...
Ο γέγονε… Γέγονε |
Γεγονότα
1698 – Ο Μέγας Πέτρος της Ρωσίας επιβάλει φόρο στα μούσια των υπηκόων του, στο πλαίσιο των μέτρων εκσυγχρονισμού που προωθεί.
Μετά την θριαμβευτική επιστροφή του Πέτρου στη Ρωσία το 1698, όταν το ταξίδι του στην Ευρώπη έφτασε στο τέλος του, στήθηκε μια μεγάλη γιορτή για την υποδοχή του. Στην γιορτή παραβρέθηκαν ο διοικητής του στρατού, Fyodor Romodanovsky δεύτερος στην ιεραρχία του ρωσικού κράτους και μια σειρά από αξιωματούχους και διπλωμάτες. Ξαφνικά, το πλήθος άρχισε να οπισθοχωρεί με επιφωνήματα φρίκης, όταν εντελώς απρόσμενα, ο Πέτρος έβγαλε ένα τεράστιο ξυράφι κουρέα. Ο βιογράφος Robert K. Massie γράφει,
“Αφού περνούσε από τους φίλους του και τους αγκάλιαζε, έβγαλε ένα ξυράφι και… άρχισε να ξυρίζει τα γένια τους με τα ίδια του τα χέρια!”.
Τα καλοξυρισμένα πρόσωπα του δυτικού κόσμου είχαν επηρεάσει τόσο πολύ τον Τσάρο, ώστε διέταξε όλοι (εξαιρουμένων των κληρικών και των αγροτών) να ξυρίσουν τις γενειάδες τους. Μάλιστα, η εμμονή του Πέτρου ήταν τέτοια ώστε έδωσε οδηγίες στους υπαλλήλους της αστυνομίας να ξυρίζουν προσωπικά εκείνους που αρνήθηκαν να συμμορφωθούν με την απόφασή του. Καθώς όμως περνούσε ο καιρός και ο Πέτρος δεχόταν έντονη κριτική από τη ρωσική εκκλησία και κατηγορίες για βλασφημία, άρχισε να αμφισβητεί την πρακτική αυτής της “σταυροφορίας”.
Τελικά, η στάση του ηγεμόνα έγινε πιο ήπια. Ως πρακτικό μυαλό (μυριζόταν από μακριά το κέρδος), ο Πέτρος επέβαλε ετήσιο “φόρο γενειάδας” σε εκείνους που ήθελαν να κρατήσουν την κόμη του προσώπου τους. Ένας φτωχός ή ζητιάνος θα μπορούσε να διατηρήσει τη γενειάδα με το πενιχρό ετήσιο κόστος των δύο καπικίων, ενώ ένας πλούσιος έμπορος θα έπρεπε να δώσει μέχρι και 100 ρούβλια. Μετά την κατάθεση των χρημάτων για τον φόρο, οι γενειοφόροι θα λάμβαναν ένα μικρό, χάλκινο νόμισμα που έγραφε “φόρος καταβλήθηκε.”
Μετά την κατάθεση των χρημάτων για τον φόρο, οι γενειοφόροι θα λάμβαναν ένα μικρό, χάλκινο νόμισμα που έγραφε “φόρος καταβλήθηκε.” Ο φόρος, παρά τις αντιδράσεις που είχε δημιουργήσει, παρέμεινε μέχρι το 1772, 47 χρόνια μετά το θάνατο του Πέτρου.
1905 – Λήγει ο ρωσοϊαπωνικός πόλεμος, με την υπογραφή της συνθήκης του Πόρτσμουθ, στο Νιου Χαμσάιρ.
Μεσολαβητής ήταν ο Αμερικανός Πρόεδρος, Τίοντορ Ρούσβελτ, και υπογράφοντες η νικήτρια Ιαπωνία και η ηττημένη Ρωσία. Το 1905, ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, Θίοντορ Ρούζβελτ, πρότεινε ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις και τιμήθηκε με το Νόμπελ Ειρήνης του 1906 για τον εξέχοντα ρόλο του σ’ αυτό. Οι Ρώσοι, μετά και την ήττα στα στενά της Τσουσίμα, δέχτηκαν με ευγνωμοσύνη.
Η συνθήκη υπογράφηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 1905, θέτοντας τέρμα στον πόλεμο. Οι Ρώσοι συμφώνησαν να απομακρυνθούν από τη Μαντζουρία, αφήνοντας έτσι στην Ιαπωνία το Πορτ Άρθουρ, το σιδηρόδρομο Πορτ Άρθουρ-Χαρμπίν και άλλα οικονομικά συμφέροντα στη χερσόνησο Λιαοτούνγκ. Επίσης, στην Ιαπωνία δόθηκε το μισό νότιο τμήμα της Σαχαλίνης και τα αντίστοιχα αλιευτικά δικαιώματα. Τέλος, αναγνωρίστηκε η ιδιόμορφη σχέση της Ιαπωνίας με το δήθεν ανεξάρτητο κράτος της Κορέας.
1929 – Ο γάλλος πρωθυπουργός Αριστείδης Μπριάν προτείνει τη δημιουργία των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης.
Η αντίδραση είναι ψυχρή. Από τις αρχές της δεκαετίας του ’20 ο προβληµατισµός για το µέλλον της Ευρώπης και των λαών της οδήγησε σε πρωτοβουλίες, όπως η «Πανευρώπη» του Κουντενχόβε-Καλέργκι, που όµως δε βρήκε ανταπόκριση στο πολιτικό επίπεδο.
Ανάµεσα στους πρωτοπόρους ευρωπαϊστές (Ερριώ, Μπένες, Μπλουµ, Νταλαντιέ κ. ά.) ξεχωρίζει ο υπουργός Εξωτερικών της Γαλλίας, Αριστείδης Μπριάν, που έφερε τις ιδέες της πανευρωπαϊκής ένωσης στο πεδίο της πρακτικής πολιτικής. Το Σεπτέµβρη του 1928 ο Μπριάν πρότεινε τη συγκρότηση Οµοσπονδίας των Ευρωπαϊκών Κρατών, σε λόγο του από το βήµα της Κ.τ.Ε.
Η διατύπωση της πρότασής του αναπτύχθηκε την 1η Μαΐου 1930 σε γραπτό υπόµνηµα για µια νέα πολιτική και οικονοµική οργάνωση της Ευρώπης υπό την αιγίδα της Κ.τ.Ε. µε βασική αρχή την κατοχύρωση της ισότητας και τη διατήρηση των κυριαρχικών δικαιωµάτων των συµβαλλόµενων κρατών. Μ’ αυτό τον τρόπο πίστευε πως διασφαλιζόταν η εδαφική ακεραιότητα και δυνάµωνε η ειρηνική συνεργασία σε όλη την Ευρώπη.
Τα ισχυρά κράτη όµως δίσταζαν να συµφωνήσουν λόγω των αλληλοσυγκρουόµενων συµφερόντων τους µε αποτέλεσµα το υπόµνηµά του να δεχθεί θετικές απαντήσεις µόνο από λίγες χώρες. Μία από αυτές ήταν και η ελληνική απάντηση, από τον τότε Έλληνα πρωθυπουργό, Ελευθέριο Βενιζέλο.
2016 – Ο αστεροειδής «17473», ο οποίος ανακαλύφθηκε το 1991, τη χρονιά θανάτου του μεγάλου σταρ της ροκ μουσικής Φρέντι Μέρκιουρι, ονομάζεται «17473 Φρέντι Μέρκιουρι».
Ο αστεροειδής «17473 Φρέντι Μέρκιουρι» είναι ένας πολύ σκούρος διαστημικός βράχος διαμέτρου περίπου τριών χιλιομέτρων, ο οποίος κινείται στη μεγάλη ζώνη των αστεροειδών μεταξύ ‘Αρη-Δία.
Η ονοματοδοσία αποφασίστηκε από το Κέντρο Ελασσόνων Πλανητών της Διεθνούς Αστρονομικής Ένωσης και έγινε γνωστή από τον κιθαρίστα των «Queen» και αστροφυσικό Μπράιαν Μέι, στη διάρκεια εκδήλωσης στην Ελβετία, για την ανάμνηση της τελευταίας μέρας ζωής του Μέρκιουρι, σύμφωνα με τη βρετανική «Telegraph».
Ο Μέρκιουρι έρχεται να προστεθεί σε άλλους μουσικούς της ποπ και της ροκ, όπως οι Μπιτλς και ο Σπρίνγκστιν, που επίσης έχουν αστεροειδείς στο όνομά τους. Ο «Φρέντι» γεννήθηκε στη Ζανζιβάρη της αφρικανικής Τανζανίας και το πραγματικό όνομά του ήταν Φαρόκ Μπουλσάρα, προτού το αλλάξει επισήμως σε Φρεντ Μέρκιουρι το 1970, όταν δημιουργήθηκαν οι Queen.
Γεννήσεις
1850 – Τζάσπερ Νιούτον. Ο Jasper Newton Daniel γεννήθηκε σε μια φάρμα στην κομητεία Μουρ του Tennessee. Η οικογένειά του ήταν σκωτσέζικης καταγωγής και ο Jasper ήταν το δέκατο από τα αδέρφια του. Οι θρύλοι γύρω από το όνομά του ξεκινούν από την ίδια την ημερομηνία γέννησής του, που παραμένει αμφιλεγόμενη. Στον τάφο του αναγράφεται ότι γεννήθηκε το 1850, ενώ η μητέρα του πέθανε το 1847, γεγονός που δημιουργεί αμφιβολίες. Επίσης μια φωτιά στην πόλη τους είχε ως αποτέλεσμα να καταστραφούν όλα τα σχετικά έγγραφα, που θα μπορούσαν να επιβεβαιώσουν τις πληροφορίες. Η πιο πιθανή ημερομηνία γέννησής του που έχει τελικά συμβατικά επισημοποιηθεί είναι η 5η Σεπτεμβρίου του 1846.
Η μητέρα του πέθανε λίγο μετά την γέννησή του και ο Jack (όπως τον φώναζαν οι δικοί του) μεγάλωσε με τον πατέρα του και τα μεγαλύτερα αδέρφια του. Από παιδί ήταν αρκετά μικρόσωμος και φιλάσθενος. Η φτώχεια μάστιζε την οικογένεια, έτσι μετά τα 10 του χρόνια, που αρρώστησε και ο πατέρας του, ο Jack βρέθηκε να δουλεύει για έναν λουθηρανό πάστορα. Ο πάστορας Dan Call διατηρούσε μια δική του κερδοφόρα επιχείρηση, μέρος της οποίας ήταν και ένα αποστακτήριο, όπου έφτιαχνε δικό του ουίσκι. Ο Jack αποδείχθηκε πολύ καλός και πρόθυμος μαθητής και δεν άργησε να μάθει και να αγαπήσει τη δουλειά αυτή. Σύμφωνα με στοιχεία που ήρθαν στη δημοσιότητα μέσω της ίδιας της εταιρείας το 2016, αυτός που μύησε τον νεαρό Jack στην τέχνη της απόσταξης δεν ήταν ο ίδιος ο πάστορας, αλλά ένας νέγρος σκλάβος του, ο Nearis Green.
Η ιστορία του σκλάβου, δίπλα στον οποίο απέκτησε τις γνώσεις του ο Jack, δεν ήταν ποτέ άγνωστη, όμως μόλις τα τελευταία χρόνια άρχισε να διαδίδεται. Για πολλές δεκαετίες το αμερικανικό ουίσκι είχε συνδεθεί με τους λευκούς και θα ήταν “αταίριαστο” να έχει, έστω εν μέρει, συμβάλει ένας σκλάβος στη δημιουργία του. Στην πραγματικότητα βέβαια, οι σκλάβοι και οι ποτοποιίες ουίσκι πάνε πακέτο, αφού ανέκαθεν αποτελούσαν το εργατικό δυναμικό αυτών των επιχειρήσεων γνωρίζοντας εκ των έσω τη δουλειά και βοηθώντας συχνά και συμβουλευτικά τους εργοδότες τους παραγωγούς. Μέσα σε λίγα χρόνια πάντως ο Jack ανέλαβε ο ίδιος το αποστακτήριο του πάστορα και άρχισε πλέον να βγάζει ένα δικό του διαφορετικό ουίσκι. Αυτό που μέχρι σήμερα τελικά έμελλε να γίνει το κορυφαίο best-seller σε όλο τον κόσμο.
Το ιδιαίτερο burbon του Jack Daniel κυκλοφόρησε πρώτη φορά στην αγορά το 1866, όταν δηλαδή εκείνος ήταν μόλις 19 ετών. Απέκτησε σύντομα φανατικούς οπαδούς και κατάφερε να κάνει πωλήσεις ακόμα και την περίοδο του πολέμου έχοντας μάλιστα πελάτες και από τα δύο αντιμαχόμενα “στρατόπεδα”. Το 1890 ήταν ο κορυφαίος ποτοποιός του Τενεσί. Με τα κέρδη του να ανεβαίνουν εκθετικά προσέλαβε υπαλλήλους, πειραματίστηκε με τεχνικές και μέσα απόσταξης και παλαίωσης και είχε πάντα στόχο του την καλύτερη δυνατή ποιότητα του προϊόντος του στην αγορά. Το στοιχείο που συνέβαλε στην τεράστια επιτυχία και προώθηση του νέου ποτού ήταν το έμφυτο επιχειρηματικό πνεύμα του Jack. Προβλέποντας ουσιαστικά την επερχόμενη νομιμοποίηση και φορολόγηση στα οινοπνευματώδη, φρόντισε αρχικά να δηλώσει άμεσα την επιχείρησή του. Κάπως έτσι, η “Jack Daniel Distillery” υπήρξε το πρώτο καταγεγραμμένο ποτοποιείο στην Αμερική.
1939 – Τζορτζ Λάζενμπι. Ο Τζορτζ Λάζενμπι, ο άνθρωπος που τόλμησε να φορέσει το κοστούμι του Τζέιμς Μποντ για μία και μοναδική φορά, παραμένει μέχρι σήμερα μία από τις πιο αμφιλεγόμενες φιγούρες του θρυλικού franchise. Ο Αυστραλός ηθοποιός γεννήθηκε το 1939 στο Γκούλμπερν της Νέας Νότιας Ουαλίας και ξεκίνησε τη διαδρομή του μακριά από τα φώτα του κινηματογράφου. Υπηρέτησε στον στρατό, εργάστηκε ως μηχανικός, πωλητής αυτοκινήτων και μοντέλο, πριν μετακομίσει στο Λονδίνο το 1964 για μια νέα αρχή.
Η μεγάλη ευκαιρία ήρθε τυχαία το 1966, όταν γνώρισε τον παραγωγό Άλμπερτ Μπρόκολι σε ένα κουρείο. Ο Μπρόκολι, αναζητώντας τον διάδοχο του Σον Κόνερι, διέκρινε στο παρουσιαστικό του Λάζενμπι κάτι από τον «πράκτορα 007». Με θράσος και αποφασιστικότητα, ο Λάζενμπι ξόδεψε όλες του τις οικονομίες για να ντυθεί «σαν τον Μποντ» και να αγοράσει ένα πανάκριβο Ρόλεξ, εντυπωσιάζοντας στις δοκιμασίες του σκηνοθέτη Πίτερ Χαντ. Έτσι, το 1969, στην ταινία On Her Majesty’s Secret Service, έγινε ο δεύτερος ηθοποιός που υποδύθηκε τον Τζέιμς Μποντ. Παρά την εισπρακτική επιτυχία, η ερμηνεία του δεν κέρδισε κοινό και κριτικούς. Ο ίδιος, μάλιστα, πριν ακόμη προβληθεί η ταινία, ανακοίνωσε πως αποχωρεί από τον ρόλο, φοβούμενος ότι θα εγκλωβιστεί σε μια ταμπέλα που δεν του ταίριαζε. Η επιστροφή του Σον Κόνερι επιβεβαίωσε ότι η καριέρα του ως Μποντ ήταν ήδη παρελθόν.
Η μετέπειτα πορεία του δεν κατάφερε να κεφαλαιοποιήσει τη σύντομη φήμη. Συνεργασίες που σχεδίαζε, όπως με τον Μπρους Λι, δεν πραγματοποιήθηκαν ποτέ, ενώ οι εμφανίσεις του περιορίστηκαν σε τηλεοπτικές σειρές, διαφημιστικά και δευτερεύοντες ρόλους. Παράλληλα, έγινε γνωστός στην Ευρώπη ως το πρόσωπο της Marlboro, συμμετείχε σε ταινίες τύπου Μποντ και στην ερωτική σειρά «Εμμανουέλα».
Παντρεμένος δύο φορές, πατέρας πέντε παιδιών, ο Λάζενμπι αφοσιώθηκε επίσης στις μεγάλες του αγάπες: την ταχύτητα και τους αγώνες αυτοκινήτων, μοτοσυκλετών και σκι. Σήμερα, η μοναδική του εμφάνιση ως 007 παραμένει ένα ιδιαίτερο κεφάλαιο στην ιστορία του κινηματογραφικού πράκτορα, που τον σημάδεψε για πάντα.
Θάνατοι
1857 – Αύγουστος Κοντ. Ο Κοντ, ο πατέρας του θετικισμού, γεννήθηκε το 1798 στο Μονπελιέ. Χάρη στις εξαιρετικές του επιδόσεις, έγινε δεκτός το 1814 στην περίφημη École Polytechnique, ωστόσο το κλείσιμό της δύο χρόνια αργότερα τον ανάγκασε να διακόψει τις σπουδές του. Από το 1817 ως το 1824 υπήρξε στενός συνεργάτης του φιλοσόφου Ανρί ντε Σαιν-Σιμόν, εμπειρία που τον έφερε σε επαφή με την πολιτική και τον ώθησε στη συγγραφή άρθρων που τον καθιέρωσαν στη γαλλική διανόηση.
Το 1826 ξεκίνησε να διδάσκει Θετική Φιλοσοφία, όμως σοβαρά προβλήματα υγείας τον ανάγκασαν προσωρινά να διακόψει. Επανήλθε το 1829, εγκαινιάζοντας έναν κύκλο μαθημάτων που κράτησε 13 χρόνια και οδήγησε στη δημοσίευση των μνημειωδών Μαθημάτων Θετικής Φιλοσοφίας (1830–1842). Η ακαδημαϊκή του πορεία δεν ήταν εύκολη· παρότι εργάστηκε ως επιμελητής στην École Polytechnique, οι προσπάθειές του να εξασφαλίσει θέση καθηγητή συνάντησαν αντιδράσεις.
Στη δεκαετία του 1840, μελετητής πλέον της πολιτικής φιλοσοφίας, άρχισε τη συγγραφή του Συστήματος Θετικής Πολιτικής. Η γνωριμία του με την Κλοτίντ ντε Βω το 1844, και ο θάνατός της δύο χρόνια αργότερα, σημάδεψαν βαθιά την προσωπική και πνευματική του πορεία. Το 1848 ίδρυσε την Κοινωνία των Θετικιστών, ενώ το 1849 παρουσίασε τη «Θρησκεία της Ανθρωπότητας», μια προσπάθεια να μετατρέψει τον θετικισμό σε ηθικο-κοινωνικό σύστημα.
Παρά την απομάκρυνσή του από την École Polytechnique, ο Κοντ συνέχισε να εκδίδει έργα με τη στήριξη φίλων και θαυμαστών, ανάμεσά τους και ο Τζον Στιούαρτ Μιλ. Στα τελευταία του χρόνια εργάστηκε πάνω στη «Φιλοσοφία των Μαθηματικών», αλλά και σε μεγάλα σχέδια που έμειναν ανολοκλήρωτα. Πέθανε στο Παρίσι το 1857 και τάφηκε στο Περ Λασαίζ. Το 1983, Βραζιλιάνοι θετικιστές τίμησαν τη μνήμη του με τοποθέτηση αγάλματος στον τάφο του, επισφραγίζοντας την παγκόσμια απήχηση του έργου του.
1944 – Ηρώ Κωνσταντοπούλου, η οποία γεννήθηκε στις 16 Ιουλίου 1927 και εκτελέστηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 1944 σε ηλικία 17 χρονών, ήταν αγωνίστρια της εθνικής αντίστασης.
Οι γονείς της ήταν από τη Σπάρτη. Η ίδια γεννήθηκε κι έζησε στην Αθήνα. Ήταν μαθήτρια Γυμνασίου και οργανωμένη στην ΕΠΟΝ, όπου είχε αναπτύξει έντονη απελευθερωτική δράση, παρά το νεαρό της ηλικίας της. Μιλούσε τέσσερις γλώσσες και όταν τη βασάνιζαν οι χιτλερικοί στην οδό Μέρλιν, όπου βρισκόταν το αρχηγείο της Κομαντατούρ, αναφέρεται ότι τους “μαστίγωνε” στη γλώσσα τους.
Όταν συλλαμβάνεται για πρώτη φορά, ο εύπορος πατέρας της καταφέρνει να την ελευθερώσει. Λίγο πριν την αποχώρηση των Γερμανών, συμμετέχει στην ανατίναξη ενός τρένου που μετέφερε πυρομαχικά και ξανά συλλαμβάνεται στις 31 Ιουλίου 1944. Εκείνη τη μέρα είχε τελειώσει τις απολυτήριες εξετάσεις του Γυμνασίου.
Επί τέσσερα μερόνυχτα τη βασάνιζαν να μαρτυρήσει τους συνεργάτες της. Αλλά ούτε τα βασανιστήρια ούτε οι δελεαστικές προτάσεις που της έκαναν απέδωσαν.
Στις 5 Σεπτεμβρίου του 1944, μαζί με άλλους 49 κρατούμενους, οδηγήθηκε στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής. Η ζωή της έγινε ταινία το 1981 με τίτλο «17 σφαίρες για έναν άγγελο, η αληθινή ιστορία της Ηρώς Κωνσταντοπούλου».
————————————————————————
Πηγές: sansimera.gr, el.wikipedia
