...
Παγκόσμιες και Διεθνείς ημέρες
| 20 Φεβρουαρίου |
Παγκόσμια Ημέρα Κοινωνικής Δικαιοσύνης
| Οι διεθνείς ημέρες είναι αφορμές ενημέρωσης σε θέματα που απασχολούν,
την παγκόσμια κοινωνία, για την κινητοποίηση της πολιτικής βούλησης και την εξεύρεση πόρων
για την αντιμετώπιση παγκόσμιων προβλημάτων, καθώς και την ενίσχυση των επιτευγμάτων της ανθρωπότητας. |
Η ιδέα της δίκαιης μετάβασης προς ένα βιώσιμο μέλλον δεν εξαντλείται σε έναν τεχνικό σχεδιασμό για τη μείωση των εκπομπών άνθρακα, επειδή στην πραγματικότητα αφορά τον τρόπο με τον οποίο οι κοινωνίες επιλέγουν να διαχειριστούν το κόστος και τα οφέλη ενός βαθιού οικονομικού μετασχηματισμού, ο οποίος, εφόσον δεν πλαισιωθεί από σαφείς κοινωνικές εγγυήσεις, μπορεί να εντείνει τις ήδη υπάρχουσες ανισότητες και να δημιουργήσει νέες μορφές αποκλεισμού. Όταν μιλάμε για απανθρακοποίηση και για σταδιακή απομάκρυνση από τα ορυκτά καύσιμα, οφείλουμε ταυτόχρονα να διασφαλίσουμε ότι οι εργαζόμενοι σε παραδοσιακούς κλάδους δεν θα βρεθούν αντιμέτωποι με μακροχρόνια ανεργία, ότι οι τοπικές κοινωνίες δεν θα απογυμνωθούν από το παραγωγικό τους υπόβαθρο και ότι οι πιο ευάλωτες ομάδες δεν θα κληθούν να επωμιστούν δυσανάλογο βάρος, γι’ αυτό και μια ολιστική προσέγγιση, η οποία συνδυάζει την περιβαλλοντική βιωσιμότητα με την κοινωνική δικαιοσύνη, αποτελεί αναγκαία προϋπόθεση για να αποκτήσει η πράσινη μετάβαση πραγματικό κοινωνικό έρεισμα.
Στο πλαίσιο αυτό, η ενσωμάτωση των αρχών της δίκαιης μετάβασης στις εθνικές και διεθνείς πολιτικές αποκτά κεντρική σημασία, διότι μόνο όταν οι δεσμεύσεις μεταφράζονται σε θεσμικά κατοχυρωμένες στρατηγικές μπορούν να διαμορφωθούν προγράμματα επανεκπαίδευσης που προσφέρουν πράσινες δεξιότητες, να δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας σε αναδυόμενους τομείς της οικονομίας και να ενισχυθούν τα συστήματα κοινωνικής προστασίας που λειτουργούν ως δίχτυ ασφαλείας για όσους πλήττονται από τις αλλαγές. Όταν οι πολιτικές βιώσιμης ανάπτυξης συζητούνται σε διεθνή φόρα και αποκτούν συγκεκριμένο περιεχόμενο, καθίσταται εφικτό να κατανέμεται δικαιότερα το κόστος της μετάβασης, έτσι ώστε η αναδιάρθρωση της παραγωγής να μην οδηγεί σε κοινωνική αποσταθεροποίηση αλλά σε ανανέωση του παραγωγικού μοντέλου με όρους ανθεκτικότητας και συνοχής.
Η ανάγκη αυτής της προσέγγισης καθίσταται ακόμη πιο επιτακτική αν ληφθούν υπόψη τα ευρήματα της έκθεσης «World Employment and Social Outlook: Trends 2025» της Διεθνής Οργάνωση Εργασίας, σύμφωνα με τα οποία, παρά το γεγονός ότι το 2024 η παγκόσμια απασχόληση αυξήθηκε διατηρώντας την ανεργία στο 5%, η ανεργία των νέων παρέμεινε υψηλή στο 12,6%, ενώ η άτυπη εργασία και η εργασιακή φτώχεια επανήλθαν στα προ της πανδημίας επίπεδα, ιδίως στις χώρες χαμηλού εισοδήματος που αντιμετωπίζουν σοβαρές δυσκολίες στη δημιουργία αξιοπρεπών θέσεων εργασίας. Τα δεδομένα αυτά υποδηλώνουν ότι η οικονομική επιβράδυνση περιορίζει τα περιθώρια απορρόφησης των κοινωνικών κραδασμών, γεγονός που καθιστά αναγκαία την υιοθέτηση πολιτικών οι οποίες δεν θα περιορίζονται στη διαχείριση της ανάπτυξης αλλά θα στοχεύουν ρητά στη μείωση των ανισοτήτων.
Η θεσμική βάση για μια τέτοια κατεύθυνση έχει τεθεί ήδη από το 2008, όταν η Διεθνής Οργάνωση Εργασίας υιοθέτησε τη Διακήρυξη για την Κοινωνική Δικαιοσύνη υπέρ μιας Δίκαιης Παγκοσμιοποίησης, συνεχίζοντας την παράδοση που εγκαινιάστηκε με τη Διακήρυξη της Φιλαδέλφειας και ενισχύθηκε με τη Διακήρυξη για τις Θεμελιώδεις Αρχές και Δικαιώματα στην Εργασία, μέσα από τις οποίες κατοχυρώθηκε η έννοια της Αξιοπρεπούς Εργασίας ως κεντρικός άξονας της κοινωνικής προόδου. Όταν η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ αναγνωρίζει ότι η κοινωνική δικαιοσύνη αποτελεί προϋπόθεση για την ειρήνη και την ασφάλεια, καθίσταται σαφές ότι η πράσινη μετάβαση δεν μπορεί να είναι μόνο περιβαλλοντικό εγχείρημα, αλλά οφείλει να είναι ταυτόχρονα σχέδιο κοινωνικής ανασυγκρότησης, μέσα από το οποίο η βιώσιμη ανάπτυξη θα συνδέεται άρρηκτα με την αξιοπρέπεια της εργασίας και τη διεύρυνση των ευκαιριών για όλους.
——————————————————————————————————————————–
Με πληροφορίες από: https://unric.org/el/
————————————————————————————
Επιμέλεια: Lef.T
