιν Νίβιζον (1883-1968), η οποία ήταν η μούσα του στη μετέπειτα καλλιτεχνική του διαδρομή, θυσιάζοντας τη δική της καριέρα.
Ο Έντουαρντ Χόπερ πέθανε στις 15 Μαΐου 1967 στη Νέα Υόρκη, σε ηλικία 84 ετών. Λίγους μήνες αργότερα έφυγε από τη ζωή και η σύντροφός του, η οποία χάρισε μεγάλο αριθμό πινάκων του και δικών της στο Μουσείο Γουίτνεϊ του Μανχάταν. Όσο ήταν εν ζωή οι πίνακες του Χόπερ δεν έπαιζαν δυνατά στο χρηματιστήριο της τέχνης, σε αντίθεση με σήμερα που διακινούνται με ποσά εκατομμυρίων δολαρίων. Τα περισσότερα έργα του Χόπερ βρίσκονται σε αμερικανικά μουσεία και συλλέκτες.
2010 – Τζον Σέφερντ – Μπάρον. Σκωτσέζος ιστορικός και οικονομολόγος, στον οποίο πιστώνεται η ανακάλυψη της Αυτόματης Ταμειολογιστικής Μηχανής (ΑΤΜ). Ο Τζον Άντριαν Σέφερντ – Μπάρον (John Adrian Shepherd – Barron) γεννήθηκε στις 23 Ιουνίου του 1925 στο Σίλονγκ της Ινδίας, που τότε ανήκε στη Βρετανική Αυτοκρατορία. Σπούδασε οικονομία και ιστορία στα Πανεπιστήμια Εδιμβούργου και Κέμπριτζ και υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία ως αλεξιπτωτιστής.
Δουλεύοντας στην τυπογραφική εταιρεία «De La Rue» τη δεκαετία του ’60, του κατέβηκε η ιδέα να κατασκευάσει ένα μηχάνημα αυτόματης ανάληψης χρημάτων. Η έμπνευση του ήρθε στο μπάνιο του σπιτιού του: «Σκέφτηκα ότι πρέπει να υπάρχει τρόπος να μπορώ να κάνω ανάληψη χρημάτων οπουδήποτε κι αν βρίσκομαι, στο Ηνωμένο Βασίλειο ή στον κόσμο. Είχα την ιδέα του αυτόματου πωλητή σοκολάτας, με τη μόνη διαφορά ότι θα άλλαζα τη σοκολάτα με μετρητά» είπε σε μία συνέντευξή του.
Η Barclays ήταν η πρώτη τράπεζα που πείστηκε για την εφεύρεση του κυρίου Σέφερντ-Μπάρον. Μετά από ένα ποτήρι τζιν, ο τότε διευθύνων σύμβουλος της τράπεζας υπέγραψε συμβόλαιο μαζί του για την εξέλιξη της ανακάλυψης του. Το πρώτο ΑΤΜ τοποθετήθηκε στο υποκατάστημα της Barclays στο Ένφιλντ του Βόρειου Λονδίνου, στις 27 Ιουνίου του 1967. Οι πλαστικές κάρτες δεν είχαν εφευρεθεί ακόμα και το ΑΤΜ χρησιμοποιούσε ειδικές επιταγές, εμποτισμένες με άνθρακα 14, μία ουσία με ήπια ραδιενεργή ακτινοβολία. Το μηχάνημα την ανίχνευε και στη συνέχεια την ταίριαζε μ’ έναν αριθμό ασφαλείας.
Ένα παράπλευρο προϊόν της εφεύρεσης της αυτόματης μηχανής ανάληψης χρημάτων ήταν ο κωδικός ασφαλείας, ο γνωστός μας PIN. Αρχικά, ο Σέφερντ-Μπάρον ήθελε το ΡΙΝ να αποτελείται από έξι ψηφία, αλλά η γυναίκα του, σε μία κουβέντα που είχαν στο τραπέζι της κουζίνας, τον συμβούλεψε να μην ξεπερνά τα τέσσερα, γιατί αλλιώς η ίδια δεν θα μπορούσε να θυμάται τον κωδικό. Ο Τζον Σέφερντ – Μπάρον πέθανε στο Ίνβερνες της Σκωτίας στις 15 Μαΐου του 2010, σε ηλικία 85 ετών.
————————————————————————
Πηγές: sansimera.gr, el.wikipedia
