...
Η ταυτότητα της ημέρας
και τα γεγονότα που την «σημάδεψαν»
| 16 Μαΐου 2026 |
Είναι η 137η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο.
Υπολείπονται 229 ημέρες για τη λήξη του.
🌅 Ανατολή ήλιου: 06:13 – Δύση ήλιου: 20:29 – Διάρκεια ημέρας: 14 ώρες 15 λεπτά
🌑 Σελήνη 29 ημερών.
Γεγονότα
1916 – Υπογράφεται η μυστική συμφωνία Σάικς – Πικό. Η Συμφωνία Σάικς–Πικ ήταν μυστικό σύμφωνο που συνήφθη τον Μάιο του 1916, ανάμεσα στη Μεγάλη Βρετανία και τη Γαλλία και είχε και τη συναίνεση της Ρωσίας. Με αυτό μοιράζονταν σε σφαίρες επιρροής και ελέγχου της Μεγάλης Βρετανίας, της Γαλλίας και αρχικά και της Ρωσίας, εδάφη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στη σημερινή Τουρκία, τη Μέση Ανατολή, το Ιράκ και τη Συρία. Η ονομασία του συμφώνου προέρχεται από τα ονόματα των Μαρκ Σάικς και Φρανσουά Ζωρζ-Πικό, που ήταν οι διπλωμάτες της Μεγάλης Βρετανίας και της Γαλλίας αντίστοιχα και οι οποίοι διαμόρφωσαν τους όρους του.
Ειδικότερα το εν λόγω σύμφωνο προέβλεπε ότι μετά το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου: α) η Ρωσία θα αποκτούσε την επαρχία του Ερζερούμ, του Βαν, της Τραπεζούντας και του Μπιλίς β) η Γαλλία θα αποκτούσε τον Λίβανο, τα παράλια της Συρίας, τα Άδανα, την Κιλικία, το Γκαζίαντεπ, την Ούρφα, το Μαρντίν, το Ντιγιάρμπακιρ και την Μοσούλη γ) η Μεγάλη Βρετανία θα αποκτούσε την νότια Μεσοποταμία με τη Βαγδάτη και τα λιμάνια της Χάιφας και της Άκρας (σημερινό Ισραήλ) και δ) η Παλαιστίνη θα ετίθετο υπο διεθνές καθεστώς. Επίσης προέβλεπε ότι στις περιοχές που θα ήταν στη βρετανική και στη γαλλική σφαίρα επιρροής θα σχηματιζόταν μια συνομοσπονδία αραβικών κρατών ή ένα ανεξάρτητο αραβικό κράτος.
Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση στη Ρωσία (Οκτώβριος 1917) οι Μπολσεβίκοι ανακάλυψαν το μυστικό αυτό σύμφωνο και το δημοσίευσαν στις 23 Νοεμβρίου του 1917 στις εφημερίδες Izvestia και Pravda. Τρεις ημέρες αργότερα δημοσιεύτηκε και στη βρετανική Guardian.
1948 – Ο βαρκάρης Λάμπρος Αντώναρος βρίσκει να επιπλέει στο θαλάσσιο χώρο της Θεσσαλονίκης το πτώμα του αμερικανού δημοσιογράφου Τζορτζ Πολκ, απεσταλμένου του CBS για την κάλυψη του εμφυλίου. Γρήγορα διαπιστώνεται ότι πρόκειται για δολοφονία. Για ένα μεγάλο διάστημα οι αρχές θεωρούσαν ότι τον Πολκ τον σκότωσαν οι κομμουνιστές.
Η θεωρία αυτή βρήκε αντίθετους τους Αμερικανούς, οι οποίοι δημοσίευαν σχόλια σχετικά με την κατεύθυνση που είχαν πάρει οι ανακρίσεις. Τελικά κατηγορήθηκε από την Ασφάλεια Θεσσαλονίκης ο Αδάμ Μουζενίδης, επιτελικό στέλεχος του ΚΚΕ, ως δολοφόνος καθώς και ο Βαγγέλης Βασβανάς και ο Γρηγόρης Στακτόπουλος, συντάκτης της εφημερίδας «Μακεδονία» και ανταποκριτής του «Ρόυτερς» στη Θεσσαλονίκη, για συνέργεια.
Η εκδοχή που παρουσιάστηκε στο δικαστήριο από την Ασφάλεια Θεσσαλονίκης και έγινε αποδεκτή θέλει τον Πολκ να συναντιέται με τον Στακτόπουλο ο οποίος τον οδήγησε σε συνάντηση με τον Αδάμ Μουζενίδη. Η συνάντηση έγινε σε μια βάρκα με την οποία θα τον οδηγούσαν στον Βαφειάδη. Για λόγους ασφαλείας του έδεσαν τα μάτια, τα χέρια και τα πόδια. Τότε ο Μουζενίδης τον πυροβόλησε. Υποχρέωσε μετά τον Στακτόπουλο να ταχυδρομήσει την ταυτότητα του θύματος. Η εκδοχή αυτή υποστήριζε ότι το κίνητρο των κομμουνιστών ήταν η δημοσιοποίηση στην αμερικανική κοινή γνώμη πως η ελληνική κυβέρνηση είναι εγκληματική. Το δικαστήριο καταδίκασε τους Μουζενίδη και Βασβανά ερήμην σε θάνατο, και τον Στακτόπουλο σε ισόβια δεσμά.
Γεννήσεις
1948 – Κάτια Δανδουλάκη. Eίναι μία από τις πιο αναγνωρίσιμες μορφές του ελληνικού θεάτρου και της τηλεόρασης, με παρουσία που ξεπερνά τις πέντε δεκαετίες. Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, από όπου βγήκε σε μια εποχή που το ελληνικό θέατρο είχε ακόμη βαριά τη σκιά των μεγάλων πρωταγωνιστών της μεταπολεμικής περιόδου. Από πολύ νωρίς ξεχώρισε για την έντονη σκηνική παρουσία, την καθαρή άρθρωση και μια ιδιαίτερη αίσθηση πειθαρχίας που τη συνόδευσε σε όλη την πορεία της.
Στο θέατρο συνεργάστηκε με σημαντικούς σκηνοθέτες και ηθοποιούς και κινήθηκε τόσο στο κλασικό ρεπερτόριο όσο και σε πιο σύγχρονα έργα. Παράλληλα, η τηλεόραση την έκανε ιδιαίτερα δημοφιλή στο ευρύ κοινό, ειδικά από τη δεκαετία του ’80 και μετά. Συμμετείχε σε σειρές που άφησαν ισχυρό αποτύπωμα στη μαζική κουλτούρα, ενώ κατάφερε να διατηρήσει μια εικόνα σοβαρής θεατρικής ηθοποιού χωρίς να εγκλωβιστεί αποκλειστικά στην τηλεοπτική αναγνωρισιμότητα.
Η δημόσια παρουσία της χαρακτηρίστηκε συχνά από χαμηλούς τόνους και μια απόσταση από τον εύκολο εντυπωσιασμό της εγχώριας showbiz. Ανήκει σε μια γενιά καλλιτεχνών που έζησαν τη μετάβαση από το αυστηρά θεατρικό star system στη μαζική τηλεοπτική εποχή, χωρίς να χάσουν εντελώς την επαφή με την έννοια της καλλιτεχνικής συνέπειας. Για αρκετούς ανθρώπους του χώρου, η πορεία της λειτουργεί και ως υπενθύμιση μιας εποχής όπου το θέατρο είχε ακόμη κεντρική θέση στη δημόσια ζωή και δεν ήταν απλώς συμπλήρωμα της τηλεοπτικής βιομηχανίας.
Θάνατοι
1953 – Τζάνγκο Ράινχαρντ (Django Reinhardt, 23 Ιανουαρίου 1910 – 16 Μαΐου 1953) ήταν πρωτοποριακός βιρτουόζος κιθαρίστας της τζαζ και συνθέτης, που ξεχώρισε για την τεχνική και τη δεξιοτεχνία του, ενώ εφηύρε ένα εντελώς νέο στυλ τεχνικής τζαζ κιθάρας, που πλέον είναι μουσική παράδοση στη γαλλική τσιγγάνικη κουλτούρα.
Ανάμεσα στις δημοφιλέστερες συνθέσεις του οι οποίες θεωρούνται πλέον κλασικά κομμάτια της τζαζ μουσικής, είναι τα “Minor Swing”, “Daphne”,”Belleville”, “Djangology”, “Swing ’42”, “Nuages”. Το 1946 περιόδευσε για σύντομο χρονικό διάστημα με τον Ντιούκ Έλινγκτον στις Η.Π.Α. αλλά οι εμφανίσεις του εκεί δεν έτυχαν ιδιαίτερα ευνοϊκής αποδοχής. Κατόπιν, επιστρέφει στη Γαλλία (Φεβρουάριος 1947). Το 1949 ηχογραφεί έναν από τους σημαντικότερους δίσκους του, το Djangology.
Το 1951, αποσύρθηκε στο χωριό Samois-sur-Seine, κοντά στο Φοντενμπλό, όπου και έζησε μέχρι το θάνατό του. Συνέχισε να εμφανίζεται σε τζαζ κλαμπς στο Παρίσι, ενώ ξεκίνησε να παίζει ηλεκτρική κιθάρα, παρά τους αρχικούς δισταγμούς του προς το συγκεκριμένο όργανο. Πέθανε το 1953 από εγκεφαλική αιμορραγία, σε ηλικία 43 ετών.
Στο link που ακολουθεί μπορείτε να διαβάσετε
ακόμα περισσότερα γεγονότα που συνέβησαν αυτή την ημερομηνία
Γέγονε 16 Μαΐου στην Ελλάδα και στον κόσμο
————————————————————————
Πηγές: sansimera.gr, el.wikipedia
