...
| Aγρινιώτικο καλαντάρι |
2 Απριλίου
1912: Επεισόδια στον Άγιο Δημήτριο
1929: Σύγκρουση προσφύγων γηγενών για το Πάρκο
1933: Προεκλογική κίνηση για τις δημοτικές εκλογές του Ιουλίου
1953: Σύγκρουση φορτηγών στην Αγρινίου Αμφιλοχίας
2 Απριλίου 1912
Το 1912 το Πάσχα συνέπεσε με τη γιορτή του Ευαγγελισμού. Είχαμε δηλαδή «Κύριον Πάσχα», όπως συνηθίζεται να λέγεται όταν συμπίπτουν μαζί αυτές οι δύο μεγάλες γιορτές της χριστιανοσύνης. Το ΣΚΡΙΠ που κυκλοφόρησε στις 2 Απριλίου εκείνης της χρονιάς διαβάζουμε για όσα έκτροπα συνέβησαν στις 27 Μαρτίου (δεύτερη μέρα του Πάσχα) στο ναό του Αγ. Δημητρίου, τα οποία προκάλεσαν όχι μόνο την αγανάκτηση των ενοριτών αλλά και της πόλης ολόκληρης. Σύμφωνα με το δημοσίευμα, οι ιερείς ζήτησαν από τους επιτρόπους να τους επιτρέψουν να «βγάλουν δίσκο» κατά τη διάρκεια του ασπασμού της Ανάστασης, πράγμα που οι επίτροποι δεν δέχτηκαν. Οι ιερείς βέβαια, ενεργώντας κατ’ ιδία βούληση «έβγαλαν δίσκο», τον οποίο τους πήρε από τα χέρια ο επίτροπος του ναού Χ. Σπυρόπουλος, όταν αντιλήφθηκε τι έγινε. Εξοργισμένοι οι «λειτουργοί του Υψίστου» πήραν την εικόνα της Ανάστασης και κλείστηκαν στο ιερό. Ακολούθησαν σκηνές απερίγραπτες: «Το τι επηκολούθησεν έπειτα απερίγραπτον. Το πλήθος μαινόμενον κυριολεκτικώς εκ της ανηθίκου και ασεβούς συμπεριφοράς των ιερέων ώρμησε προς το ιερόν και θραύσαν τας θύρας- διότι οι ιερείς ηρνούντο να ανοίξουν- εισήλθε, ήθελε δε εφαρμόση αν όχι τον νόμον του Λύντς, αλλά της μαγκούρας, αν μη οι φρόνιμοι δεν προσέτρεχον και τους διεχώριζον. Καπηλικώτατα δε οι λειτουργοί αυτοί του Υψίστου ύβριζον τους κ.κ. επιτρόπους και ενορίτας. Τας ύβρεις δε ταύτας αηδιάζων διά την αισχρότητα αυτών δεν αναγράφω ώδε», σημειώνει ο αρθρογράφος. (ΣΚΡΙΠ 2.4.1912)
2 Απριλίου 1929
Οι πρόσφυγες του Αγρινίου οργανώνονται και διεκδικούν την απαλλοτρίωση γης για τη στέγασή τους, καθώς εκατοντάδες οικογένειες ζουν σε άθλιες συνθήκες. Με κινητοποιήσεις και παρεμβάσεις στην Αθήνα, πετυχαίνουν κυβερνητική απόφαση απαλλοτρίωσης του κτήματος (Πάρκο) του Παπαστράτου. Εκείνος αντιδρά, επιχειρώντας να ματαιώσει το μέτρο και να στρέψει τους ντόπιους εναντίον των προσφύγων, προβάλλοντας σχέδιο «δωρεάς», σύμφωνα με τον ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ. Η ένταση κορυφώνεται με επεισόδια βίας. Πρόσφυγες και άστεγοι γηγενείς απαντούν με κοινή συγκέντρωση, ζητώντας ουσιαστική παραχώρηση γης. Η κινητοποίηση καταλήγει σε ψήφισμα προς την κυβέρνηση, εκφράζοντας ενότητα και αποφασιστικότητα για συνέχιση του αγώνα. (ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 2.4.1929)
2 Απριλίου 1933
Με απόφαση της κυβέρνησης, οι δημοτικές εκλογές ορίζονται για την πρώτη Κυριακή του Ιουλίου, σύμφωνα με τον Κώδικα Δήμων, σηματοδοτώντας την έναρξη της προεκλογικής δραστηριότητας στην πόλη. Ήδη διαμορφώνεται το σκηνικό με βασικούς υποψηφίους από διαφορετικούς πολιτικούς χώρους. Από τον χώρο των φιλελευθέρων πρόθεση είχε εκφράσει ο Δημήτρης Βότσης, από το χώρο των Λαϊκών ο τότε δήμαρχος , Αντρέας Παναγόπουλος, ο Νίκος Εύθυμίου και ο Μιχάλης Καρακίτσος, ενώ ως ανεξάρτητοι, σύμφωνα με το ΦΩΣ ΤΟΥ ΑΓΡΙΝΙΟΥ, ο Δημήτρης Τσακανίκας, ο οποίος διοίκησε την πόλη για μεγάλη περίοδο, και ο γιατρός Κωνσταντίνος Καρακίτσος. Παράλληλα, καταγράφεται η πρόθεση συμμετοχής και του κομμουνιστικού χώρου με δικό του υποψήφιο. Η εικόνα αποτυπώνει μια πολυκομματική αναμέτρηση σε τοπικό επίπεδο, όπου συνυπάρχουν παραδοσιακές πολιτικές δυνάμεις και νεότερες πολιτικές εκφράσεις, αντανακλώντας τη ζωντάνια αλλά και τις αντιθέσεις της εποχής. (ΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΑΓΡΙΝΙΟΥ 2.4.1933)
