...
Ο γέγονε… Γέγονε |
Γεγονότα
1896 – Η πρώτη κλήση για υπέρβαση ταχύτητας στη Μεγάλη Βρετανία σήμερα φαντάζει σχεδόν κωμική, αλλά τότε δεν ήταν καθόλου υπόθεση. Πρωταγωνιστής ήταν ο Walter Arnold, ένας εύπορος έμπορος και από τους πρώτους ιδιοκτήτες αυτοκινήτου στη χώρα. Το 1896, ο Άρνολντ οδηγούσε το γαλλικό του αυτοκίνητο, ένα Panhard & Levassor, σε δρόμο του Κεντ. Η ταχύτητά του; Περίπου 8 μίλια την ώρα. Σήμερα αυτό είναι 13 χιλιόμετρα — τότε όμως ξεπερνούσε το νόμιμο όριο, που ήταν… 2 μίλια την ώρα μέσα σε κατοικημένες περιοχές. Η Βρετανία εξακολουθούσε να λειτουργεί με το πνεύμα του περίφημου “Red Flag Act”, της νομοθεσίας που αντιμετώπιζε τα αυτοκίνητα ως επικίνδυνες μηχανές, σχεδόν απειλή για τη δημόσια τάξη.
Ένας αστυνομικός, κυριολεκτικά με ποδήλατο, καταδίωξε τον Άρνολντ και τον σταμάτησε. Του επιβλήθηκε πρόστιμο ενός σελινιού συν δικαστικά έξοδα, και έτσι γράφτηκε ιστορία η πρώτη επίσημη κλήση για υπερβολική ταχύτητα στον κόσμο.
Λίγες μόλις εβδομάδες αργότερα, η ίδια η Βρετανία αύξησε το όριο ταχύτητας στα 14 μίλια την ώρα και γιόρτασε την αλλαγή με τον πρώτο «αγώνα» αυτοκινήτων. Ο Άρνολντ, με άλλα λόγια, τιμωρήθηκε επειδή… έφτασε νωρίτερα από την εποχή του. Ένας παραβάτης, αλλά και σύμβολο της μετάβασης από τον κόσμο των αλόγων στον κόσμο των μηχανών.
1967 –Ο διεθνούς φήμης κεφαλλονίτης γλύπτης Γεράσιμος Σκλάβος βρίσκει τραγικό θάνατο στο εργαστήριό του στο Παρίσι, όταν τον καταπλακώνει ένα γλυπτό του. Υπήρξε μια από τις πιο εκρηκτικές και συνάμα τραγικές μορφές της νεοελληνικής τέχνης. Γλύπτης «των μεγάλων όγκων», με διεθνή ακτινοβολία, θεωρείται σήμερα ένας από τους σημαντικότερους δημιουργούς του 20ού αιώνα, με έργο που συνομιλεί ισότιμα με τη μεγάλη ευρωπαϊκή πρωτοπορία.
Γεννημένος το 1927 στα Ντομάτα Κεφαλληνίας, τέταρτο παιδί μιας πολυμελούς αγροτικής οικογένειας, ο Σκλάβος μεγάλωσε ανάμεσα στη γη, τη θάλασσα και το φως. Ο πατέρας του τον ήθελε ναυτικό· εκείνος ονειρευόταν να γίνει πιλότος. Όταν το 1948 απορρίφθηκε από τη Σχολή Ικάρων, στράφηκε οριστικά στη γλυπτική. Είχε ήδη αρχίσει να «δοκιμάζει» το υλικό του κόσμου: γυμνές μορφές από άμμο στις παραλίες της Κεφαλλονιάς, εφήμερα γλυπτά από χιόνι στη θητεία του. «Εδώ συνειδητοποίησα την ανάγκη να γίνω γλύπτης», έγραψε, πριν ακόμη καταλάβει τι σημαίνει τέχνη.
Σπούδασε στην ΑΣΚΤ κοντά στον Μιχάλη Τόμπρο και κατόπιν στο Παρίσι, όπου συνδέθηκε με τον Κριστιάν Ζερβό και τη διεθνή ελίτ της τέχνης. Από την παραστατικότητα πέρασε γρήγορα στην αφαίρεση, δουλεύοντας σκληρά υλικά — γρανίτες, χαλαζίτες, πορφυρίτες — σαν να ήθελε να δαμάσει τον ίδιο τον πυρήνα της ύλης. Το φως έγινε η εμμονή του, η αρχή και το τέλος της δημιουργίας.
Το 1967, στα τριάντα εννέα του χρόνια, σκοτώθηκε στο ατελιέ του, καταπλακωμένος από γλυπτό που ο ίδιος είχε μόλις ολοκληρώσει. Έφυγε όπως έζησε: μέσα στη μάζα, στο σκοτάδι, αναζητώντας το φως.
1996 – Κρίση των Ιμίων: Το περιπολικό του Πολεμικού Ναυτικού «Αντωνίου» κατεβάζει την τουρκική σημαία που ύψωσαν την προηγούμενη μέρα τούρκοι δημοσιογράφοι και υψώνει την ελληνική. Το βράδυ Έλληνες βατραχάνθρωποι αποβιβάζονται στη Μεγάλη Ίμια, χωρίς να γίνουν αντιληπτοί από τα παραπλέοντα εκεί τουρκικά πολεμικά. Η πολιτική εντολή προς τους έλληνες στρατιωτικούς είναι να αποφευχθεί κάθε κλιμάκωση της έντασης.
Το Χρονικό της Κρίσης από 25/12/1995 μέχρι της 26/1/1996
25 Δεκεμβρίου 1995: Το τουρκικό φορτηγό πλοίο «Φιγκέν Ακάτ» προσαράζει σε αβαθή ύδατα κοντά στην Ανατολική Ίμια και εκπέμπει σήμα κινδύνου. Ο πλοίαρχός του αρνείται βοήθεια από το Λιμενικό, υποστηρίζοντας ότι βρισκόταν σε τουρκική περιοχή και ότι οι μόνες αρμόδιες είναι οι αρχές της χώρας του.
26 Δεκεμβρίου 1995: Το Λιμεναρχείο Καλύμνου ενημερώνει το Υπουργείο Εξωτερικών και αυτό με τη σειρά του το Τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών ότι αν δεν παρέμβει ρυμουλκό, το τουρκικό πλοίο θα κινδυνεύσει.
27 Δεκεμβρίου 1995: Το Τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών ενημερώνει την ελληνική πρεσβεία ότι, ανεξαρτήτως του ποιος θα ανελάμβανε τη διάσωση του πλοίου, υπήρχε θέμα γενικότερα.
28 Δεκεμβρίου 1995: Δύο ελληνικά ρυμουλκά αποκολλούν το τουρκικό φορτηγό και το οδηγούν στο λιμάνι Κιουλούκ της Τουρκίας. Το πρωί της ίδιας μέρας ένα τουρκικό μαχητικό αεροσκάφος συντρίβεται στα ελληνικά χωρικά ύδατα, στην περιοχή της Λέσβου, ύστερα από εμπλοκή με ελληνικά μαχητικά. Με ελληνική βοήθεια, ο τούρκος πιλότος διασώζεται.
29 Δεκεμβρίου 1995: Το Τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών εκμεταλλεύεται την κατάσταση και επιδίδει ρηματική διακοίνωση στο αντίστοιχο ελληνικό, στην οποία αναφέρεται ότι οι βραχονησίδες Ίμια είναι καταχωρισμένες στο κτηματολόγιο Μουγκλά του νομού Μπουντρούμ (Αλικαρνασσού) και ανήκουν στην Τουρκία.
9 Ιανουαρίου 1996: Το ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών απαντά με καθυστέρηση, απορρίπτοντας τη διακοίνωση.
15 Ιανουαρίου 1996: Παραιτείται ο πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου, που νοσηλεύεται στο «Ωνάσειο».
16 Ιανουαρίου 1996: Το Υπουργείο Εξωτερικών αντιλαμβανόμενο το παιγνίδι των Τούρκων και ζητά αυξημένα μέτρα επαγρύπνησης στην περιοχή των Ιμίων από το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας.
19 Ιανουαρίου 1996: Η κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ εκλέγει νέο πρωθυπουργό τον Κωνσταντίνο Σημίτη.
26 Ιανουαρίου 1996: Ο δήμαρχος Καλύμνου, Δημήτρης Διακομιχάλης, θορυβημένος από το γεγονός της αμφισβήτησης της ελληνικότητας των Ιμίων, υψώνει την ελληνική σημαία σε ένα από τα δύο νησιά, συνοδευόμενος από τον αστυνομικό διευθυντή Καλύμνου, τον ιερέα και δύο κατοίκους του νησιού. Θα κατηγορηθεί αργότερα από τους συντρόφους του στο ΠΑΣΟΚ ότι ήταν αυτός που έριξε λάδι στη φωτιά.
2008 – Την Αθήνα επισκέπτεται ο Μπιλ Γκέιτς. Ο ιδρυτής της Microsoft, βρίσκεται στην Αθήνα σε μια περίοδο όπου η ψηφιακή μετάβαση και η καινοτομία μπαίνουν δυναμικά στην ατζέντα και του ελληνικού κράτους. Στο πλαίσιο της επίσκεψης συναντά τον τότε πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή και τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης Γιώργο Παπανδρέου, στέλνοντας ένα σαφές μήνυμα: η τεχνολογία δεν είναι απλώς επιχειρηματική υπόθεση, αλλά ζήτημα πολιτικής στρατηγικής.
Παράλληλα, εγκαινιάζει το Κέντρο Καινοτομίας της Microsoft στην Ελλάδα, μια δομή που φιλοδοξεί να λειτουργήσει ως κόμβος για νεοφυείς επιχειρήσεις, ερευνητές και νέους επαγγελματίες του ψηφιακού χώρου. Ακολουθεί ομιλία του στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, όπου ο Γκέιτς διατυπώνει μια πρόβλεψη που συνοψίζει το όραμα της επόμενης τεχνολογικής εποχής.
Σύμφωνα με τον ίδιο, το πληκτρολόγιο και το ποντίκι –σύμβολα της πληροφορικής των τελευταίων δεκαετιών, οδεύουν προς εξαφάνιση. Τη θέση τους θα πάρουν πιο «φυσικές» μορφές επικοινωνίας ανθρώπου και μηχανής: η φωνή, η αφή και οι χειρονομίες. Ουσιαστικά, μιλά για έναν κόσμο όπου η τεχνολογία θα προσαρμόζεται στον άνθρωπο και όχι το αντίστροφο. Και αυτό, όπως αφήνει να εννοηθεί, δεν είναι μακρινό μέλλον, αλλά κάτι που έρχεται πολύ πιο γρήγορα απ’ όσο νομίζουμε.
Γεννήσεις
1912 – Τζάκσον Πόλοκ, αμερικανός ζωγράφος, εισηγητής του αφηρημένου εξπρεσιονισμού. Υπήρξε μία από τις πιο εκρηκτικές και εμβληματικές μορφές της αμερικανικής τέχνης του 20ού αιώνα. Κεντρική φυσιογνωμία του αφηρημένου εξπρεσιονισμού, συνέβαλε καθοριστικά στη μετατόπιση του κέντρου της μοντέρνας ζωγραφικής από την Ευρώπη στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο πρόωρος θάνατός του, σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα, ενίσχυσε τον μύθο γύρω από το όνομά του, ενώ μέχρι σήμερα πολλοί τεχνοκριτικοί τον θεωρούν έναν από τους ελάχιστους Αμερικανούς ζωγράφους που μπορούν να σταθούν ισότιμα δίπλα στους μεγάλους Ευρωπαίους μοντερνιστές.
Για τον Πόλοκ, η τέχνη δεν ήταν προϊόν λογικού σχεδιασμού αλλά έκφραση του ασυνείδητου. Πίστευε ότι η αξία ενός έργου κρίνεται από το πόσο άμεσα μεταφέρει την εσωτερική ένταση και τη συναισθηματική κατάσταση του δημιουργού. Αντίθετα, ο θεωρητικός Κλέμεντ Γκρίνμπεργκ, σταθερός υποστηρικτής του, τόνιζε πως η σημασία του Πόλοκ βρισκόταν στη διατήρηση της «ακεραιότητας της ζωγραφικής επιφάνειας», φράση-κλειδί του όψιμου μοντερνισμού.
Γεννημένος το 1912 στο Γουαϊόμινγκ, μεγάλωσε στη Δύση των ΗΠΑ και σπούδασε ζωγραφική στη Νέα Υόρκη με δάσκαλο τον Τόμας Χαρτ Μπέντον. Τα πρώτα του έργα ήταν παραστατικά, όμως η μάχη του με τον αλκοολισμό και η μακρά ψυχαναλυτική θεραπεία τον οδήγησαν σε ριζική αλλαγή ύφους. Επηρεασμένος από τον Πάμπλο Πικάσο, τον Ζουάν Μιρό και τον σουρεαλισμό, αναζήτησε μια άμεση, σχεδόν σωματική ζωγραφική γλώσσα.
Η καθοριστική στροφή ήρθε το 1947 με την τεχνική του «σταξίματος», τη λεγόμενη action painting. Οι τεράστιοι καμβάδες στο πάτωμα, οι κινήσεις του σώματος και οι διαδοχικές στρώσεις χρώματος έδωσαν έργα-ορόσημα, που σημάδεψαν την ιστορία της τέχνης. Ο Πόλοκ πέθανε το 1956, αλλά η επίδρασή του παραμένει ζωντανή, τόσο όσο και ο μύθος του ανήσυχου καλλιτέχνη που ζωγράφιζε στα όρια της ίδιας του της ζωής.
1944 – Ο Τζον Τάβενερ υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους Άγγλους συνθέτες λόγιας μουσικής του ύστερου 20ού και των αρχών του 21ου αιώνα. Το έργο του, βαθιά πνευματικό και στοχαστικό, τον κατέταξε ανάμεσα στις κορυφαίες μορφές της σύγχρονης ευρωπαϊκής μουσικής. Ευρύτερα γνωστός έγινε με το χορωδιακό Song for Athene, που ακούστηκε στη νεκρώσιμη ακολουθία της Πριγκίπισσα Νταϊάνα το 1997, χαρίζοντάς του παγκόσμια αναγνωρισιμότητα.
Γεννημένος το 1944 στο Γουέμπλεϊ του Λονδίνου, σπούδασε στη Βασιλική Ακαδημία Μουσικής και από νωρίς ξεχώρισε ως ιδιαίτερο ταλέντο. Το 1968 έγινε γνωστός με το έργο The Whale, όμως η καθοριστική στροφή στη ζωή και τη μουσική του ήρθε το 1977, όταν βαπτίστηκε Ορθόδοξος Χριστιανός. Η ορθόδοξη θεολογία, η βυζαντινή υμνογραφία και ιδίως η ρωσική εκκλησιαστική μουσική διαμόρφωσαν έκτοτε το προσωπικό του ύφος.
Η σχέση του με την Ελλάδα υπήρξε στενή και γόνιμη. Εμπνεύστηκε από το ελληνικό τοπίο, τη γλώσσα και την ποίηση, γράφοντας έργα όπως το Greek Interlude και το Agraphon σε ποίηση Άγγελος Σικελιανός. Στην Εύβοια συνέθεσε και το εμβληματικό The Protecting Veil, ένα από τα πιο αγαπημένα σύγχρονα έργα για τσέλο.
Παρά τα σοβαρά προβλήματα υγείας που αντιμετώπισε σε όλη του τη ζωή, ο Τάβενερ παρέμεινε ακατάπαυστα δημιουργικός. Πίστευε ότι ο πόνος τον
1945 – Ο Ρόμπερτ Γουάιατ είναι μια από τις πιο ιδιόρρυθμες και σεβαστές μορφές της βρετανικής ροκ. Ντράμερ, τραγουδιστής, συνθέτης, αλλά πάνω απ’ όλα μια ξεχωριστή καλλιτεχνική προσωπικότητα, συνδέθηκε όσο λίγοι με το λεγόμενο Canterbury scene, εκείνο το παράξενο κράμα ροκ, τζαζ και ψυχεδέλειας που άνθισε στη Βρετανία στα τέλη της δεκαετίας του ’60.
Έγινε αρχικά γνωστός ως ιδρυτικό μέλος των Soft Machine, ενός συγκροτήματος που άνοιξε νέους δρόμους στο progressive και στο jazz rock. Η φωνή του, εύθραυστη και παιδική, σε πλήρη αντίθεση με τη μουσική πολυπλοκότητα της μπάντας, έγινε αμέσως σήμα κατατεθέν. Όμως η πορεία του κόπηκε απότομα το 1973, όταν έπεσε από παράθυρο σε πάρτι και έμεινε παράλυτος από τη μέση και κάτω.
Κι εδώ είναι που η ιστορία του Γουάιατ γίνεται σχεδόν μυθιστορηματική. Αντί να εξαφανιστεί, ξαναγεννήθηκε καλλιτεχνικά. Καθηλωμένος σε αναπηρικό καροτσάκι, άρχισε να ηχογραφεί πιο εσωτερική, πολιτική και συναισθηματικά φορτισμένη μουσική. Το άλμπουμ Rock Bottom θεωρείται σήμερα ένα από τα σπουδαιότερα βρετανικά άλμπουμ όλων των εποχών.
Ο Γουάιατ δεν υπήρξε ποτέ τυπικός ρόκερ. Υπήρξε ανοιχτά κομμουνιστής, βαθιά πολιτικοποιημένος, με τραγούδια για την εξορία, την καταπίεση, την Παλαιστίνη, τη Χιλή. Παράλληλα, συνεργάστηκε με καλλιτέχνες από όλο το φάσμα της avant-garde και της ποπ, χωρίς να χάσει ποτέ το προσωπικό του ύφος.
Σήμερα θεωρείται ένας καλλιτέχνης-συνείδηση: χαμηλών τόνων, ασυμβίβαστος, και απολύτως μοναδικός. Όχι σταρ, αλλά σημείο αναφοράς.
Θάνατοι
814 – Ο Καρλομάγνος είναι μία από τις πιο καθοριστικές μορφές της ευρωπαϊκής ιστορίας. Αυτοκράτορας των Φράγκων και ιδρυτής της Καρολίγγειας αυτοκρατορίας, θεωρείται συχνά ο «πατέρας της Ευρώπης», όχι επειδή την ένωσε όπως τη φανταζόμαστε σήμερα, αλλά γιατί έθεσε τις βάσεις για μια κοινή πολιτική και πολιτισμική ταυτότητα στη Δύση.
Γεννήθηκε γύρω στο 742 και ανέλαβε την εξουσία το 768. Ήταν πρωτίστως πολεμιστής βασιλιάς. Με συνεχείς εκστρατείες επέκτεινε το κράτος του σε τεράστιες εκτάσεις: από τη σημερινή Γαλλία και Γερμανία μέχρι την Ιταλία και τμήματα της Ισπανίας. Πολέμησε Σάξονες, Λομβαρδούς και Άβαρους, συχνά με σκληρότητα, επιβάλλοντας όχι μόνο πολιτική κυριαρχία αλλά και τον Χριστιανισμό.
Η κορυφαία στιγμή της ζωής του ήρθε τα Χριστούγεννα του 800, όταν στέφθηκε αυτοκράτορας στη Ρώμη από τον πάπα Λέων Γ΄. Ήταν μια πράξη με τεράστιο συμβολισμό: για πρώτη φορά μετά την πτώση της Ρώμης, η Δύση αποκτούσε και πάλι «Ρωμαίο αυτοκράτορα». Από εκεί ξεκινά ουσιαστικά η ιδέα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Ο Καρλομάγνος όμως δεν ήταν μόνο κατακτητής. Υπήρξε και προστάτης των γραμμάτων. Ενίσχυσε την εκπαίδευση, κάλεσε λόγιους στην αυλή του και προώθησε τη λεγόμενη Καρολίγγεια Αναγέννηση, μια προσπάθεια αναβίωσης της λατινικής παιδείας και της διοικητικής οργάνωσης.
Πέθανε το 814 στο Άαχεν. Μετά τον θάνατό του η αυτοκρατορία διαλύθηκε, αλλά ο μύθος του έμεινε. Και έμεινε γιατί, καλώς ή κακώς, ο Καρλομάγνος ήταν ο πρώτος που επιχείρησε να δώσει στη Δυτική Ευρώπη κοινό όραμα και δομή.
1725 – Μέγας Πέτρος. Υπήρξε μία από τις πιο εκρηκτικές και μεταμορφωτικές μορφές της ρωσικής ιστορίας. Τσάρος της Ρωσίας από τα τέλη του 17ου αιώνα, δεν κυβέρνησε απλώς: άλλαξε βίαια την πορεία της χώρας του. Αν ο Μεσαίωνας είχε πρόσωπο στη Ρωσία, ο Πέτρος ήταν εκείνος που προσπάθησε να τον γκρεμίσει με τα ίδια του τα χέρια.
Γεννημένος το 1672, ανέβηκε στον θρόνο σε νεαρή ηλικία, αλλά πολύ γρήγορα έδειξε ότι δεν χωρούσε στα παραδοσιακά καλούπια της ρωσικής αυλής. Ήταν ψηλός, ορμητικός, ανήσυχος, με πάθος για τη ναυπηγική, τα εργαλεία, τη μηχανική. Ταξίδεψε μυστικά στη Δυτική Ευρώπη, δούλεψε σε ναυπηγεία στην Ολλανδία και επέστρεψε αποφασισμένος να «εκσυγχρονίσει» τη Ρωσία, συχνά με αυταρχικό τρόπο.
Υποχρέωσε τους ευγενείς να κόψουν τα γένια τους, να φορούν δυτικά ρούχα, αναδιοργάνωσε τον στρατό, δημιούργησε ρωσικό στόλο από το μηδέν και αναμόρφωσε τη διοίκηση. Η μεγαλύτερη γεωπολιτική του επιτυχία ήρθε με τη νίκη επί της Σουηδίας στον Μεγάλο Βόρειο Πόλεμο, που έδωσε στη Ρωσία πρόσβαση στη Βαλτική.
Εκεί ίδρυσε την Αγία Πετρούπολη, τη νέα πρωτεύουσα, ένα «παράθυρο προς τη Δύση», χτισμένο πάνω σε βάλτους και σε χιλιάδες νεκρούς εργάτες. Το 1721 ανακηρύχθηκε αυτοκράτορας, μετατρέποντας τη Ρωσία σε ευρωπαϊκή δύναμη.
Ο Μέγας Πέτρος πέθανε το 1725. Άφησε πίσω του ένα κράτος ισχυρότερο, αλλά και βαθιά τραυματισμένο. Για άλλους υπήρξε μεταρρυθμιστής οραματιστής· για άλλους, τύραννος. Σίγουρα, όμως, χωρίς αυτόν η Ρωσία δεν θα ήταν ποτέ η ίδια.
2003 – Ταϋγέτη Μπασούρη. Ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου, που έγινε γνωστή με το μικρό της όνομα. Γεννήθηκε το 1917 στην Αθήνα και σπούδασε στη Σχολή του Εθνικού Ωδείου και κατόπιν στη Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Οι πρώτες εμφανίσεις της χρονολογούνται στην αρχή της Κατοχής.
Στα χρόνια της Κατοχής συμμετείχε δραστήρια στο ΕΑΜ Θεάτρου, ενώ παράλληλα εντάχθηκε στο ΚΚΕ, με το οποίο επανασυνδέθηκε μετά τη μεταπολίτευση. Από το 1944 έως το 1948 έπαιξε με το «Θέατρο του Λαού», στο θεατρικό χρονικό «’41-’44», με το θίασο του Άλκη Προβελέγγιου, με τους «Ενωμένους Καλλιτέχνες», με το θίασο των πρωταγωνιστών Δήμου Σταρένιου – Αλέκας Παΐζη – Τίτου Βανδή, το θίασο Γιώννη Ιατρού – Ζωζώς Νταλμάς και το «Θυμελικό Θίασο» του Λίνου Καρζή.
Για τις ιδέες και την αντιστασιακή της δράση συνελήφθη και κλείστηκε στα κολαστήρια σε Χίο, Μακρόνησο, Τρίκερι, Αϊ-Στράτη. Μετά την απελευθέρωσή της, από το 1951 εμφανίστηκε σε ποικίλα έργα, σε όλα τα θεατρικά είδη (τραγωδία, δράμα, κωμωδία, μουσική κωμωδία, επιθεώρηση) και σε ποικίλους, κυρίως κωμικούς, ρόλους. Από το 1955 έπαιξε σε πολλές ταινίες, με πρώτη την «Κάλπικη λίρα» και τελευταία την ταινία του Στέλιου Τατασόπουλου «Δυο τρελοί και ο ατσίδας».
Το 1973 πρωτόπαιξε στην τηλεόραση, στη σειρά «Το 24ωρο ενός παλιατζή». Το 1984 προσελήφθη στο Εθνικό Θέατρο όπου παρέμεινε μέχρι το 1992, οπότε συμπληρώνοντας το μίνιμουμ όριο των ενσήμων μπόρεσε να συνταξιοδοτηθεί. Πέθανε στις 28 Ιανουαρίου του 2003.
————————————————————————
Πηγές: sansimera.gr, el.wikipedia
