...
Ο γέγονε… Γέγονε |
Γεγονότα
1803 – Εξήντα (κατ’ άλλους 22) Σουλιωτοπούλες χορεύουν το χορό του Ζαλόγγου και πέφτουν στο γκρεμό μαζί με τα παιδιά τους, για να μην παραδοθούν στους Τούρκους. Η αυτοθυσία των Σουλιωτισσών τον Δεκέμβριο του 1803 θεωρείται από τους περισσότερους ιστορικούς πραγματικό γεγονός. Πηγές συγκλίνουν στο ότι, μετά την παραβίαση της συνθηκολόγησης από τον Αλή Πασά, ομάδα γυναικών με παιδιά, περικυκλωμένη στο Ζάλογγο από Τουρκαλβανούς, επέλεξε τον θάνατο από την αιχμαλωσία, ρίχνοντας πρώτα τα παιδιά και κατόπιν τους εαυτούς τους στον γκρεμό. Το γεγονός καταγράφεται ήδη από τον Πρώσο περιηγητή Γιάκοπ Μπαρτόλντι (1803–1804) και από τον Χριστόφορο Περραιβό (1815), χωρίς όμως αναφορά σε χορό.
Η σκηνή του κυκλικού χορού, όπως έχει παγιωθεί στη συλλογική μνήμη, στηρίζεται κυρίως σε μία μεταγενέστερη μαρτυρία: την αφήγηση του Σουλεϊμάν αγά, αξιωματικού του Αλή Πασά, όπως τη διέσωσε ο Ιμπραήμ Μανσούρ Εφέντι στο Παρίσι το 1828. Πρόκειται για μοναδική, έμμεση πηγή, με έντονο δραματικό και λογοτεχνικό χαρακτήρα.
Από τα τέλη του 19ου αιώνα, λόγιοι όπως ο Περικλής Ζερλέντης εξέφρασαν επιφυλάξεις για την ιστορικότητα του χορού, χωρίς να αμφισβητούν την αυτοκτονία. Η νεότερη έρευνα (Αλέξης Πολίτης) δείχνει ότι το τραγούδι και η χορευτική μορφή του επεισοδίου παγιώθηκαν κυρίως μέσα από το θέατρο και τη λαϊκή παράδοση του ύστερου 19ου – αρχών 20ού αιώνα. Συμπερασματικά, η αυτοθυσία είναι ιστορικό γεγονός, ενώ ο «χορός» αποτελεί πιθανότατα συμβολική, μυθοποιημένη αναπαράσταση, που ενίσχυσε τον ηρωικό χαρακτήρα του Ζαλόγγου στη νεοελληνική εθνική αφήγηση.
1944 – Κυκλοφορεί το πρώτο φύλλο της γαλλικής εφημερίδας «Le Monde». Η εφημερίδα Le Monde («Ο Κόσμος») είναι μία από τις σημαντικότερες καθημερινές εφημερίδες της Γαλλίας.
Ιδρύθηκε το 1944. Ανήκει κατά 53% στους εργαζομένους και το υπόλοιπο 47% ανήκει στην Danone, BNP Paribas και στον François Pinault. Η κυκλοφορία της το 2006 ήταν 350.000 φύλλα.
Θεωρείται η σημαντικότερη Γαλλόφωνη εφημερίδα έξω από τη Γαλλία.
Για παράδειγμα, πωλείται σε όλα τα περίπτερα της Γερμανίας. Το 2004 παρουσίασε το μεγαλύτερο παθητικό στην ιστορία της.
Τύπος: Καθημερινή εφημερίδα, Μορφή: Μπερλίνερ, Ιδιοκτήτης: La Vie-Le Monde, Ιδρυτές: Hubert Beuve-Méry, Christian Funck-Brentano, René Courtin, Εκδότης: Societe Editrice Du Monde, Αρχισυντάκτης: Ναταλί Νουγκεϊρέντ, Ίδρυση: 1944. Πολιτική θέση: Κεντροαριστερά, Γλώσσα: Γαλλικά.
1974 – Ο ανώτατος δικαστικός Μιχαήλ Στασινόπουλος ορκίζεται προσωρινός Πρόεδρος της Δημοκρατίας, μετά την παραίτηση του στρατηγού Φαίδωνα Γκιζίκη. Γεννήθηκε στη Μεσσήνη στις 27 Ιουλίου 1903. Αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών το 1924. Το 1929 έγινε εισηγητής στο Συμβούλιο της Επικρατείας. Το 1934 αναγορεύτηκε διδάκτορας της Νομικής Σχολής Αθηνών, ενώ το 1943 έγινε σύμβουλος Επικρατείας. Από το 1951 έως και το 1958 διετέλεσε υφηγητής και τακτικός καθηγητής Διοικητικού Δικαίου στην Πάντειο Σχολή, της οποίας μεταξύ 1951 και 1957 διετέλεσε πρύτανης. Το 1959 αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτορας των πανεπιστημίων του Μπορντό και του Παρισιού.
Το 1968 εξελέγη μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, στην τάξη των ηθικών και πολιτικών επιστημών. Υπήρξε μέλος της Ομάδας των Δώδεκα, καθώς και εκδότης του επιστημονικού περιοδικού Επιθεώρησις Δημοσίου Δικαίου και Διοικητικού Δικαίου. Το 1978 εξελέγη πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών και το 1993 εξελέγη πρόεδρος του Πειθαρχικού Συμβουλίου της Εθνικής Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών.
Το 1952 ανέλαβε για πρώτη φορά κυβερνητικό αξίωμα, ως υπουργός Προεδρίας στην υπηρεσιακή κυβέρνηση του Δημητρίου Κιουσόπουλου. Διετέλεσε επίσης υπηρεσιακός υπουργός προεδρίας στην κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Γεωργακόπουλου το 1958. Διετέλεσε επίσης πρόεδρος του Ιδρύματος της Ελληνικής Ραδιοφωνίας από το 1951 έως το 1953 και της Λυρικής Σκηνής από το 1953 έως το 1954. Το 1974, στις πρώτες μεταδικτατορικές ή μεταπολιτευτικές εκλογές του Νοεμβρίου, εξελέγη πρώτος βουλευτής Επικρατείας, με το ψηφοδέλτιο της Νέας Δημοκρατίας. Παραιτήθηκε στις 18 Δεκεμβρίου, δέκα μέρες μετά το Δημοψήφισμα του 1974 με το οποίο καταργήθηκε η βασιλεία, όταν η νέα Βουλή τον εξέλεξε προσωρινό Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας με 206 ψήφους.
Η προεδρική του θητεία διήρκεσε έως τις 20 Ιουνίου 1975, οπότε το αξίωμα ανέλαβε ο Κωνσταντίνος Τσάτσος διαμορφώνοντας το νέο πολίτευμα. Η προεδρική θητεία του Στασινόπουλου χαρακτηρίζεται από τη διακριτική του παρουσία στην πολιτική σκηνή, την ταύτισή του με την κυβερνητική πολιτική, αφού δεν χρειάστηκε να λάβει καμία απόφαση καίριας σημασίας, ενώ οι όποιες δημόσιες παρεμβάσεις του ήταν κυβερνητικής έμπνευσης. Προχώρησε στην εκκαθάριση της Προεδρίας της Δημοκρατίας από τα πρόσωπα εκείνα που είχαν εκτεθεί υπερβολικά λόγω των φιλοδικτατορικών επιλογών τους.
Γεννήσεις
1946 – Στίβεν Σπίλμπεργκ (αγγλικά: Steven Allan Spielberg, 18 Δεκεμβρίου 1946) είναι Αμερικανός σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός ταινιών. Ξεκίνησε την καριέρα του τη δεκαετία του 1970 και γρήγορα καθιερώθηκε ως ένας από τους εμπορικότερους και δημοφιλείς σκηνοθέτες του κινηματογράφου. Οι ταινίες του έχουν καλύψει πολλά και διαφορετικά θέματα και είδη. Οι πρώτες του ταινίες επιστημονικής φαντασίας και δράσης θεωρήθηκαν ως αρχέτυπα του σύγχρονου κινηματογράφου ενώ στα χρόνια που ακολούθησαν οι ταινίες του ασχολήθηκαν και με ανθρωπιστικά θέματα όπως το Ολοκαύτωμα, το δουλεμπόριο, τον πόλεμο και την τρομοκρατία.
Τρεις από τις ταινίες του Σπίλμπεργκ: Τα Σαγόνια του Καρχαρία (Jaws, 1975), Ε.Τ. ο Εξωγήινος (E.T. the Extra-Terrestrial, 1982) και Τζουράσικ Παρκ (Jurassic Park, 1993) έγιναν την περίοδο της κυκλοφορίας τους οι μεγαλύτερες εισπρακτικές επιτυχίες όλων των εποχών. Έχει λάβει συνολικά εφτά υποψηφιότητες για Όσκαρ Σκηνοθεσίας για τις ταινίες Στενές επαφές τρίτου τύπου (Close Encounters of the Third Kind, 1977), Οι Κυνηγοί της Χαμένης Κιβωτού (Raiders of the Lost Ark, 1981), Ε.Τ. ο Εξωγήινος (E.T. the Extra-Terrestrial, 1982), Μόναχο (Munich, 2005) και Λίνκολν (Lincoln, 2012) κερδίζοντας δύο για τις ταινίες
Η Λίστα του Σίντλερ (Schindler’s List, 1993) και Η Διάσωση του Στρατιώτη Ράιαν (Saving Private Ryan, 1998). Τα συνολικά έσοδα των ταινιών του έχουν αποφέρει πάνω από 8,5 δισεκατομμύρια δολάρια και σύμφωνα με το περιοδικό Forbes η περιουσία του υπολογίζεται στα 3,2 δισεκατομμύρια δολάρια.
Ο Σπίλμπεργκ συμμετέχει ενεργά στην παραγωγή ταινιών μέσω της εταιρίας του Amblin Entertainment και είναι επίσης ένας από τους ιδρυτές του κινηματογραφικού στούντιο DreamWorks το 1994.
1963 – Μπράντ Πιτ (William Bradley “Brad” Pitt, 18 Δεκεμβρίου 1963) είναι Αμερικανός ηθοποιός. Έχει λάβει τέσσερις υποψηφιότητες για Όσκαρ ερμηνείας, κερδίζοντας ένα για την ταινία του Κουέντιν Ταραντίνο Κάποτε στο… Χόλιγουντ (Once Upon a Time in Hollywood, 2019) και επτά υποψηφιότητες για Χρυσή Σφαίρα κερδίζοντας δυο.
Ο Πιτ ξεκίνησε την καριέρα του κάνοντας γκεστ εμφανίσεις σε τηλεοπτικές σειρές. Έγινε γνωστός όταν έπαιξε τον άγνωστο ταξιδιώτη που αποπλανεί τη Τζίνα Ντέιβις στην ταινία Θέλμα & Λουίζ (Thelma & Louise) το 1991. Οι πρώτοι του πρωταγωνιστικοί ρόλοι σε μεγάλες παραγωγές έγιναν στις ταινίες Το Ποτάμι Κυλάει Ανάμεσά Μας (A River Runs Through It, 1992) και Συνέντευξη Με Έναν Βρυκόλακα (Interview with the Vampire, 1994). Κέρδισε την πρώτη του υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα για την ταινία Θρύλοι του Πάθους (Legends of the Fall, 1994) παίζοντας μαζί με τον Άντονι Χόπκινς. Το 1995 πρωταγωνίστησε στο επιτυχημένο αστυνομικό θρίλερ Seven του Ντέιβιντ Φίντσερ και στην ταινία Οι Δώδεκα Πίθηκοι (12 Monkeys) που του χάρισε την πρώτη του Χρυσή Σφαίρα β’ ανδρικού ρόλου και την πρώτη του υποψηφιότητα για Όσκαρ.
Τέσσερα χρόνια μετά, πρωταγωνίστησε στην καλτ ταινία Fight Club και το 2001 στην εισπρακτική επιτυχία Η Συμμορία των Έντεκα (Ocean’s Eleven) και στις δύο συνέχειες Η Συμμορία των Δώδεκα (Ocean’s Twelve, 2004) και Η Συμμορία των Δεκατριών (Ocean’s Thirteen, 2007). Το 2008 έλαβε την δεύτερη υποψηφιότητα για Όσκαρ για την ταινία Η Απίστευτη Ιστορία του Μπέντζαμιν Μπάτον (The Curious Case of Benjamin Button) και το 2012 την τρίτη του υποψηφιότητα για το Moneyball.
Ήταν παντρεμένος για 5 χρόνια με την επίσης ηθοποιό Τζένιφερ Άνιστον και άλλα 5 με την Αντζελίνα Τζολί με την οποία έχουν έξι παιδιά. Λαμβάνει τακτικά ενεργό δράση σε ποικίλα κοινωνικά θέματα τόσο στις Ηνωμένες Πολιτείες όσο και παγκοσμίως. Ο Πιτ έχει δική του εταιρεία παραγωγής, την Plan B Entertainment, η οποία περιλαμβάνει και την παραγωγή των βραβευμένων με Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, Ο Πληροφοριοδότης (The Departed, 2007) και 12 Χρόνια Σκλάβος (12 Years a Slave, 2013).
Θάνατοι
1737 – Αντόνιο Στραντιβάρι. Ο Αντόνιο Τζιάκομο Στραντιβάρι, γνωστός και ως Στραντιβάριους (γεννήθηκε το 1644 στην Κρεμόνα της Ιταλίας και πέθανε στις 18 Δεκεμβρίου 1737 στη Κρεμόνα, σε ηλικία 93 ετών), ήταν ιταλός κατασκευαστής οργάνων, κατασκευαστής βιολιών (600), τσέλο (50), βιόλων (12) και κιθάρες (3) και έτσι έχει σημασία στην μουσική σκηνή. Η λατινική μορφή του ονόματός του, «Στραντιβάριους» είναι αυτονομασία η οποία συχνά χρησιμοποιείται για να δηλώσει την αριστεία σε έναν τομέα.
Τη δεκαετία του 2000, εμφανίσθηκε σε πλειστηριασμό του «Κρίστι» στη Νέα Υόρκη, ένα καμπυλωτό κουτί από ξύλο, με μερικές τρύπες στην επιφάνειά του. Είχε πάνω του χορδές δεμένες από τη μια άκρη του στην άλλη. Πουλήθηκε για 2 εκατομμύρια 700 χιλιάδες δολάρια. Ηταν ένα βιολί που είχε κατασκευάσει στην Κρεμόνα της Ιταλίας ένας γέρος ονόματι Αντόνιο Στραντιβάρι, κατά γενική πεποίθηση ο καλύτερος κατασκευαστής βιολιών στον κόσμο.
Τα βιολιά του θεωρούνται σήμερα έργα τέχνης και αναλόγως τιμώνται στην αγορά. Το βιολί όμως είναι ένα όργανο μουσικό. Καθώς οι τιμές των βιολιών του τεχνίτη από την Κρεμόνα εκτοξεύονται στη στρατόσφαιρα, ένα πράγμα είναι σίγουρο. Ολο και λιγότερα καταλήγουν σε χέρια ανθρώπων που μπορούν να τα παίξουν, να βγάλουν από αυτά μουσική. Ο αγοραστής του πλειστηριασμού του «Κρίστι» ήταν ανώνυμος, αλλά θεωρείται πιθανό ότι κάθε άλλο παρά επαγγελματίας μουσικός είναι.
Η δύναμη της παράδοσης είναι εξαιρετικά ισχυρή στην κατασκευή μουσικών οργάνων. Ο Στραντιβάρι δεν άφησε οδηγίες, αλλά τα δημιουργήματά του έχουν μετρηθεί, αναλυθεί, μελετηθεί στην παραμικρότερη λεπτομέρειά τους και οι κατοπινοί κατασκευαστές έχουν αντιγράψει τα βιολιά του με μεγάλη πιστότητα. Είχε ο Στραντιβάρι κάποιο μυστικό, ειδικό ξύλο, ειδική μεταχείρισή του, ειδικό γυάλισμα; Το μυστικό του Στραντιβάρι είναι ότι δεν είχε μυστικό. Ηταν απλώς ο καλύτερος, τότε και τώρα, τεχνίτης στη δουλειά του. Ετσι, όπως γράφει ο Τζον Μαρκίζ στην «Ιντερνάσιοναλ Χέραλντ Τρίμπιουν», εξηγείται το γεγονός της μεταμόρφωσης των βιολιών του από όργανα, σε συλλεκτικά αγαθά.
2011 – Βάτσλαβ Χάβελ. Υπήρξε μία από τις πιο εμβληματικές φυσιογνωμίες της μεταπολεμικής Ευρώπης, συνδυάζοντας σπάνια την ιδιότητα του διανοούμενου, του καλλιτέχνη και του πολιτικού ηγέτη. Γεννημένος στην Πράγα, σε εύπορη αστική οικογένεια με έντονη πολιτιστική παρουσία, βρέθηκε από νωρίς στο στόχαστρο του κομμουνιστικού καθεστώτος, που του στέρησε την πρόσβαση σε πανεπιστημιακές σπουδές. Στράφηκε έτσι στο θέατρο, όπου αναδείχθηκε σε έναν από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του σύγχρονου ευρωπαϊκού θεάτρου του παραλόγου.
Τα έργα του, όπως Η Γιορτή στον Κήπο και Το Μνημόνιο, αποδόμησαν με οξύ σαρκασμό τη γραφειοκρατία, τη γλώσσα της εξουσίας και την αλλοτρίωση του ατόμου μέσα σε αυταρχικά συστήματα. Παράλληλα, ο Χάβελ αναδείχθηκε σε κεντρική μορφή της τσεχοσλοβακικής αντιπολίτευσης. Ως βασικός συντάκτης και εκπρόσωπος της «Χάρτας 77», υπερασπίστηκε τα ανθρώπινα δικαιώματα και πλήρωσε τη δράση του με επανειλημμένες συλλήψεις και πολυετή φυλάκιση.
Η πολιτική του δικαίωση ήρθε το 1989, με τη Βελούδινη Επανάσταση. Ο Χάβελ, σύμβολο της ειρηνικής αντίστασης, εξελέγη πρόεδρος της Τσεχοσλοβακίας και στη συνέχεια, μετά τη διάλυσή της, πρώτος πρόεδρος της Τσεχικής Δημοκρατίας. Ως ηγέτης, προώθησε τη δημοκρατική μετάβαση, την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας και έναν ηθικό λόγο στην πολιτική, βασισμένο στην ευθύνη, την αλήθεια και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.
Ο Χάβελ έμεινε στην ιστορία ως ο άνθρωπος που απέδειξε ότι η δύναμη των ιδεών και της συνείδησης μπορεί να αναμετρηθεί με την ωμή εξουσία.
Πηγές: Σαν σήμερα, el.wikipedia
———————————————————————–
