...
| Λευτέρης Τηλιγάδας |
Καπετάν Κίτσος Κορόζης:
ο ατίθασος της Αντίστασης
| Από τις φυλακές της Κατοχής στα βουνά της Δυτικής Στερεάς
Η διαδρομή και ο ηρωικός θάνατος του Χρήστου Κορόζη |
Ήταν από εκείνες τις μορφές που ο χρόνος δεν κατάφερε να ξεθωριάσει. Ο Χρήστος Κορόζης –ή καπετάν Κίτσος για όσους τον γνώρισαν στα δύσκολα χρόνια– γεννήθηκε στο ορεινό Τροβάτο Αγράφων, αλλά μεγάλωσε στη Μαχαλά Ξηρομέρου, στις σημερινές Φυτείες. Από παιδί, έδειξε το ατίθασο ταπεραμέντο που αργότερα θα τον ρίξει στα πιο επικίνδυνα μονοπάτια της Αντίστασης. Άδικα κατηγορούμενος, βρέθηκε στις ποινικές φυλακές της εποχής, μαζί με τον μικρότερο αδελφό του, τον Βασίλη, μόλις έντεκα χρονών τότε.
Με το ξέσπασμα της Κατοχής, ο Κορόζης καταφέρνει να αποδράσει κι ανηφορίζει στα βουνά. Το 1942 εντάσσεται στις οργανώσεις του ΕΑΜ Ξηρομέρου και συμβάλλει καθοριστικά στη συγκρότηση του ΕΛΑΣ στην περιοχή. Από τον Μάρτιο του 1943 αρχίζει η ταχεία στρατιωτική του ανέλιξη: αξιωματικός πλέον του ΕΛΑΣ, αναλαμβάνει συνεχώς όλο και πιο επικίνδυνες αποστολές. Στο γύρισμα του 1944, φέρει ήδη τον βαθμό του λοχαγού και την ευθύνη ενός ολόκληρου τάγματος.
Η δράση του απέναντι στους Γερμανούς, στους ταγματασφαλίτες και στα τμήματα του ΕΔΕΣ ήταν αποφασιστική. Η μεγαλύτερη στιγμή του, όπως θυμούνται ακόμα πολλοί στην Αιτωλοακαρνανία, ήταν η μάχη της «Γαλιτσάς». Εκεί, με τον εφεδρικό ΕΛΑΣ της περιοχής, περικύκλωσε και διέλυσε το τμήμα του οπλαρχηγού Παπαϊωάννου του ΕΔΕΣ, απελευθερώνοντας όλα τα στελέχη του ΕΑΜ που επρόκειτο να εκτελεστούν. Ανάμεσά τους και ο μετέπειτα καθηγητής του ΕΜΠ, Παντελής Ρόκος.
Ύστερα από τη Συμφωνία της Βάρκιζας, ο Κορόζης βρίσκεται ξανά διωκόμενος. Καταφεύγει στα Άγραφα, όπου συναντιέται με έμπειρους καπετάνιους –Πελοπίδα, Λευτέρη, Νικηταρά, Ίταμο και Λέοντα– και μαζί οργανώνουν τις πρώτες ομάδες των ενόπλων καταδιωκόμενων αγωνιστών, που αργότερα θα αποτελέσουν τον πυρήνα του Αρχηγείου Αγράφων του ΔΣΕ.
Στα μέσα Οκτωβρίου του 1946, ο Κίτσος τίθεται επικεφαλής τμήματος με κατεύθυνση τη Δυτική Στερεά. Στο Γαρδίκι Ομιλαίων, στις 18 Ιανουαρίου 1947, ιδρύει το Αρχηγείο Δυτικής Στερεάς και αναλαμβάνει τη θέση του υπαρχηγού. Παραμένει εκεί μέχρι την άφιξη του Γούσια. Όμως, πικραμένος από τη συμπεριφορά του τελευταίου, επιστρέφει ως καπετάνιος-υποδιοικητής στο τάγμα του Δασκαλογιώργου στον Κόζιακα.
Η τελική πράξη γράφεται στις 15 Μαΐου 1947, στη μάχη της Κοκκίνης Δοκιμίου. Ο Χρήστος «Κίτσος» Κορόζης πέφτει πολεμώντας, πιστός μέχρι τέλους στην υπόθεση που είχε υπηρετήσει από παιδί: την ελευθερία και τη δικαιοσύνη.
Μετά θάνατον τιμήθηκε με τον βαθμό του αντισυνταγματάρχη από την Προσωρινή Δημοκρατική Κυβέρνηση. Στη συλλογική μνήμη, όμως, ο καπετάν Κίτσος παραμένει ένας αγωνιστής που πέρασε από τα σκληρά χρόνια της Κατοχής και του Εμφυλίου, αφήνοντας πίσω του ένα αποτύπωμα θάρρους, πίστης και ανιδιοτέλειας.
——————————————————————————————————————————————————————–
Πηγή: kokkinosfakelos.blogspot.com
Φωτογραφία: Κίτσος Κορόζης
——————————————————————————————————-
Η μνήμη είναι μια δυνατότητα για να διευρύνουμε το μέλλον
και όχι για να το συρρικνώσουμε στο ήδη ξεπερασμένο παρελθόν
