30
...
| Aγρινιώτικο καλαντάρι |
8 Μαρτίου
1897: Αγρινιώτικη φιλοξενία
1908: Συμπλοκή ληστών και χωρικών παρά το Αγρίνιον
1926: Συνεχίζεται η δίκη για το έγκλημα του Αγρινίου
8 Μαρτίου 1897
Οι Αγρινιώτες υποδέχθηκαν στις 7 Μαρτίου δύο Γάλλους δημοσιογράφους, τους Bullon και Loix, στους οποίους προσέφεραν θερμή φιλοξενία, όπως άλλωστε και στους Έλληνες στρατιώτες που στρατοπέδευαν στην περιοχή του Αγίου Κωνσταντίνου. Οι κάτοικοι της πόλης τους παρείχαν στέγη και τρόφιμα, παρά το γεγονός ότι η φρουρά, η οποία αριθμούσε περίπου 3.000 άνδρες, αντιμετώπιζε σοβαρή έλλειψη στρατιωτικών ιατρών.
8 Μαρτίου 1908
Σύμφωνα με τηλεγράφημα που εστάλη στην εφημερίδα «ΣΚΡΙΠ», μια μικρή ληστοσυμμορία τεσσάρων ατόμων, άγνωστη έως τότε στις αρχές και στους κατοίκους της περιοχής, εμφανίστηκε στην περιφέρεια του Κρυονερίου Βάλτου, σε απόσταση περίπου τριών ωρών από το Αγρίνιο. Εκεί συνάντησε ανθρακοποιούς και χωρικούς που εργάζονταν στην ύπαιθρο και απαίτησε να τους προμηθεύσουν αμέσως με ντουλαμάδες, φυσίγγια και ψωμί. Η απαίτηση αυτή προκάλεσε ένταση και σύντομα εξελίχθηκε σε ένοπλη σύγκρουση μεταξύ των ληστών και των κατοίκων.
Κατά τη διάρκεια της συμπλοκής σκοτώθηκε ένας χωρικός, ονόματι Μπαζίνης, από πυρά του λήσταρχου, ενώ τρεις ακόμη τραυματίστηκαν, ανάμεσά τους και ο Βασίλειος Νταβάνος, ο οποίος τελικά κατάφερε να σκοτώσει τον αρχηγό της συμμορίας. Σύμφωνα με πληροφορίες που συγκεντρώθηκαν επί τόπου, η σύγκρουση ξέσπασε όταν ο λήσταρχος διέταξε τους άνδρες του να συλλάβουν και να δέσουν τον Νταβάνο. Εκείνος αντέδρασε αμέσως, άνοιξε πυρ και τον σκότωσε.
Το πτώμα του λήσταρχου μεταφέρθηκε και εκτέθηκε στον ναό του χωριού, ώστε να το δουν οι κάτοικοι και να καταστεί δυνατή η αναγνώρισή του. Σύμφωνα με την περιγραφή όσων τον είδαν, επρόκειτο για γεροδεμένο, μελαχρινό και σχετικά ψηλό άνδρα. Από τα αντικείμενα που βρέθηκαν επάνω του προέκυψε και μια ένδειξη για την πιθανή καταγωγή του, καθώς εντοπίστηκε επιστολή γραμμένη στην τουρκική γλώσσα και σφραγισμένη με τουρκική σφραγίδα, γεγονός που ενισχύει την υπόθεση ότι προερχόταν από περιοχές της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
8 Μαρτίου 1926
Το Στρατοδικείο Πατρών, το οποίο δίκαζε τους κατηγορουμένους για τη δολοφονία των καπνεμπόρων Κουζέλη και Κατσιμπίνη, κατά την όγδοη ημέρα της δίκης ασχολήθηκε με τις δύο επόμενες δολοφονίες που συνδέονταν με την υπόθεση: τη δολοφονία του μάρτυρα Γαλανόπουλου, ο οποίος κρατούνταν στο κρατητήριο Αγρινίου, καθώς και του χωροφύλακα φρουρού του. Για τις πράξεις αυτές κατηγορούνταν ο Ζέμας.
Από την καταγραφή της ακροαματικής διαδικασίας στην εφημερίδα ΣΚΡΙΠ εκείνης της ημέρας[1] πληροφορούμαστε ότι ο πταισματοδίκης Αγρινίου Γεώργιος Φράγκος, ο οποίος κατέθεσε ως μάρτυρας και είχε διενεργήσει την αυτοψία στο πτώμα του Γαλανόπουλου, απέκλεισε το ενδεχόμενο αυτοκτονίας, υποστηρίζοντας ότι επρόκειτο για στραγγαλισμό. Όπως ανέφερε, η πετσέτα που βρέθηκε στο στόμα του θύματος ήταν χωμένη σε μεγάλο βάθος. Πρόσθεσε ακόμη ότι την προηγούμενη ημέρα ο Γαλανόπουλος φώναζε στο κρατητήριο: «Γιατί με κρατάτε εμένα και τους πραγματικούς ενόχους τούς αφήνετε να κυκλοφορούν ελεύθεροι;».
Στη συνέχεια εξετάστηκε ο Στάθης Κατσιμπίνης, ένας από τους γιους του δολοφονημένου, ο οποίος υποστήριξε ότι ηθικός αυτουργός του εγκλήματος ήταν ο Βασίλης Μπέλλος. Μετά την κατάθεσή του η συνεδρίαση διακόπηκε για να συνεχιστεί το απόγευμα.
Με την επανάληψη της διαδικασίας εξετάστηκε ο έμπορος του Αγρινίου Σπύρος Παπούλιας, ο οποίος κατέθεσε ότι δύο ημέρες πριν από τον θάνατο του Γαλανόπουλου, το θύμα του ζήτησε να τον επισκεφθεί στο κρατητήριο. Ο Παπούλιας πήγε και ο Γαλανόπουλος τον παρακάλεσε να ειδοποιήσει τον Καρακίτσο να τον επισκεφθεί, προκειμένου να του αποκαλύψει τους πραγματικούς ενόχους της δολοφονίας των καπνεμπόρων.
Επόμενη μάρτυρας ήταν η Δημητρούλα Χειμμάρα, η οποία υποστήριξε ότι ο Γαλανόπουλος δεν θα μπορούσε να αυτοκτονήσει, καθώς είχε κομμένα τα βασικά δάκτυλα του δεξιού του χεριού και επομένως δεν θα μπορούσε να φιμώσει μόνος του το στόμα του. Ανέφερε επίσης ότι ο ίδιος της είχε πει πως ο Μπέλλος κατηγορούνταν άδικα, παρότι ο Γαλανόπουλος ήταν ακόλουθός του.
Τελευταίος μάρτυρας της ημέρας ήταν ο Καρακίτσος, γαμπρός του δολοφονημένου Κατσιμπίνη. Κατέθεσε ότι, από διάφορα περιστατικά, ήταν βέβαιος για την ενοχή του Μπέλλου, ο οποίος –όπως ισχυρίστηκε– είχε υποκινήσει τον Κόκκιο να διαπράξει τη δολοφονία, με σκοπό να τρομοκρατήσει τους πολιτικούς του αντιπάλους. Πρόσθεσε ακόμη ότι όταν επισκέφθηκε το κρατητήριο, έπειτα από ειδοποίηση του Παπούλια, ο Γαλανόπουλος τού ζήτησε να φροντίσει για την αθώωσή του, δηλώνοντας ότι ήταν αθώος, χωρίς όμως να αποκαλύψει περισσότερα.
Σε ερώτηση του συνηγόρου Παπαϊωάννου, ο μάρτυρας απάντησε ότι ο αστυνόμος Αγρινίου κατέστρεψε τα πειστήρια του στραγγαλισμού του Γαλανόπουλου, επειδή φοβόταν τον Μπέλλο. Στο σημείο αυτό η συνεδρίαση διακόπηκε, για να συνεχιστεί την επόμενη ημέρα.
————————————————————————————————————————————————————–
Υποσημείωση: Οι χρονολογίες που καταγράφονται πριν την 16η Φεβρουαρίου 1923 είναι σύμφωνες με την χρονολόγηση των πηγών. Για την αντιστοίχιση με τη σημερινή χρονολόγηση πρέπει στην αντίστοιχη χρονολογία να προστεθούν 13 μέρες
Παραπομπές: 1. ΕΜΠΡΟΣ 9/3/1926, Έτος 30ο, Αρ. Φύλ. 10.539, Σελ. 4, Έγκλημα Καπνεμπόρων
Φωτογραφία: Απόσπασμα χωροφυλάκων
Έρευνα – Κείμενα: Λ. Τηλιγάδας
——————————————————————————————-
Η μνήμη είναι μια δυνατότητα για να διευρύνουμε το μέλλον
και όχι για να το συρρικνώσουμε στο ήδη ξεπεφρασμένο παρελθόν
