...
| Aγρινιώτικο καλαντάρι |
27 Μαρτίου
1913: η «καπνία» στους ελαιώνες του Αγρινίου
1927: σύλληψη του Γ.Γ. του Σωματείου Καπνεργατών
1953: απαγόρευση της περιφοράς του επιταφίου
27 Μαρτίου 1913
Ο νομογεωπόνος του Μεσολογγίου, μέσα από επίσημο έγγραφό του προς το αρμόδιο υπουργείο, γνωστοποίησε με σαφήνεια μια εξέλιξη που προκαλούσε έντονη ανησυχία στους καλλιεργητές της περιοχής, καθώς κατά την παρουσία του μαζί με Ιταλούς ελαιοκλαδευτές στους ελαιώνες του Αγρίνιο διαπίστωσε ότι η λεγόμενη νόσος «καπνία», γνωστή και ως «μελούρα», είχε ήδη εμφανιστεί σε σημαντικό αριθμό ελαιόδεντρων. Το γεγονός αυτό υποδήλωνε μια εκτεταμένη προσβολή που ενδεχομένως επηρέαζε τόσο την υγεία των δέντρων όσο και την παραγωγική τους απόδοση, δημιουργώντας έτσι την ανάγκη για άμεση κινητοποίηση των αρμόδιων αρχών αλλά και για λήψη κατάλληλων μέτρων αντιμετώπισης. Η εξάπλωση της συγκεκριμένης ασθένειας συνδεόταν άμεσα με συνθήκες που ευνοούσαν την ανάπτυξη επιβλαβών οργανισμών και μπορούσε, αν δεν ελεγχόταν εγκαίρως, να λάβει ευρύτερες διαστάσεις και να πλήξει την τοπική ελαιοπαραγωγή. (ΣΚΡΙΠ 28.3.1913)
27 Μαρτίου 1927
Η αστυνομία, εκτελώντας διαταγές της κυβέρνησης που είχαν εκδοθεί μετά την παρεμπόδιση της εξαγωγής ανεπεξέργαστων καπνών από τους καπνεργάτες του Αγρινίου, προχώρησε στην σύλληψη του Γενικού Γραμματέα του Σωματείου Καπνεργατών. Έπειτα από επανειλημμένες προσπάθειες εντοπισμού του, που αρχικά δεν είχαν αποδώσει, τα όργανα της τάξης κατάφεραν τελικά να τον συλλάβουν και να τον μεταφέρουν άμεσα στο κρατητήριο, όπου και παρέμεινε υπό κράτηση. Το γεγονός σηματοδότησε μια σαφή κλιμάκωση της κρατικής παρέμβασης απέναντι στο οργανωμένο εργατικό κίνημα της περιοχής.
Την ίδια στιγμή, σύμφωνα με πληροφορίες από αρμόδιες πηγές, είχε ήδη ξεκινήσει μια ευρύτερη επιχείρηση παρακολούθησης και καταδίωξης εργατών, καθώς τα όργανα της Ασφάλειας είχαν θέσει υπό επιτήρηση πρόσωπα που θεωρούνταν ενεργά ή «κινούμενα στοιχεία» εντός του σωματείου, με τις διώξεις να επεκτείνονται και να αποκτούν πιο συστηματικό χαρακτήρα, στοιχείο που επιβεβαίωνε τις εκτιμήσεις για ένα γενικευμένο σχέδιο καταστολής, το οποίο είχε τεθεί σε εφαρμογή ήδη από τις προηγούμενες ημέρες και εντεινόταν σταδιακά.
Η είδηση της σύλληψης διαδόθηκε γρήγορα μεταξύ των καπνεργατών, προκαλώντας έντονη αναστάτωση και κύμα διαμαρτυριών, καθώς οι εργατικές οργανώσεις κατήγγειλαν τις πρακτικές αυτές ως τρομοκρατικές και κατασταλτικές, υποστηρίζοντας ότι στόχος τους ήταν ο εκφοβισμός της εργατικής τάξης και η αναχαίτιση του αγώνα που διεξαγόταν για την ικανοποίηση των αιτημάτων τους, με το κλίμα στην πόλη να βαραίνει αισθητά και την ένταση να διαχέεται τόσο στους χώρους εργασίας όσο και στον δημόσιο βίο, αποτυπώνοντας μια περίοδο βαθιάς κοινωνικής και πολιτικής σύγκρουσης. (ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 28.3.1927)
27 Μαρτίου 1953
Μεγάλη έξαψη πνευμάτων είχε προκαλέσει στην Αιτωλοακαρνανία λίγες μέρες πριν την έναρξης της Μεγάλης Εβδομάδας η επιμονή του μητροπολίτη Ιερόθεου να καταργήσει τα τοπικά έθιμα (καύση Χαλκουνιών) που συνόδευαν την περιφορά του Επιταφίου. Η υπόθεση αυτή είχε ξεκινήσει ήδη από το προηγούμενο έτος και, εξαιτίας της εμμονής του λαού στις συνήθειες του, είχαν προκληθεί δυσάρεστα επεισόδια, ενώ είχε κινδυνεύσει ακόμη και να καταστραφεί ο Επιτάφιος του Αιτωλικού, ένα βυζαντινό κειμήλιο μεγάλης ιστορικής και καλλιτεχνικής αξίας, γεγονός που ανέδειξε με τον πιο έντονο τρόπο τη σύγκρουση ανάμεσα στην εκκλησιαστική απόφαση και τη λαϊκή παράδοση.
Κατά τη συγκεκριμένη χρονιά οι κίνδυνοι εμφανίζονταν ακόμη μεγαλύτεροι, καθώς ο μητροπολίτης είχε ζητήσει την αποστολή ακόμη και στρατιωτικών τμημάτων, προκειμένου να επιβληθούν οι απόψεις του, εξέλιξη που προσέδιδε ιδιαίτερη βαρύτητα και ανησυχητική διάσταση στην υπόθεση, χωρίς ωστόσο να εξετάζεται ποιος είχε θεωρητικά δίκαιο, αφού το βασικό ζήτημα που αναδεικνυόταν ήταν ότι παλαιά και βαθιά ριζωμένα έθιμα, ακόμη και αν αποτελούσαν αντικείμενο κριτικής, δεν μπορούσαν να καταργηθούν με διατάγματα και στρατιωτικά μέσα αλλά απαιτούσαν υπομονετική πειθώ και συστηματική διδασκαλία.
Υπό αυτό το πρίσμα, η επιμονή του μητροπολίτη να περιορίσει την περιφορά των επιταφίων γύρω από τους ναούς τον έφερνε απέναντι από την κοινωνία και ανεξάρτητα από την ουσία της διαφωνίας, γίνονταν σαφές ότι τόσο η Εκκλησία όσο και η Πολιτεία όφειλαν να παρέμβουν έγκαιρα, προκειμένου να ρυθμίσουν το ζήτημα και να αποτρέψουν την εκδήλωση επεισοδίων, τα οποία διαφαίνονταν πλέον ως ιδιαίτερα πιθανά μέσα στο ήδη τεταμένο κλίμα. (ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ 27.3.1953)
