...
| Aγρινιώτικο καλαντάρι |
16 Μαΐου
1833: Έφορος Αγρινίου, ο Ιωάννης Στάικος
1932: «Εξέγερσις εις το Aγρίνιον δι’ έναν αιωνόβιον πλάτανον»
1945: Καταστροφή του τυπογραφείου της «Φωνής του Λαού» στο Αγρίνιο
1965: ΙΣΤ’ Πανελλήνιοι Αγώνες Στίβου
1966: Η Χορωδία Αγρινίου κατακτά την Αθήνα
16 Μαΐου 1833
Η κυβέρνηση του νεοσύστατου Βασιλείου της Ελλάδος δημοσίευσε στην «Εφημερίδα της Κυβερνήσεως» το διάταγμα «Περί της αρμοδιότητος των Νομαρχών», επιχειρώντας να οργανώσει διοικητικά ένα κράτος που μόλις έβγαινε από τα ερείπια της Επανάστασης και του εμφυλίου κατακερματισμού. Το διάταγμα καθόριζε τις εξουσίες των νομαρχών, τη σχέση τους με τις επαρχιακές αρχές και τη λειτουργία της δημόσιας διοίκησης, εισάγοντας ένα συγκεντρωτικό μοντέλο εξουσίας, κομμένο και ραμμένο στα μέτρα της βαυαρικής αντιβασιλείας.
Στο ίδιο φύλλο ανακοινώνονταν και οι διορισμοί των εφόρων στις κατά τόπους Οικονομικές Εφορίες των νομών της χώρας. Στο νομό της Αιτωλοακαρνανίας Γενικός Έφορος διορίζεται ο Νίκος Θέου, Έφορος Ακαρνανίας, ο Αθανάσιος Ανδριόπουλος, Έφορος Μεσολογγίου, ο Αναστάσιος Τζιμπουράκης, Έφορος Ναυπάκτου, ο Γεώργιος Δέλης, Έφορος Αγρινίου, ο Ιωάννης Στάικος και Έφορος Καλλιδρόμης (Ευρυτανίας), ο Ιωάννης Μιτζοπουλος. Και κάπως έτσι η κρατική μηχανή άρχισε με αυτούς τους διορισμούς να αποκτά οντότητα, ιεραρχία και έλεγχο στην περιφέρεια. Ήταν η στιγμή που το ελληνικό κράτος περνούσε από την επαναστατική αυθαιρεσία στη διοικητική επιτήρηση, θεμελιώνοντας έναν μηχανισμό που σφραγίζει, με τις όποιες αλλαγές των χρόνων, την πολιτική ζωή από τότε μέχρι σήμερα.
16 Μαΐου 1932
Το 1932 διαμορφώθηκαν οι περισσότεροι κεντρικοί δρόμοι της σημερινής πόλης. Ένας πλάτανος λοιπόν ο οποίος βρισκόταν στην αλάνα μπροστά από τα σπίτια των Καραπαναίων θεωρήθηκε εμπόδιο για τη διαμόρφωσή της και αποφασίστηκε η κοπή του. Η είδηση αυτή, η οποία επιβεβαιώθηκε και από τους δημοτικούς συμβούλους ξεσήκωσε τους κατοίκους της συνοικίας, διαμαρτυρήθηκαν έντονα και απείλησαν ακόμα και με ένοπλη στάση.
«Της εξεγέρσεως ηγούνται προεστοί, εις εκ των οποίων, εβδομηντακοντούτης την ηλικίαν, θερμότερος, ζωηρότερος και πατριωτικότερος, προστατεύει την ύπαρξιν του πλατάνου ευρισκόμενος εν επιφυλακή, φυλλάσων νύκτα και ημέραν και απειλών πάντα αντιλεγόντα και πάντα τολμήσαντα να επιβάλη χείρα ασεβή επί του χρησίμου και ευεργετικού τούτου δένδρου», αναφέρει ο Νεολόγος των Πατρών εκείνης της μέρας.
16 Μαΐου 1945
Το Αγρίνιο, λίγους μόλις μήνες μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας και τον επίσημο αφοπλισμό του ΕΛΑΣ, βρίσκεται αντιμέτωπο με την πολιτική βία που σάρωνε τη χώρα. Σύμφωνα με δημοσίευμα του «Ριζοσπάστη», τη νύχτα της Τετάρτης (16.5.1945) ένοπλοι μοναρχικοί εισέβαλαν και κατέστρεψαν ολοκληρωτικά το τυπογραφείο της εφημερίδας «Φωνή του Λαού», του μοναδικού αριστερού εντύπου της περιοχής. Οι δράστες έσπασαν τα πιεστήρια, διέλυσαν τις κάσες στοιχειοθεσίας και άρπαξαν ό,τι μπορούσαν να μεταφέρουν. Η επίθεση έγινε, όπως καταγγελλόταν τότε, ενώ οι αρχές γνώριζαν εκ των προτέρων τι επρόκειτο να συμβεί. Χωροφύλακες και διοικητικοί παράγοντες κατηγορήθηκαν για ανοχή, αν όχι για συνεργασία και το περιστατικό αποτέλεσε μία ακόμη ένδειξη ότι η μεταπολεμική Ελλάδα δεν οδηγούνταν σε συμφιλίωση αλλά σε νέο κύκλο διώξεων, τρομοκρατίας και εμφυλιακής πόλωσης. (Ριζοσπάστης 18.5.1945)
16 Μαΐου 1965
Με ιδιαίτερη επισημότητα και μαζική συμμετοχή διεξάγονταν οι ΙΣΤ’ Πανελλήνιοι Αγώνες Στίβου, μια από τις σημαντικότερες αθλητικές διοργανώσεις της εποχής. Τη διοργάνωση είχε αναλάβει η τοπική Γυμναστική Εταιρεία, μετατρέποντας την πόλη σε σημείο συνάντησης του ελληνικού αθλητισμού για δύο ημέρες αγωνιστικών εκδηλώσεων (15 και 16 Μαίου).
Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της εποχής, περισσότεροι από 500 αθλητές και αθλήτριες έφτασαν στο Αγρίνιο από όλα τα γεωγραφικά διαμερίσματα της χώρας, γεγονός που ανέβαζε το κύρος της πόλης. Το Αγρίνιο εκείνη την εποχή επιχειρούσε και το κατάφερνε να αποδείξει ότι μπορούσε να φιλοξενήσει διοργανώσεις εθνικής εμβέλειας με επιτυχία και δυναμισμό.
16 Μαΐου 1966
Τον δρόμο από το Αγρίνιο προς την αθηναϊκή μουσική σκηνή άνοιγε η Χορωδία Αγρινίου, πραγματοποιώντας την πρώτη της επίσημη εμφάνιση στην πρωτεύουσα, στο θέατρο «Κεντρικόν». Το χορωδιακό σχήμα, υπό τη διεύθυνση του μαέστρου Χαρίλαου Παπαποστόλου, αποτελούνταν από 48 νέους και νέες της Αιτωλοακαρνανίας και παρουσίαζε ένα απαιτητικό ρεπερτόριο με κλασικά έργα, σύγχρονες συνθέσεις αλλά και ελληνική δημοτική και λαϊκή μουσική. Η συναυλία οργανώθηκε από τον Σύλλογο Αιτωλοακαρνάνων Σπουδαστών Αθηνών και αποτέλεσε μια σπάνια στιγμή πολιτιστικής εξόδου της ελληνικής επαρχίας προς το κέντρο. Ο Παπαποστόλου, που ήταν ταυτόχρονα διευθυντής του Ωδείου και του Ραδιοφωνικού Σταθμού Αγρινίου, υπογράμμισε τότε την ανάγκη κρατικής στήριξης για τη δημιουργία μουσικών συνόλων στην περιφέρεια. Η Χορωδία Αγρινίου είχε ήδη ξεχωρίσει σε φεστιβάλ και πολιτιστικές διοργανώσεις, ενώ ετοιμαζόταν να εκπροσωπήσει την Ελλάδα και στον διεθνή διαγωνισμό χορωδιών του Αρέτζιο στην Ιταλία.
————————————————————————————————————————————————————–
Υποσημείωση: Οι χρονολογίες που καταγράφονται πριν την 16η Φεβρουαρίου 1923 είναι σύμφωνες με την χρονολόγηση των πηγών. Για την αντιστοίχιση με τη σημερινή χρονολόγηση πρέπει στην αντίστοιχη χρονολογία να προστεθούν 13 μέρες
Φωτογραφία: Πρωτοσέλιδο της εφημερίδας ΦΩΝΗ TOΥ ΛΑΟΥ,
ΟΡΓΑΝΟ ΤΟΥ ΕΑΜ ΔΥΤΙΚΗΣ ΣΤΕΡΕΑΣ, ΠΕΡΙΟΔΟΣ Β’, ΑΡ. ΦΥΛΛΟΥ 44,
ΤΙΜΗ ΑΡΑΧ. 1.000.000, ΤΡΙΤΗ 10 ΟΚΤΩΒΡΗ 1944, ΓΡΑΦΕΙΑ ΠΛ. ΜΠΕΛΛΟΥ · ΑΡ. ΤΗΛΕΦ. 6-01
Έρευνα – Κείμενα: Λ. Τηλιγάδας
——————————————————————————————-
Η μνήμη είναι μια δυνατότητα για να διευρύνουμε το μέλλον
και όχι για να το συρρικνώσουμε στο ήδη ξεπερασμένο παρελθόν
