...
Ο γέγονε… Γέγονε |
Γεγονότα
333 π.Χ. – Ο Μέγας Αλέξανδρος συντρίβει τους Πέρσες στην Ισσό. Η Μάχη της Ισσού (ή 1η Μάχη της Ισσού) ήταν η σημαντική μάχη ανάμεσα στο στρατό του Μέγα Αλέξανδρου το 333 π.Χ. στο στενό που διαμορφωνόταν εκείνη την εποχή μεταξύ όρους Ἁμανός και Ισσικού κόλπου, κοντά στις Κιλίκιες πύλες, κατά του στρατού του Δαρείου Γ’ μεγάλου βασιλέα της αυτοκρατορίας των Αχαιμενιδών (των Περσών).
Γνωρίζοντας ο Αλέξανδρος πως ο Δαρείος έχει συγκεντρώσει στην κοιλάδα των Σώχων μεγάλο στρατό έστειλε τον Παρμενίωνα με τους Θράκες, τους Θεσσαλούς και τους άλλους Έλληνες να καταλάβει τη στενή διάβαση που οδηγούσε από την Κιλικία στη Συρία, που διερχόταν μεταξύ του όρους Ἁμανός και της θάλασσας, δηλαδή του Ισσικού κόλπου και το φύλαγε μικρή δύναμη, η οποία τράπηκε αμέσως σε φυγή.
Ο Αλέξανδρος ασχολήθηκε πρώτα με την υποταγή των ορεινών φυλών της τραχείας Κιλικίας, επέστρεψε κατόπιν στην Ταρσό και προελαύνοντας με τους επίλεκτους πεζούς και τους ιππείς έφθασε διαδοχικά στους Σόλους και στη Μαλλό, πόλη που απάλλαξε από όλους τους φόρους και τίμησε με άλλους τρόπους, καθώς θεωρείτο αποικία των Αργείων με ιδρυτή τον Αμφίλοχο.
1933 – Δημοσιεύεται η πρώτη φωτογραφία του υποτιθέμενου τέρατος του Λοχ Νες. Το Τέρας του Λόχνες έχει επικρατήσει να ονομάζεται θρυλούμενο θαλάσσιο ερπετό (κρυπτίδιο) που σύμφωνα με το μύθο ζει στη λίμνη Νες της βόρειας Σκωτίας. Αποτελεί αντικείμενο μελέτης της κρυπτοζωολογίας. Απαντάται συχνά και με το όνομα Νέσι (αγγλ. Nessie). Αναφορές για την ύπαρξη ενός απροσδιόριστου τέρατος στη λίμνη του Λοχ Νες χρονολογούνται από τον 6ο περίπου αιώνα, όταν σύμφωνα με το θρύλο ο άγιος Κολούμπα έσωσε με θαυματουργικό τρόπο τη ζωή ενός ανθρώπου από αυτό.
Στις πρώτες σύγχρονες αναφορές ανήκει μια ανώνυμη επιστολή στην εφημερίδα Inverness Courier το 1932, σύμφωνα με την οποία ένα ζευγάρι είχε παρατηρήσει στη λίμνη του Λοχ Νες ένα άγνωστο είδος , όπως μαρτυρούσαν τα ίχνη του στην επιφάνεια της θάλασσας. Αργότερα αποδείχθηκε πως η περιγραφή του ήταν κάπως υπερβολική. Έκτοτε ακολούθησαν περισσότερες μαρτυρίες και διαφορετικές αναφορές σε ένα «τέρας» μήκους από 6 έως 124 πόδια.
Τον Απρίλιο του 1934 εμφανίστηκε μια φωτογραφία της Νέσι, γνωστή και ως η «φωτογραφία του χειρουργού», δημιούργημα του χειρουργού Ρόμπερτ Γουίλσον. Αποτελεί μέχρι σήμερα την πιο δημοφιλή απεικόνιση του τέρατος που εμφανίζεται με μακρύ λαιμό και μικρό κεφάλι, έχοντας παρόμοια χαρακτηριστικά με ένα πλησιόσαυρο. Ο γιος του Γουίλσον παραδέχτηκε την πλαστότητά της, η οποία αποδείχτηκε το 1995 από μια ομάδα ερευνητών. Υποβρύχιες έρευνες που πραγματοποιήθηκαν το 2003, με χρήση σόναρ, απέτυχαν να εντοπίσουν το θρυλούμενο.
1942 – Ο πρώτος νεκρός πυροσβέστης στην Ελλάδα. Ο δόκιμος πυροσβέστης Β’ τάξεως, Κωνσταντίνος Πούλιος, σκοτώνεται κατά την προσπάθεια κατάσβεσης πυρκαγιάς σε διώροφο οίκημα στη Θεσσαλονίκη. Η 12η Νοεμβρίου έχει καθιερωθεί στη χώρα μας ως Ημέρα Μνήμης Πεσόντων Πυροσβεστών. Ο Κωνσταντίνος Πούλιος σκοτώθηκε σε ηλικία 26 ετών και έγινε ο πρώτος πυροσβέστης που «έπεσε» εν ώρα καθήκοντος. Η 12η Νοεμβρίου έχει καθιερωθεί ως μέρα τιμής για τους Πυροσβέστες μας.
Η μέρα αυτή δεν έχει επιλεγεί τυχαία, αφού σαν σήμερα, το 1942 είχαμε τον πρώτο χαμό πυροσβέστη εν ώρα καθήκοντος. Του Κωνσταντίνου Πούλιο, του δόκιμο πυροσβέστη Β’ τάξεως, ο οποίος σκοτώνεται σε ηλικία 26 ετών και αφήνει πίσω του γυναίκα και ένα αγοράκι μόλις 7 μηνών.
Το πρωινό της 12ης Νοεμβρίου, καλείται σε ένα διώροφο οίκημα στη συνοικία Κουλέ Καφέ της Θεσσαλονίκης που έχει τυλιχθεί στις φλόγες. Η πυρκαγιά είχε πάρει μεγάλες διαστάσεις και στην προσπάθεια κατάσβεσης της, ο Πούλιος καταπλακώνεται από μέρος του κτιρίου που γκρεμίζεται. Οι συνάδελφοί του, τον ανέσυραν σοβαρά τραυματισμένο, μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο της πόλης, ωστόσο, μετά από λίγο ανακοινώθηκε ο θάνατος του. Το 2006, προς τιμήν του καθιερώθηκε η 12η Νοεμβρίου ως η ημέρα που τιμώνται οι πεσόντες του Πυροσβεστικού Σώματος κατά την εκτέλεση του καθήκοντος.
Ο Κωνσταντίνος Πούλιος είχε γεννηθεί το 1916 στο Πολυδένδρι Γρεβενών και στα 23 του χρόνια μπήκε στο Πυροσβεστικό Σώμα, το οποίο υπηρέτησε και κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι συνάδελφοι του, παρά το γεγονός ότι εν μέσω κατοχής ζούσαν σε οικονομική δυσμένεια και οι κακουχίες ήταν καθημερινότητά τους, κατάφεραν να συγκεντρώσουν χρήματα για να πραγματοποιήσουν τη κηδεία του. Ο Κωνσταντίνος Πούλιος είναι ο πρώτος μίας μακράς λίστα πυροσβεστών που θυσιάστηκαν την ώρα που καθήκοντος, πολλές φορές υπερβάλλοντας εαυτόν για να προστατέψουν κάποια άλλη ανθρώπινη ζωή ή ακόμη και την περιουσία των πολιτών.
1990 – Ο άγγλος επιστήμονας Τίμοθι Μπέρνερς – Λι (TBL για τους φίλους του) εφευρίσκει τον Παγκόσμιο Ευρύ Ιστό, γνωστότερο με τα αρχικά WWW, πάνω στον οποίο βασίζεται η λειτουργία του διαδικτύου. O Sir Timothy John Berners (Lee, 8 Ιουνίου 1955), μέλος του Τάγματος της Αξίας, Ιππότης-Διοικητής του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, Μέλος της Βασιλικής Εταιρείας, Μέλος της Βασιλικής Εταιρείας Μηχανικής, Μέλος της Βασιλικής Εταιρείας Τεχνών είναι ο εφευρέτης του Παγκόσμιου Ιστού (World Wide Web), διευθυντής της κοινοπραξίας World Wide Web η οποία επιτηρεί τη συνεχή ανάπτυξή του και ερευνητής και κάτοχος της έδρας 3Com στο Εργαστήριο Πληροφορικής και Τεχνητής Νοημοσύνης (CSAIL) του MIT.
Σήμερα ο Τιμ Μπέρνερς Λι είναι ο Πρόεδρος του W3C Κονσόρτσιουμ του Παγκόσμιου Ιστού, ερευνητής στο ΜΙΤ και έχει πολλές τιμητικές διακρίσεις, μεταξύ πολλών άλλων και Ιππότης της Βρετανικής Αυτοκρατορίας (2004) από την Βασίλισσα της Αγγλίας και παράσημο εξαιρέτων υπηρεσιών (Order of Merit) από την ίδια το 2007. Το περιοδικό Time τον κατέταξε ανάμεσα σε ένα από τα 100 λαμπρότερα πνεύματα του αιώνα. Τον Δεκέμβριο του 2004 ονομάσθηκε επίτιμος Καθηγητής στο τμήμα Επιστήμης Υπολογιστών στο Πανεπιστήμιο του Σαουθάμπτον. Είναι, επίσης, συν-διευθυντής του φορέα “Web Science Research Initiative (WSRI)” (Πρωτοβουλία Επιστημονικής Έρευνας στον Ιστό”, που δημιουργήθηκε το 2006.
Η επινόηση του Τιμ Μπέρνερς Λι μεταμόρφωσε τον κόσμο, αφού άλλαξε τα στάνταρ όχι μόνο στην ανταλλαγή πληροφοριών, αλλά και σε θέματα της καθημερινότητας, όπως διακίνηση και εμπόριο αγαθών, εκπαίδευση, ταξίδια, ενημέρωση, χρηματοοικονομικές συναλλαγές. Είναι αυτή που πραγματικά άνοιξε το Διαδίκτυο σε πολύ ευρεία μάζα χρηστών σε ολόκληρο τον πλανήτη.
Γεννήσεις
1929 – Γκρέις Κέλι (αγγλ.: Grace Patricia Kelly, 12 Νοεμβρίου 1929 – 14 Σεπτεμβρίου 1982), γνωστότερη ως Γκρέις Κέλι, ήταν βραβευμένη με Όσκαρ Αμερικανίδα ηθοποιός και μετέπειτα πριγκίπισσα του Μονακό. Τον Απρίλιο του 1956 η Κέλι παντρεύτηκε τον πρίγκιπα Ρενιέ Γ’ του Μονακό και έκτοτε αποκαλούνταν Η Αυτής Γαλήνια Υψηλότης, πριγκίπισσα του Μονακό ή πιο απλά Πριγκίπισσα Γκρέις.
Στα έξι χρόνια που η Κέλι εργάστηκε στο Χόλιγουντ, γύρισε μόνο 11 ταινίες, εντούτοις κατατάσσεται στις πιο πολυαγαπημένες πρωταγωνίστριες του Χόλιγουντ και το όνομά της αποτελεί συνώνυμο του στιλ, της ακτινοβολίας και της χάρης.
Συνεργάστηκε τρεις φορές με τον Άλφρεντ Χίτσκοκ για τις ταινίες Σιωπηλός Μάρτυς (Rear Window, 1954), Τηλεφωνήσατε Ασφάλεια Αμέσου Δράσεως (Dial M for Murder, 1954) και Το Κυνήγι του Κλέφτη (To Catch A Thief, 1955) και κέρδισε το Όσκαρ Α΄ Γυναικείου Ρόλου το 1954 για την ταινία Η χωριατοπούλα (The Country Girl). Το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου την έχει κατατάξει 13η στη λίστα με τις 25 μεγαλύτερες σταρ όλων των εποχών.
1945 – Νιλ Γιανγκ (Neil Perceival Young). Γεννημένος στις 12 Νοεμβρίου 1945 στο Τορόντο, είναι από τις πιο εμβληματικές μορφές της ροκ μουσικής. Συνδυάζοντας βαθιά προσωπικούς στίχους, χαρακτηριστικό κιθαριστικό ύφος και μοναδική φωνή, κινήθηκε ανάμεσα στη φολκ/κάντρι και το σκληρό ηλεκτρικό ροκ, δημιουργώντας αθάνατα τραγούδια όπως τα «Heart of Gold», «Old Man», «Cinnamon Girl» και «Rockin’ in the Free World». Μεγάλωσε στο Γουίνιπεγκ, όπου άρχισε να παίζει κιθάρα στα εφηβικά του χρόνια. Μετά τη μετανάστευσή του στις ΗΠΑ, ίδρυσε το 1966 τους Buffalo Springfield με τον Στίβεν Στιλς, πριν ξεκινήσει τη λαμπρή σόλο πορεία του.
Τα άλμπουμ του «Everybody Knows This Is Nowhere» (1969), «After the Goldrush» (1970) και «Harvest» (1972) καθιέρωσαν τη φήμη του. Συνεργάστηκε με τους Crosby, Stills & Nash, προσθέτοντας το «Y» στο όνομά τους, και έγραψε διαχρονικά κομμάτια όπως το «Helpless» και το αντιπολεμικό «Ohio». Τη δεκαετία του ’70 και του ’80 πειραματίστηκε με διαφορετικά είδη –από την κάντρι ως την ηλεκτρονική μουσική– ενώ στα ’90s τιμήθηκε ως «πατριάρχης του γκραντζ», συνεργαζόμενος με τους Pearl Jam.
Εκτός μουσικής, ο Γιανγκ είναι έντονα πολιτικοποιημένος και οικολογικά ευαισθητοποιημένος. Συνίδρυσε το Farm Aid για τη στήριξη μικροαγροτών και το Bridge School για παιδιά με αναπηρίες. Παρά τη μακρόχρονη παραμονή του στις ΗΠΑ, παραμένει υπερήφανος Καναδός και τιμήθηκε με το ανώτατο παράσημο του Καναδά. Παραμένει ενεργός δημιουργικά, συνεχίζοντας να ηχογραφεί έργα υψηλής καλλιτεχνικής αξίας.
Θάνατοι
1923 – Ερνέστος Τσίλερ (γερμανικά: Ernst Moritz Theodor Ziller), Υπήρξε ο αρχιτέκτονας που καθόρισε όσο λίγοι την εικόνα της νεότερης Ελλάδας. Γεννημένος στο Ζέρκοβιτς της Σαξονίας, σπούδασε στη Δρέσδη και μαθήτευσε κοντά στον διάσημο Δανό αρχιτέκτονα Θεόφιλο Χάνσεν, τον οποίο ακολούθησε στην Αθήνα το 1861. Σύντομα ανέλαβε σημαντικά έργα, ενώ από το 1872 εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Ελλάδα, αποκτώντας ελληνική υπηκοότητα και αναπτύσσοντας τεράστια δραστηριότητα σε ολόκληρη τη χώρα.
Ο Τσίλλερ υπήρξε ο δημιουργός εκατοντάδων δημόσιων και ιδιωτικών κτηρίων, που συνδύαζαν τον νεοκλασικισμό με το ελληνικό ύφος της εποχής. Ανάμεσα στα σημαντικότερα έργα του συγκαταλέγονται το Ιλίου Μέλαθρον (σημερινό Νομισματικό Μουσείο), το Προεδρικό Μέγαρο, το Δημοτικό Θέατρο Πατρών, το Δημαρχείο Ερμούπολης, το Δημοτικό Θέατρο Ζακύνθου, το Μέγαρο Στεφάνου Δέλτα, το Μουσείο Μακεδονικού Αγώνα Θεσσαλονίκης και δεκάδες αστικά μέγαρα της αθηναϊκής και επαρχιακής ελίτ.
Η επιρροή του Τσίλλερ υπήρξε καθοριστική για την αρχιτεκτονική φυσιογνωμία της Αθήνας του 19ου αιώνα. Διαμόρφωσε τον αστικό χαρακτήρα της πρωτεύουσας, καθιερώνοντας τον νεοκλασικισμό ως το επίσημο αρχιτεκτονικό ύφος του νεοσύστατου ελληνικού κράτους. Παρά τη φήμη και το κύρος του, τα τελευταία χρόνια της ζωής του τα πέρασε σε οικονομική δυσχέρεια και σχεδόν λησμονημένος. Πέθανε στην Αθήνα το 1923, αφήνοντας πίσω του μια ανεκτίμητη αρχιτεκτονική κληρονομιά, που εξακολουθεί να ορίζει την εικόνα της νεοκλασικής Ελλάδας.
1989 – Ντολόρες Ιμπαρούρι (ισπανικά: Isidora Dolores Ibárruri Gómez, 9 Δεκεμβρίου 1895 – 12 Νοεμβρίου 1989), περισσότερο γνωστή ως Πασιονάρια (Λουλούδι του πάθους), ήταν Ισπανίδα κομμουνίστρια πολιτικός καταγόμενη από τη Χώρα των Βάσκων. Έμεινε γνωστή στην ιστορία για τη σθεναρή αντίστασή της κατά του φασισμού κατά τη διάρκεια του Ισπανικού εμφυλίου, καθώς και για τα σύνθηματά της «Είναι καλύτερα να πεθαίνεις όρθιος, παρά να ζεις γονατιστός» και «Είναι καλύτερα να είσαι χήρα ενός ήρωα, παρά σύζυγος ενός δειλού», «No pasaran» (“Δεν θα περάσουν”), στη Μάχη της Μαδρίτης.
Το κάποτε Καθολικό κορίτσι έγινε επαναστάτρια και προσχώρησε στο Κομμουνιστικό Κόμμα Ισπανίας (ΚΚΙ) κατά την ίδρυσή του το 1921. Τη δεκαετία του ’30 έγινε συγγραφέας στην εφημερίδα του ΚΚΙ Mundo Obrero (Κόσμος της εργασίας) και εκλέχθηκε στο Κοινοβούλιο ως βουλευτής του ΚΚΙ από την περιοχή της Αστούριας το 1936. Μετά την εξορία της από την Ισπανία στο τέλος του Εμφυλίου Πολέμου, διορίστηκε Γενική Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΙ, θέση που κράτησε από το 1942 ως το 1960. Έπειτα ονομάστηκε επίτιμη πρόεδρος του ΚΚΙ ως το τέλος της ζωής της. Με την επιστροφή της στην Ισπανία το 1977 επανεκλέχθηκε βουλευτής της ίδιας περιοχής (Αστούριας). Θεωρείται ως μία από τους ικανότερους ομιλητές του 20ου αιώνα.
Καταγόταν από φτωχή οικογένεια και δούλεψε στην αρχή ως υπηρέτρια, ράφτρα, μαγείρισσα και αργότερα δημοσιογράφος. Ο γιος της Ρουμπέν,[α] υπηρετώντας με το βαθμό του υπολοχαγού στο σοβιετικό στρατό το Σεπτέμβριο του 1942, σκοτώθηκε κατά τη μάχη του Στάλινγκραντ σε ηλικία 22 ετών.
Το 1962 δημοσίευσε τα απομνημονεύματά της με τίτλο El unico camino. Ο αστεροειδής 1277 Ντολόρες, που ανακαλύφθηκε το 1933, πήρε το όνομα της.
2010 – Χένρικ Γκόρετσκι Ήταν από τους σημαντικότερους Πολωνούς συνθέτες της σύγχρονης λόγιας μουσικής. Γεννήθηκε στο Τσερνίτσα της Άνω Σιλεσίας και σπούδασε στο Κρατικό Ανώτατο Μουσικό Σχολείο του Κατοβίτσε, όπου αργότερα δίδαξε, διετέλεσε καθηγητής σύνθεσης και πρύτανης (1975–1979). Ανήκει στη γενιά των μεταπολεμικών Πολωνών συνθετών που ανανέωσαν ριζικά τη μουσική γλώσσα της Ευρώπης, μαζί με τους Πεντερέτσκι και Λουτοσλάβσκι.
Στα πρώτα του έργα, ο Γκόρετσκι κινήθηκε σε πρωτοποριακές, δωδεκαφθογγικές και σειραϊκές φόρμες, όμως από τα τέλη της δεκαετίας του 1960 στράφηκε σε έναν προσωπικό, λιτό και βαθιά πνευματικό ύφος, όπου κυριαρχούν η απλότητα, η θρησκευτική ευλάβεια και η συγκινησιακή ένταση. Το κορυφαίο έργο του, «Συμφωνία αρ. 3 – Συμφωνία των Θλιμμένων Ασμάτων» (1976), για σοπράνο και ορχήστρα, βασίζεται σε πολωνικά θρηνητικά κείμενα και αναδύει μια οικουμενική αίσθηση πόνου και ελπίδας. Παρότι αρχικά αγνοήθηκε, ηχογραφήθηκε το 1992 με τη σοπράνο Ντον Άπσον και τη Συμφωνική του Λονδίνου υπό τον Ντέιβιντ Ζίνμαν, γνωρίζοντας τεράστια διεθνή επιτυχία και φέρνοντας τον Γκόρετσκι στο προσκήνιο του παγκόσμιου ενδιαφέροντος.
Ο συνθέτης τιμήθηκε με πολυάριθμα βραβεία και με τον ανώτατο πολωνικό τίτλο, Ιππότης του Τάγματος του Λευκού Αετού, για τη συμβολή του στον πολιτισμό. Πέθανε το 2010 στο Κατοβίτσε, αφήνοντας έργο που γεφυρώνει τη σύγχρονη μουσική αναζήτηση με την πνευματικότητα και το ανθρώπινο συναίσθημα.
———————————————————————-
Πηγές: Σαν σήμερα, el.wikipedia
