...
Ο γέγονε… Γέγονε |
Γεγονότα
1901 – Βίαιες συμπλοκές ξεσπούν στο κέντρο της Αθήνας, με αφορμή τη μετάφραση του Ευαγγελίου στη δημοτική από τον Αλέξανδρο Πάλλη (Ευαγγελικά).
Όλα ξεκινούν όταν η εφημερίδα Ακρόπολις του Βλάση Γαβριηλίδη αρχίζει να δημοσιεύει σε συνέχειες τη μετάφραση της Καινής Διαθήκης στη δημοτική, έργο του λόγιου βαμβακέμπορου Αλέξανδρου Πάλλη, που είχε τυπωθεί στην Αλεξάνδρεια με δαπάνες της βασίλισσας Όλγας. Παρότι η Ορθόδοξη Εκκλησία είχε απαγορεύσει αυστηρά κάθε μετάφραση της Αγίας Γραφής στη γλώσσα του λαού, ο Γαβριηλίδης θεωρούσε «θεάρεστον έργον» να φτάσει το Ευαγγέλιο σε κάθε ελληνικό σπίτι.
Η αντίδραση υπήρξε εκρηκτική. Καθηγητές και φοιτητές του Πανεπιστημίου Αθηνών, καθοδηγούμενοι από φανατικούς «γλωσσαμύντορες» όπως ο Μιστριώτης και ο Κόντος, θεώρησαν τη μετάφραση προσβολή του έθνους και της πίστης. Η καθαρεύουσα, ταυτισμένη με την αρχαία κληρονομιά, θεωρούνταν τότε ιερή — και κάθε απόκλιση προδοσία. Οι φοιτητές εισβάλλουν στα γραφεία της Ακροπόλεως, απειλώντας να την πυρπολήσουν, ενώ ο αρχηγός της Αστυνομίας υπόσχεται αυθαίρετα τη διακοπή της δημοσίευσης.
Η Ακρόπολις συνεχίζει απτόητη, και η ένταση κορυφώνεται. Στους δρόμους κατεβαίνουν φοιτητές, ιερείς, δάσκαλοι, χωρικοί με εικόνες και εξαπτέρυγα. Οι εφημερίδες Εμπρός, Σκριπ και Καιροί υποδαυλίζουν τον φανατισμό, παρουσιάζοντας το ζήτημα ως «εθνικό κίνδυνο». Η σύγκρουση ξεφεύγει από τα γλωσσικά και θρησκευτικά όρια και αποκτά πολιτικές διαστάσεις.
Στις 7 Νοεμβρίου, κατά τη διάρκεια ογκώδους συγκέντρωσης στους Στύλους του Ολυμπίου Διός, το πλήθος επιχειρεί να κινηθεί προς την Αρχιεπισκοπή. Η Χωροφυλακή, χάνοντας τον έλεγχο, ανοίγει πυρ. Ο απολογισμός: οκτώ νεκροί και ογδόντα τραυματίες.
Τα Ευαγγελικά αποκάλυψαν το βαθύ ρήγμα ανάμεσα στην επίσημη Ελλάδα και τον λαό της — ένα ρήγμα που θα χρειαζόταν εβδομήντα πέντε χρόνια για να κλείσει, όταν η Δημοτική αναγνωρίστηκε ως επίσημη γλώσσα του κράτους.
1923 – Στις 8 Νοεμβρίου, ο Αδόλφος Χίτλερ επιχειρεί αποτυχημένο πραξικόπημα στο Μόναχο, γνωστό ως Πραξικόπημα της Μπυραρίας. Θεωρώντας πως έπρεπε να ρισκάρει για να διατηρήσει την αρχηγία του Ναζιστικού Κόμματος, σχεδίασε την απαγωγή της Βαυαρικής Κυβέρνησης, ελπίζοντας ότι με την υποστήριξη του στρατηγού Έριχ Λούντεντορφ θα εξασφάλιζε τη στήριξη του στρατού και την ανατροπή της κυβέρνησης του Βερολίνου. Η ευκαιρία παρουσιάστηκε όταν πληροφορήθηκε ότι στη μπιραρία Löwenbräukeller θα μιλούσε ο πρωθυπουργός της Βαυαρίας Γκούσταφ φον Καρ ενώπιον 3.000 πολιτών.
Το βράδυ εκείνο, άνδρες των SA υπό τον Χέρμαν Γκέρινγκ περικύκλωσαν το κτίριο. Ο Χίτλερ εισέβαλε, πυροβόλησε στον αέρα και ανακοίνωσε ότι είχε ξεσπάσει η «Εθνική Επανάσταση». Υπό την απειλή όπλων, δήλωσε ότι η Βαυαρική και η Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση είχαν ανατραπεί και εγκαθιδρύθηκε νέα «επαναστατική» εξουσία. Στην πραγματικότητα επρόκειτο για μπλόφα. Ο Χίτλερ απομόνωσε τον φον Καρ και τους στρατιωτικούς φον Λόσοβ, απειλώντας τους με θάνατο αν δεν τον υποστήριζαν. Οι τρεις, υπό πίεση, συναίνεσαν προσωρινά.
Ο Λούντεντορφ έσπευσε να ταχθεί στο πλευρό του, ενώ ο Ερνστ Ρεμ κατέλαβε το Υπουργείο Πολέμου. Ωστόσο, η κατάληψη των στρατώνων απέτυχε και η Κυβέρνηση του Βερολίνου ενημερώθηκε έγκαιρα, οργανώνοντας την καταστολή. Την επομένη, ο Χίτλερ και ο Λούντεντορφ, επικεφαλής 3.000 οπαδών, βάδισαν προς το κέντρο του Μονάχου. Στην πλατεία Οντεόν ήρθαν αντιμέτωποι με την Αστυνομία, που άνοιξε πυρ· ακολούθησε συμπλοκή με 21 νεκρούς και εκατοντάδες τραυματίες, ανάμεσά τους ο Γκέρινγκ.
Ο Χίτλερ έπεσε στο έδαφος, εξαρθρώνοντας τον ώμο του, και διέφυγε. Το πραξικόπημα κατέρρευσε μέσα σε λίγες ώρες. Ο Λούντεντορφ παραδόθηκε, ενώ ο Χίτλερ συνελήφθη λίγο αργότερα. Το αποτυχημένο εγχείρημα θα μετατραπεί στη δίκη που τον ανέδειξε ως εθνικιστή «μάρτυρα» και θα του ανοίξει τον δρόμο για την εξουσία μια δεκαετία αργότερα.
1972 – Λήγει ο Τρίτος Πόλεμος του Βακαλάου, με επικράτηση των Ισλανδών, που χρησιμοποίησαν το μυστικό τους υπερόπλο, ένα μηχανισμό που έκοβε τα δίχτυα των βρετανών ψαράδων, προκαλώντας τους ανυπολόγιστες ζημιές.
Την 1η Σεπτεμβρίου 1972 οι Ισλανδοί προκάλεσαν για μία ακόμη φορά τους Βρετανούς, επεκτείνοντας την αποκλειστική οικονομική ζώνη τους στα 50 ναυτικά μίλια (92,6 χιλιόμετρα). Ήταν η απαρχή του «Τρίτου Πολέμου του Βακαλάου», που κράτησε ως τις 8 Νοεμβρίου του 1973. Κατά τη διάρκεια του «πολέμου» οι Ισλανδοί χρησιμοποίησαν το μυστικό τους υπερόπλο, που τελικά έγειρε υπέρ τους την πλάστιγγα του «πολέμου». Ήταν ένας μηχανισμός, που κατασκεύασε ο διοικητής της Ακτοφυλακής Πέτουρ Σίγκουρσον, και έκοβε τα δίχτυα των ψαράδων, προκαλώντας τους ανυπολόγιστες ζημιές.
Στις αρχές του 1973 οι Βρετανοί είχαν κάποιες επιτυχίες, όταν δύο πολεμικά τους διεμβόλισαν ισάριθμα ισλανδικά. Οι Ισλανδοί με ένα πολιτικό ελιγμό απείλησαν ότι θα εγκαταλείψουν το ΝΑΤΟ και στις 16 Σεπτεμβρίου ο γενικός γραμματέας της Συμμαχίας, Γιόζεφ Λουνς, έφθασε εσπευσμένως στο Ρέικιαβικ για συνομιλίες. Στις 3 Οκτωβρίου, η Μεγάλη Βρετανία πείστηκε να αποσύρει τα πολεμικά της και στις 8 Νοεμβρίου 1973 οι δύο πλευρές ήλθαν σε συμφωνία. Τα βρετανικά αλιευτικά θα εισέρχονταν σε συγκεκριμένες περιοχές της αποκλειστικής ζώνης των 50 μιλίων, αλλά δεν θα μπορούσαν να αλιεύουν περισσότερους από 130.000 τόνους ψαριών τον χρόνο.
2016 – Κόντρα στις προβλέψεις, ο υποψήφιος των Ρεπουμπλικανών Ντόναλντ Τραμπ αναδεικνύεται 45ος Πρόεδρος των ΗΠΑ, επικρατώντας της υποψήφιας των Δημοκρατικών Χίλαρι Κλίντον στις εκλεκτορικές ψήφους, αν και συγκέντρωσε λιγότερες ψήφους από την αντίπαλό του σε εθνικό επίπεδο. Κυριαρχία των Ρεπουμπλικανών σε Βουλή και Γερουσία.
Οι Προεδρικές εκλογές του 2016 ήταν πρωτόγνωρες στην Αμερικανική πολιτική σκηνή. Από την πρώτη στιγμή ο Ρεπουμπλικανός υποψήφιος Ντόναλντ Τραμπ, που έπιασε τον παλμό των δυσαρεστημένων και αγανακτισμένων ψηφοφόρων σαν κι αυτούς που ψήφισαν υπέρ του Brexit στη Μεγάλη Βρετανία, επινόησε τα προσωνύμια «ανέντιμη Clinton», « διεφθαρμένη Clinton» και άλλα παρόμοια, τα οποία χρησιμοποιούσε σε κάθε ευκαιρία, αναφερόμενος στο πολιτικό κατεστημένο που εκπροσωπούσε η αντίπαλος του επί δεκαετίες.
Αντίθετα, η Χίλαρι Κλίντον απέφυγε τις προσωπικές επιθέσεις, ενώ είχε πολλά επιχειρήματα εναντίον του αντιπάλου της, όπως τα μισαλλόδοξα, μισογυνιστικά και σεξιστικά σχόλιά του, καθώς και μια σειρά διεφθαρμένων πολιτικών από την επιχειρηματική του ζωή, όπως οι πάμπολλες πτωχεύσεις του, η μη δημοσιοποηση των φορολογικών του δηλώσεων, και οι δικαστικές έρευνες για το Πανεπιστήμιο Trump και το Ίδρυμα Trump. Σε τελευταία ανάλυση η Κλίντον έχασε την εκλογή λόγω κακής τακτικής στην προεκλογική της εκστρατεία, με το να επιμένει σε θέματα πολιτικών διαφορών, αντί να προσπαθεί να εμπεδώσει γιατί ο Trump ήταν ουσιαστικά ένας δόλιος και αμοραλιστής τυχοδιώκτης.
Γεννήσεις
1847 – Μπραμ Στόκερ. Ο Στόκερ γεννήθηκε στις 8 Νοεμβρίου του 1847 στο Κλοντάρφ της Ιρλανδίας. Γονείς του ήταν ο Αβραάμ Στόκερ (1799-1876) και η Σάρλοτ Ματίλντα Μπλέικ Θόρνλεϋ (1818-1901), οι οποίοι παντρεύτηκαν το 1844.
Το 1878 έγραφε κριτικές θεάτρων στην εφημερίδα The Dublin Mail, που ο ιδιοκτήτης της ήταν ο συγγραφέας τρόμου Τζόσεφ Σέρινταν λε Φανού.
Το 1878 παντρεύτηκε την Φλόρενς Μπάλκομπ, που ήταν πρώην σύζυγος του Όσκαρ Ουάιλντ. Το ζευγάρι μετακόμισε στο Λονδίνο, όπου ο Στόκερ έγινε για 27 χρόνια διευθυντής επιχειρήσεων του Θεάτρου Λυσόμ, ιδιοκτησία του Άγγλου ηθοποιού και φίλου του Στόκερ, Χένρι Ίρβινγκ.
Ο Στόκερ απέκτησε ένα παιδί, τον Ίρβινγκ Νοέλ Στόκερ, που γεννήθηκε στις 31 Δεκεμβρίου το 1879. Απεβίωσε στις 20 Απριλίου του 1912 στο Λονδίνο της Αγγλίας.
1895 – Φώτης Κόντογλου. Γιος του Νικόλαου Αποστολέλλη και της Δέσπως Κόντογλου, γεννήθηκε στο Αϊβαλί στις 8 Νοεμβρίου 1895. Ορφανός από πατέρα μόλις ενός έτους, ανατράφηκε από τον θείο του, ηγούμενο Στέφανο Κόντογλου, από τον οποίο κληρονόμησε και το επώνυμό του. Στο Αϊβαλί πέρασε τα παιδικά και εφηβικά του χρόνια, τελείωσε το Γυμνάσιο το 1912 και εξέδωσε με συμμαθητές του, ανάμεσά τους και τον Στρατή Δούκα, το μαθητικό περιοδικό Μέλισσα.
Το 1913 γράφτηκε στη Σχολή Καλών Τεχνών στην Αθήνα, αλλά λόγω οικονομικών δυσκολιών εγκατέλειψε τις σπουδές του και το 1914 μετέβη στο Παρίσι, όπου συνεργάστηκε με το περιοδικό Illustration και βραβεύτηκε για την εικονογράφηση της Πείνας του Κνουτ Χάμσουν. Εργάστηκε ως τορναδόρος και ανθρακωρύχος, ταξίδεψε στην Ισπανία και Πορτογαλία και επέστρεψε το 1919 στο Αϊβαλί, όπου δίδαξε και ίδρυσε τον πνευματικό σύλλογο «Νέοι Άνθρωποι». Το 1921 επιστρατεύτηκε για τη Μικρασιατική Εκστρατεία και μετά την Καταστροφή κατέφυγε πρόσφυγας στην Ελλάδα.
Το 1923 παρουσίασε έκθεση ζωγραφικής με τον Κωνσταντίνο Μαλέα στη Μυτιλήνη και κατόπιν στην Αθήνα, ενώ το 1925 εξέδωσε το περιοδικό Φιλική Εταιρία. Παντρεύτηκε τη Μαρία Χατζηκαμπούρη και εγκαταστάθηκε στη Νέα Ιωνία. Εργάστηκε ως ζωγράφος, συντηρητής και δάσκαλος στο Κολλέγιο Αθηνών, ενώ το έργο του συνδέθηκε με την αναβίωση της βυζαντινής τέχνης.
Στην Κατοχή βρέθηκε σε ένδεια και αναγκάστηκε να πουλήσει το σπίτι του για λίγο αλεύρι, ενώ αρθρογραφούσε σε περιοδικά. Από το 1948 έως τον θάνατό του συνεργάστηκε με την εφημερίδα Ελευθερία. Το 1963 τραυματίστηκε σοβαρά σε τροχαίο, γεγονός που επηρέασε την υγεία του. Πέθανε στην Αθήνα στις 13 Ιουλίου 1965 από μετεγχειρητική μόλυνση. Τα οστά του μεταφέρθηκαν στο μοναστήρι της Νέας Μάκρης. Ο Γιάννης Τσαρούχης, μαθητής και θαυμαστής του, ζωγράφιζε έναν άγγελο όταν έμαθε τον θάνατό του — μια σύμπτωση αντάξια του δασκάλου του.
Θάνατοι
1674 – Τζον Μίλτον (John Milton, 9 Δεκεμβρίου 1608 – 8 Νοεμβρίου 1674) ήταν μεγάλος Άγγλος Ποιητής. Σημαντικότερο έργο του αποτέλεσε το ποίημα Απολεσθείς Παράδεισος (Paradise Lost).
Γιος συμβολαιογράφου που ήταν και Συνθέτης, έτυχε επιμελημένης ανατροφής και έμαθε νωρίς λατινικά, ελληνικά, γαλλικά και ιταλικά καθώς και λίγα εβραϊκά. Ο πατέρας του τον προόριζε για Ιερωμένο αλλά ο νεαρός Μίλτον αισθανόταν αντιπάθεια προς τους ηγέτες της Πρεσβυτεριανής Εκκλησίας και αφιερώθηκε σε φιλολογικές σπουδές. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Καίμπριτζ και τα πρώτα του ποιήματα διακρίνονταν για την λαμπρότητα του ύφους και την δροσερότητα των εικόνων (L’Allegro, Il Penseroso, Lycidas).
Όταν εξερράγη ο Εμφύλιος Πόλεμος, ο Μίλτον τάχθηκε υπέρ του Κοινοβουλίου μαχόμενος με τα γραπτά του τον Κάρολο Α΄. Όταν το Κοινοβούλιο επικράτησε, στον Μίλτον ανατέθηκε η σύνταξη της επίσημης στα λατινικά αλληλογραφίας της Κοινοπολιτείας, η λογοκρισία και η προπαγάνδα, στα πλαίσια της οποίας διεξήγαγε πόλεμο φυλλαδίων με τους μοναρχικούς συγγραφείς.
Το 1654 ο Μίλτον τυφλώθηκε και στο εξής υπαγόρευε τα έργα του. Το 1656 νυμφεύθηκε για δεύτερη φορά αλλά το 1658 χήρεψε πάλι. Το 1660 το καθεστώς που υποστήριζε κατέρρευσε και οι Στιούαρτ παλινορθώθηκαν. Ο Μίλτον αποσύρθηκε από τα κοινά αφού ταλαιπωρήθηκε λίγο. Το 1662 νυμφεύθηκε για τρίτη φορά, μία γυναίκα 31 χρόνια νεώτερή του. Το 1667 κυκλοφόρησε το αριστούργημά του «Απολεσθείς Παράδεισος», υπαγορευμένο και αυτό, ποίημα επικό μεγαλόπνευστο σε ανομοιοκατάληκτους ιαμβικούς στίχους. Σε δώδεκα άσματα περιγράφεται η πτώση του ανθρώπου συνεπεία του προπατορικού αμαρτήματος. Το έργο χαρακτηρίστηκε ως το έπος του αγγλικού πουριτανισμού και χάρισε στον Ποιητή μία θέση ανάμεσα στους μεγαλύτερους του κόσμου.
Άλλα ποιητικά έργα του Μίλτον είναι ο «Ανακτηθείς Παράδεισος» (Paradise Regained, 1671) και ο «Σαμψών αγωνιστής» (Samson Agonistes, 1671) Τον «Απολεσθέντα Παράδεισο» μετέφρασε έμμετρα ο Αλέξανδρος Κάσδαγλης (Λονδίνο, 1887) και σε πεζό ο Ι.Γ.Καραγεωργιάδης (Λευκωσία, 1925).
1986 – Βιατσεσλάβ Μολότοφ. Γεννημένος ως Σκριάμπιν στις 25 Φεβρουαρίου 1890 στο Κουκάρκα της Ρωσίας, υπήρξε από τις πιο επιδραστικές πολιτικές φυσιογνωμίες της Σοβιετικής Ένωσης και στενός συνεργάτης του Ιωσήφ Στάλιν. Εντάχθηκε από νεαρή ηλικία στο Ρωσικό Σοσιαλδημοκρατικό Εργατικό Κόμμα, ακολουθώντας τη μπολσεβικική πτέρυγα του Λένιν. Συνελήφθη δύο φορές για την επαναστατική του δράση και τότε υιοθέτησε το ψευδώνυμο «Μολότοφ» — από τη ρωσική λέξη μόλοτ (σφυρί).
Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση (1917) ανέλαβε διάφορες κομματικές θέσεις και το 1921 έγινε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής και αναπληρωματικό μέλος του Πολιτικού Γραφείου. Υπήρξε ένθερμος υποστηρικτής του Στάλιν στη διαμάχη για τη διαδοχή του Λένιν και το 1930 διορίστηκε πρόεδρος του Συμβουλίου των Κομισαρίων του Λαού (πρωθυπουργός). Το 1939 ανέλαβε υπουργός Εξωτερικών και υπέγραψε με τον Γιόακιμ φον Ρίμπεντροπ το περιβόητο Σύμφωνο Μολότοφ–Ρίμπεντροπ, που προέβλεπε τη διανομή της Πολωνίας ανάμεσα στη ναζιστική Γερμανία και τη Σοβιετική Ένωση.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου εκπροσώπησε τη Σοβιετική Ένωση στις διεθνείς διασκέψεις της Τεχεράνης, της Γιάλτας και του Πότσνταμ, ενώ συμμετείχε στην ίδρυση του ΟΗΕ. Το όνομά του έγινε σύμβολο μετά τον σοβιετοφινλανδικό πόλεμο (1939), όταν οι Φινλανδοί, ειρωνευόμενοι την προπαγάνδα του, ονόμασαν τις αυτοσχέδιες εμπρηστικές τους βόμβες «Κοκτέιλ Μολότοφ».
Μετά τον θάνατο του Στάλιν, ο Μολότοφ διατήρησε προσωρινά ισχύ, αλλά το 1957 αποπέμφθηκε για συμμετοχή στην «αντικομματική ομάδα» που προσπάθησε να ανατρέψει τον Χρουστσόφ. Διετέλεσε πρεσβευτής στη Μογγολία και εκπρόσωπος στη Διεθνή Επιτροπή Ατομικής Ενέργειας πριν αποσυρθεί το 1962. Το 1984 αποκαταστάθηκε στο ΚΚΣΕ.
Πέθανε στη Μόσχα στις 8 Νοεμβρίου 1986, σε ηλικία 96 ετών. Ο Τσόρτσιλ τον περιέγραψε ως «άνδρα εξαιρετικής ευφυΐας με ψυχρό αίμα και καρδιά» — έναν από τους τελευταίους αυθεντικούς εκφραστές της σταλινικής εποχής.
2005 – Αλέκος Αλεξανδράκης. Γιος δικηγόρου από τη Μάνη, γεννήθηκε και μεγάλωσε σε ένα σπίτι γεμάτο βιβλία, όπου καλλιεργήθηκε η αγάπη του για τις τέχνες. Μαθήτευσε στο σχολείο Μπερζάν και από μικρός διακρίθηκε στη ξιφασκία, φτάνοντας στα 15 του να γίνει μέλος της εθνικής ομάδας. Αρχικά ονειρευόταν να γίνει αξιωματικός του Ναυτικού και γράφτηκε στη Σχολή Δοκίμων, ενώ παράλληλα οραματιζόταν σπουδές κινηματογραφικής σκηνοθεσίας στις ΗΠΑ. Μια παράσταση του Καρόλου Κουν με την Έλλη Λαμπέτη άλλαξε τη ζωή του και, με την παρότρυνση του φίλου του Νίκου Καζή, γράφτηκε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, όπου εισήχθη πρώτος.
Ο Δημήτρης Χορν, αναγνωρίζοντας το ταλέντο του, στοιχημάτισε για την επιτυχία του. Το θεατρικό του ντεμπούτο ήρθε το 1949 με τη Φθινοπωρινή Παλίρροια της Κατερίνας Ανδρεάδη. Οι κριτικοί ενθουσιάστηκαν – ο Αιμίλιος Χουρμούζιος έγραψε: «Παρουσιάστε όπλα! Επιτέλους ένας εραστής στο ελληνικό θέατρο». Ο Φιλοποίμην Φίνος τον κάλεσε αμέσως στον κινηματογράφο, όπου εμφανίστηκε για πρώτη φορά στους Δύο Κόσμους (1949).
Ακολούθησε μια μακρά πορεία με πάνω από 75 ταινίες, όπως Στέλλα, Δεσποινίς Διευθυντής, Η Κόμησσα της Κέρκυρας, Ο Άνθρωπος με το Γαρύφαλλο και Τα Παιδιά της Χελιδόνας. Το 1961 σκηνοθέτησε τη νεορεαλιστική ταινία Συνοικία το Όνειρο, που βραβεύτηκε αλλά αρχικά λογοκρίθηκε. Συνεργάστηκε με κορυφαίες ηθοποιούς — Μελίνα Μερκούρη, Αλίκη Βουγιουκλάκη, Τζένη Καρέζη, Μάρω Κοντού, Μαίρη Χρονοπούλου, Ζωή Λάσκαρη.
Στο θέατρο πρωταγωνίστησε σε σπουδαία έργα, μεταξύ των οποίων Παράξενο Ιντερμέτζο, Ήταν όλοι τους παιδιά μου, Ο Γλάρος και Θείος Βάνιας. Από το 1956 ως θιασάρχης, υπήρξε ακούραστος εργάτης της σκηνής.
Η τηλεοπτική του πορεία υπήρξε εξίσου σημαντική, με σειρές όπως Ο Παράξενος Ταξιδιώτης, Γιούγκερμαν, Οι Μυστικοί Αρραβώνες, Τμήμα Ηθών, Η Αίθουσα του Θρόνου και Να με Προσέχεις. Ο Αλέκος Αλεξανδράκης έμεινε στην ιστορία ως ο πιο γοητευτικός και διανοούμενος ζεν πρεμιέ του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου.
—————————————————————————–
Πηγές: Σαν σήμερα, el.wikipedia
