...
Η ταυτότητα της ημέρας
και τα γεγονότα που την «σημάδεψαν»
| 24 Αυγούστου 2025 |
Είναι η 236η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο.
Υπολείπονται 129 ημέρες για τη λήξη του.
🌅 Ανατολή ήλιου: 06:48 – Δύση ήλιου: 20:06 – Διάρκεια ημέρας: 13 ώρες 18 λεπτά
🌑 Σελήνη 1.1 ημερών
Γεγονότα
410 – Οι Βησιγότθοι υπό τον βασιλιά Αλάριχο Α΄ αρχίζουν να λεηλατούν τη Ρώμη. Το 410 μ.Χ., η Ρώμη, η «Αιώνια Πόλη», έπεσε στα χέρια των Βισιγότθων, προκαλώντας παγκόσμιο σοκ. Ο Άγιος Ιερώνυμος περιγράφει με λόγια απελπισίας την είδηση: «Η Ρώμη κυριεύθηκε… έχω μείνει άφωνος». Η συγκίνηση δεν οφείλεται μόνο στη βαρβαρότητα της λεηλασίας, αλλά και στη συμβολική σημασία της πόλης που για αιώνες κυριαρχούσε στον κόσμο. Ο Άγιος Αυγουστίνος, στο έργο του «Η Πόλη του Θεού», εξηγεί με ρεαλισμό πως η καταστροφή αποκάλυψε τα σκληρά ήθη του πολέμου.
Παρά τη διαρκή παρακμή που είχε ξεκινήσει ήδη από τον 4ο αιώνα, η Ρώμη παρέμενε μοναδική. Η πλούσια αριστοκρατία συνέχιζε να ζει με κομψότητα, η πόλη διέθετε ισχυρά τείχη και τον μεγαλύτερο πληθυσμό της Δύσης, ενώ η Εκκλησία ενισχυόταν και αναπτυσσόταν πνευματικά. Ο λαός, αν και περισσότερο απασχολημένος με θεάματα και αθλήματα, συνέχιζε να στηρίζεται στις εισαγωγές τροφίμων.
Οι Βισιγότθοι, υπό τον Αλάριχο, πολιορκούν τη Ρώμη από το 405, ενώ ο αυτοκράτορας Ονώριος αρνείται οποιαδήποτε παραχώρηση. Παρά την επιδρομή, ο Αλάριχος —χριστιανός πρίγκιπας αλλά αιρετικός για τη Ρώμη— φροντίζει να προστατεύσει τα ιερά και να περιορίσει την αιματοχυσία. Τελικά, η πόλη λεηλατείται για λίγες ημέρες, με περιορισμένες καταστροφές σε σχέση με προηγούμενες φωτιές, όπως αυτή του Νέρωνα.
Η επίδραση, όμως, είναι βαθιά: ο πληθυσμός μειώνεται κατά τα δύο τρίτα, πολλοί Ρωμαίοι διασκορπίζονται στη Μεσόγειο. Παρ’ όλα αυτά, η ζωή επανέρχεται σύντομα. Το 417 τα θέατρα γεμίζουν ξανά και η πόλη παραμένει ζωντανή. Η Ρώμη, πλέον, έχει χάσει το θρόνο της ως πολιτικό κέντρο, αλλά διατηρεί τον πνευματικό της ρόλο: η παπική εξουσία καθιερώνεται, τα αρχαία μάρμαρα ξαναχρησιμοποιούνται σε εκκλησίες και η «Αιώνια Πόλη» παραμένει Αγία, όχι πια ως ρωμαϊκή αυτοκρατορική πρωτεύουσα, αλλά ως πνευματική καρδιά του χριστιανικού κόσμου.
1821 – Ξεκινά η Μάχη των Κομψάδων κατά την περίοδο της τουρκοκρατίας. Η Μάχη των Κομψάδων, που πραγματοποιήθηκε στις 24 Αυγούστου 1821 στην περιοχή του Αμμότοπου Άρτας, υπήρξε μια από τις σημαντικότερες νίκες των Σουλιωτών κατά την Ελληνική Επανάσταση του 1821. Η μάχη αυτή ανέδειξε την στρατηγική ευφυΐα και την αποφασιστικότητα του Μάρκου Μπότσαρη και ενίσχυσε το ηθικό των επαναστατών ενόψει των μελλοντικών συγκρούσεων.
Μετά την ήττα των Οθωμανών στη Ραψίστα, ο Χουρσίτ πασάς διέταξε τον Χασάν πασά της Άρτας να εισέλθει στα Γιάννενα. Ο Χασάν συγκέντρωσε 5.000 στρατιώτες και ξεκίνησε την πορεία του προς τα Γιάννενα. Ο Μάρκος Μπότσαρης, επικεφαλής των Σουλιωτών, κατέλαβε το στενό των Κομψάδων, το μόνο αφύλακτο πέρασμα εκείνη την περίοδο, και προετοίμασε την άμυνα.
Στις 24 Αυγούστου 1821, ο Χασάν πασάς επιχείρησε να περάσει από το στενό, αλλά οι Σουλιώτες αντιστάθηκαν σθεναρά, προκαλώντας βαριές απώλειες στους Οθωμανούς. Μετά από πολλές ώρες σφοδρών μαχών και βλέποντας τις απώλειες να αυξάνονται, ο Χασάν διέταξε υποχώρηση. Η μάχη αυτή είχε ως αποτέλεσμα την εξόντωση περίπου του 1/3 του στρατού του Χασάν, ενώ οι Σουλιώτες υπέστησαν ελάχιστες απώλειες.
Η νίκη αυτή όχι μόνο ενίσχυσε το ηθικό των Ελλήνων, αλλά άνοιξε τον δρόμο για την προσπάθεια κατάληψης της Άρτας. Η στρατηγική σημασία της μάχης των Κομψάδων είναι αδιαμφισβήτητη, καθώς απέδειξε την ικανότητα των Σουλιωτών να αντιμετωπίζουν και να νικούν ανώτερες σε αριθμό και εξοπλισμό δυνάμεις.
Γεννήσεις
1911 – Μιχάλης Ράπτης. Περισσότερο γνωστός διεθνώς ως Μισέλ Παμπλό, υπήρξε μια από τις κεντρικές μορφές του τροτσκιστικού κινήματος στα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια. Γεννημένος στις 24 Αυγούστου του 1911 στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, σπούδασε αρχιτεκτονική και πολεοδομία στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και στη Σορβόνη. Η επιστροφή του στην Ελλάδα τον έφερε κοντά στον Παντελή Πουλιόπουλο και στην ίδρυση της ΟΚΔΕ, ενώ η πολιτική του δράση τον οδήγησε σε εξορίες στη Φολέγανδρο και στην Ακροναυπλία, πριν τελικά εκτοπιστεί με τη σύζυγό του στο Παρίσι το 1937. Εκεί συμμετείχε στο ιδρυτικό συνέδριο της Τέταρτης Διεθνούς το 1938, επανασυνδέθηκε με τους Γάλλους τροτσκιστές, αλλά η ασθένειά του περιορίσε την ενεργό δράση του.
Μετά την ανάρρωσή του, ανέλαβε ηγετικό ρόλο, πρώτα ως γραμματέας του Ευρωπαϊκού και στη συνέχεια του Διεθνούς Γραφείου της Τέταρτης Διεθνούς, επιβάλλοντας ισχυρή επιρροή στο παγκόσμιο τροτσκιστικό κίνημα. Στα χρόνια αυτά υπερασπίστηκε τη θεωρία των «διαστρεβλωμένων εργατικών κρατών» για τις χώρες του ανατολικού μπλοκ και πρότεινε τη στρατηγική του «εισοδισμού», με στόχο την επίδραση των τροτσκιστών μέσα στα κυρίαρχα σοσιαλδημοκρατικά και κομμουνιστικά κόμματα. Η κυριαρχία του κράτησε μέχρι τη διάσπαση της Διεθνούς το 1953, με τους υποστηρικτές του –τους λεγόμενους παμπλιστές– να διατηρούν επιρροή σε ορισμένες ευρωπαϊκές και λατινοαμερικανικές οργανώσεις.
Η επανένωση της Τέταρτης Διεθνούς το 1963 έθεσε ως όρο την απομάκρυνσή του, αλλά ο Ράπτης κατάφερε να εκλεγεί μέσω του Αφρικανικού Γραφείου, μέχρι τη διαγραφή του το 1965. Στη συνέχεια, η πολιτική του πορεία ακολούθησε διεθνή μονοπάτια: από την Αλγερία και τη Χιλή μέχρι την Ελλάδα, όπου αναπτύσσει στενές σχέσεις με τον Ανδρέα Παπανδρέου και προσπαθεί χωρίς επιτυχία να επανέλθει στη διεθνή τροτσκιστική σκηνή. Η τελευταία περίοδος της ζωής του σημαδεύτηκε από την υποστήριξή του σε εθνικιστικές ηγεσίες.
Ο Μιχάλης Ράπτης πέθανε στην Αθήνα το 1996, αφήνοντας πίσω του ένα πολιτικό αποτύπωμα που εμπνέει και διχάζει, με φανατικούς φίλους και εξίσου φανατικούς αντιπάλους μέσα στο τροτσκιστικό κίνημα.
Θάνατοι
1961 – Γκύντερ Λίτφιν. Ήταν το πρώτο θύμα του Τείχους του Βερολίνου. Ο Λίτφιν, ράφτης από τη συνοικία του Βερολίνου Βάϊσενζεε ήταν μέλος της παράνομης οργάνωσης του συντηρητικού κόμματος του Δυτικού Βερολίνου CDU. Εργαζόταν στη Δύση, στην περιοχή του Ζωολογικού Κήπου, και είχε βρει κατοικία στο δυτικό τμήμα της πόλης.
Ήδη από την 12η Αυγούστου είχε μεταβεί με τον αδερφό του στο Σαρλόττενμπουργκ για να επιπλώσει το νέο του διαμέρισμα. Όμως η οικοδόμηση του τείχους το επόμενο πρωί έθεσε τέρμα στα σχέδιά του να μετακομίσει στο δυτικό τομέα. Γι’ αυτό το λόγο αποτόλμησε απόπειρα απόδρασης περίπου στις τέσσερις η ώρα την 24η Αυγούστου, που είχε ως αποτέλεσμα το θανάσιμο τραυματισμό του.
Ο Λίτφιν σχεδίαζε, ξεκινώντας από την περιοχή Χούμπολτχαφεν στο κέντρο του Βερολίνου, να διασχίσει κολυμπώντας το κανάλι του ποταμού Σπρέε και να διαφύγει στο Δυτικό Βερολίνο. Όμως εντοπίστηκε από την αστυνομία και καθώς σήκωσε τα χέρια του από το νερό πυροβολήθηκε από τους φρουρούς και τραυματίστηκε θανάσιμα.
Στη μνήμη του Γκύντερ Λίτφιν και των άλλων θυμάτων του τείχους στήθηκε το 1992 μία αναμνηστική πλάκα στη οδό Ινβαλίντεν του Βερολίνου. Επίσης, μία οδός στη συνοικία Βάϊσενζεε πήρε το όνομά του.
Στο link που ακολουθεί μπορείτε να διαβάσετε
ακόμα περισσότερα γεγονότα που συνέβησαν αυτή την ημερομηνία
Γέγονε την 24η Αυγούστου
————————————————————————
Πηγές: sansimera.gr, el.wikipedia
