.
Η ταυτότητα της ημέρας
και τα γεγονότα που την «σημάδεψαν»
13 Ιανουαρίου 2026
Είναι η 13η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο.
Υπολείπονται 352 ημέρες για τη λήξη του
🌅 Ανατολή ήλιου: 07:40 – Δύση ήλιου: 17:27 – Διάρκεια ημέρας: 9 ώρες 47 λεπτά
🌘 Σελήνη 24.6 ημερών
Χρόνια πολλά στους Ερμίλλο και Ερμίλλη
Γεγονότα
1992 – Η Ιαπωνία ζητά συγγνώμη που εξανάγκασε τις γυναίκες της Κορέας σε σεξουαλική δουλεία κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η Νότια Κορέα και η Ιαπωνία συνήψαν μια ιστορική συμφωνία σήμερα, Δευτέρα 28 Δεκεμβρίου, για το θέμα-ταμπού των «γυναικών παρηγοριάς», όπως ονομάζονταν οι πόρνες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Ο όρος «γυναίκες ανακούφισης» είναι ευφημισμός και δηλώνει ένα ολόκληρο σύστημα σεξουλικών σκλάβων που δημιούργησε ο ιαπωνικός στρατός κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και αφορούσε εκατοντάδες χιλιάδες γυναίκες της Ασίας. Πρόκειται για μια συμφωνία «οριστική και μη αναστρέψιμη» δήλωσε ο υπουργός Εξωτερικών της Νότιας Κορέας Yun Byung-se μετά τη συνάντηση με τον Ιάπωνα ομόλογό του Fumio Kishida, στη Σεούλ. Ο τελευταίος δήλωσε ότι η Ιαπωνία δέχεται να αποζημίωσει με 1 δισ. γεν (7,5 εκατομμύρια ευρώ) αυτές τις «γυναίκες ανακούφισης».
Ο Ιάπωνας πρωθυπουργός Shinzo Abe εξέφρασε στα θύματα «συγγνώμη και μετάνοια από τα βάθη της καρδιάς του», όπως δήλωσε ο υπουργός του Kishida. Οι περισσότεροι ιστορικοί εκτιμούν ότι πάνω από 200.000 γυναίκες είχαν συρθεί διά της βίας στα μπορντέλα του ιαπωνικού αυτοκρατορικού στρατού και ήταν Κορεάτισσες, Κινέζες, Ινδονήσιες, αλλά και από άλλες περιοχές της Ασίας. Ο Ιάπωνας πρωθυπουργός και η πρόεδρος της Νότιας Κορέας Park Geun-hye είχαν συζητήσει το θέμα σε σύνοδο κορυφής τον περασμένο Νοέμβριο.
Η κυρία Park είχε δηλώσει τότε ότι η Ιαπωνία πρέπει να ζητήσει συγγνώμη για το πολεμικό παρελθόν της καθώς και για το αποικιακό παρελθόν της στη Νότια Κορέα από το 1910 ως το 1945. Η πρόεδρος της Νότιας Κορέας είχε προσθέσει ότι το θέμα των «γυναικών παρηγοριάς» ήταν «το μεγαλύτερο εμπόδιο» για να καλυτερεύσουν οι σχέσεις των δύο χωρών. Σε εκείνη τη σύνοδο οι δύο ηγέτες αποφάσισαν να επιλύσουν τα θέματα που δηλητηριάζουν τις διμερείς σχέσεις Ιαπωνίας και Νότιας Κορέας εδώ και δεκαετίες.
Διαβάστε περισσότερα στο link που ακολουθεί:
Οι «Γυναίκες παρηγοριάς» στην Ιαπωνία
1991 – Ο ποδοσφαιρικός αγώνας μεταξύ της ΑΕΚ και του Ολυμπιακού διακόπτεται από τον διαιτητή Ζακεστίδη στο 85ο λεπτό κι ενώ οι ερυθρόλευκοι προηγούνται με 2-1, καθώς η ατμόσφαιρα έχει γίνει αφόρητη λόγω ρίψης δακρυγόνων από την αστυνομία. Έξω από το γήπεδο, ο νεαρός φίλαθλος του Ολυμπιακού Παναγιώτου σκοτώνεται από φωτοβολίδα.
Η έκθεση της αστυνομίας ανέφερε για το τραγικό περιστατικό: «Περί ώρα 14:10 στη διασταύρωση των οδών Σεβαστείας και Μενεμένης, περιοχής ΑΤ Νέας Ιωνίας, άγνωστο άτομο εκτόξευσε φωτοβολίδα θαλάσσης εναντίον της 328 Διμοιρίας ΥΑΤ που προπορευόταν για την προστασία οργανωμένης ομάδας 2.000 περίπου φιλάθλων του Ολυμπιακού. Οι άνδρες της διμοιρίας αντελήφθησαν έγκαιρα και απέφυγαν τη φωτοβολίδα, η οποία ακολούθως επέπεσε στον όγκο των φιλάθλων, με αποτέλεσμα να πλήξει στην κοιλιακή χώρα τον Παναγιώτου Γεώργιο του Μιχαήλ και της Υπαπαντής, γεννηθέντα το 1974 στην Κάλυμνο, κάτοικο Πειραιά. Ο τραυματισθείς διεκομίσθη στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο “Αγία Όλγα”, όπου υπέκυψε στα τραύματά του περί ώραν 14:50».
Ο 17χρονος φίλαθλος βρήκε τραγικό θάνατο, ενώ εκείνη τη μέρα αυτοκίνητα πυρπολήθηκαν, καταστήματα καταστράφηκαν, φωτιές έζωσαν το γήπεδο της ΑΕΚ, αστυνομικοί τραυματίστηκαν και νεαροί ταραξίες συνελήφθησαν.
Οι νοσοκόμοι μάζεψαν για να δώσουν στους γονείς του ένα μπλουζάκι με μια τρύπα στο ύψος της κοιλιάς, ένα κασκόλ του Ολυμπιακού, ένα ζευγάρι γυαλιά και ένα διπλωμένο εισιτήριο που έγραφε «Κυριακή 13-1-91 Στάδιο Ν. Φιλαδέλφειας, πρωτάθλημα Α’ Εθνικής. Ώρα 14:45. Ποδοσφαιρικός αγώνας ΑΕΚ-Ολυμπιακός. Θύρα 21. Δρχ. 1.000». Η μητέρα του πήρε την απόφαση να κάνει δωρεά μελών του σώματος του άτυχου γιου της. Ο αγώνας θα επαναληφθεί μετά ένα μήνα στη Ρόδο και η ΑΕΚ θα νικήσει με 1-0.
1998 – Ο Κάρλο Σαντάνα γράφει ιστορία ως ο πρώτος Ισπανός που εισάγεται στο Rock n’ Roll Hall of Fame. Γεννημένος στο Μεξικό και μεγαλωμένος στις Ηνωμένες Πολιτείες, έγινε παγκοσμίως γνωστός στα τέλη της δεκαετίας του ’60 με το συγκρότημα Santana, το οποίο έφερε κάτι εντελώς καινούργιο στη ροκ μουσική.
Ο ήχος τους ήταν επαναστατικός: η μπλουζ, μελωδική κιθάρα του Σαντάνα συναντούσε λάτιν και αφρικανικούς ρυθμούς, με όργανα όπως congas και timbales, στοιχεία αδιανόητα μέχρι τότε για τη ροκ σκηνή. Αυτό το υβρίδιο έγινε η σφραγίδα του, και ο Σαντάνα το υπηρέτησε πιστά και τις επόμενες δεκαετίες, γνωρίζοντας μάλιστα μια εντυπωσιακή αναβίωση της καριέρας του στα τέλη της δεκαετίας του ’90.
Το 2003 το περιοδικό Rolling Stone τον κατέταξε στο νούμερο 20 των μεγαλύτερων κιθαριστών όλων των εποχών. Έχει στο ενεργητικό του 10 βραβεία Grammy και 3 Latin Grammy. Στο Σαν Φρανσίσκο είχε την τύχη να δει ζωντανά τα είδωλά του, με κορυφαίο τον B. B. King, να γνωρίσει την τζαζ και τη φολκ, και να ζήσει από κοντά τη γέννηση του κινήματος των χίπις. Δούλεψε σε κουζίνες, έπαιξε μουσική στον δρόμο και τελικά πήρε τη μεγάλη απόφαση: να αφοσιωθεί ολοκληρωτικά στη μουσική.
Το 1966, μια αλυσίδα τυχαίων γεγονότων στο Fillmore West τον έφερε μπροστά στον θρυλικό Bill Graham. Εκεί, μέσα σε μια πρόβα, η κιθάρα του Σαντάνα μάγεψε κοινό και διοργανωτές. Λίγο αργότερα γεννήθηκε το Santana Blues Band, που σύντομα έγινε απλώς Santana. Με αποκορύφωμα την εμφάνιση στο Woodstock το 1969, το συγκρότημα εκτοξεύθηκε και υπέγραψε συμβόλαιο με την Columbia Records, υπό τη διεύθυνση του Clive Davis. Και από εκεί, ο μύθος μόλις ξεκινούσε.
Γεννήσεις
1910 – Γιάννης Τσαρούχης | Έλληνας ζωγράφος. Υπήρξε μία από τις πιο εμβληματικές μορφές της σύγχρονης ελληνικής τέχνης, ζωγράφος και σκηνογράφος με ισχυρή προσωπική σφραγίδα. Εμφανίστηκε δυναμικά ήδη το 1929, όταν εξέθεσε τα πρώτα του έργα στο Άσυλο Τέχνης, επιτυχία που τον οδήγησε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, όπου μαθήτευσε κοντά στους Ιακωβίδη, Βικάτο και Παρθένη. Την ίδια περίοδο, κοντά στον Φώτης Κόντογλου, μυήθηκε στη βυζαντινή αγιογραφία και μελέτησε τη λαϊκή παράδοση.
Μαζί με τον Δημήτρη Πικιώνη και την Αγγελική Χατζημιχάλη, πρωτοστάτησε στο αίτημα για την «ελληνικότητα» της τέχνης. Γεννημένος στον Πειραιά το 1910, κουβάλησε για πάντα μέσα του το λιμάνι, τα νεοκλασικά σπίτια αλλά και τις λαϊκές γειτονιές, στοιχεία που διαπέρασαν ολόκληρο το έργο του.
Το 1938 πραγματοποίησε την πρώτη ατομική του έκθεση στην Αθήνα, ενώ στη διάρκεια της Κατοχής ίδρυσε ιδιωτική σχολή ζωγραφικής, από την οποία πέρασαν μελλοντικά σημαντικοί καλλιτέχνες. Από τη δεκαετία του ’50 η πορεία του γίνεται διεθνής: Παρίσι, Λονδίνο, Νέα Υόρκη, συμμετοχή στη Μπιενάλε της Βενετίας και υποψηφιότητα για το βραβείο Γκούγκενχαϊμ.
Παράλληλα άφησε έντονο αποτύπωμα στο θέατρο, σχεδιάζοντας σκηνικά και κοστούμια για το Εθνικό Θέατρο και πολλές ακόμα σκηνές. Στους πίνακές του κυριαρχεί η χαρά της ζωής, ο ναύτης του Πειραιά, το λαϊκό σώμα και το ελληνικό φως. Πέθανε το 1989, αφήνοντας πίσω του ένα έργο βαθιά ελληνικό και ταυτόχρονα παγκόσμιο.
Διαβάστε περισσότερα στο link που ακολουθεί:
Τσαρούχης | Δεν δέχομαι συνδικαλιστική οργάνωση προφητών!
Θάνατοι
1950 – Δημήτρης Σέμσης | Έλληνας βιολιστής. Ο Δημήτρης Σέμσης, γνωστός σε όλους ως Σαλονικιός, υπήρξε ένας αληθινός βιρτουόζος του παραδοσιακού βιολιού και μια από τις κορυφαίες μορφές της ελληνικής δισκογραφίας. Γεννημένος το 1883 στη Στρώμνιτσα, τότε τμήμα του βιλαετίου Θεσσαλονίκης, μεγάλωσε μέσα στη μουσική: πατέρας και παππούς ήταν ομπρελάδες και βιολιστές, συνεχίζοντας μια καθαρά λαϊκή μουσική παράδοση.
Από πολύ νέος βρέθηκε στον δρόμο της περιπλάνησης. Στα τέλη του 19ου αιώνα έπαιξε σε μπάντα τσίρκου που γύριζε τα Βαλκάνια και αργότερα σε περιοδεύουσες ορχήστρες στη Μικρά Ασία, στη Μέση Ανατολή και την Αφρική. Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο η οικογένειά του εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη και το 1927 ο Σέμσης κατέβηκε μόνιμα στην Αθήνα, όπου πήρε και το προσωνύμιο «Σαλονικιός».
Είναι ο πρώτος οργανοπαίκτης που είδε το όνομά του τυπωμένο στις ετικέτες των δίσκων. Ως διευθυντής ηχογραφήσεων στην His Master’s Voice και την Columbia, επηρέασε καθοριστικά το ρεμπέτικο και το σμυρναίικο τραγούδι. Συμμετείχε σε εκατοντάδες ηχογραφήσεις και έγραψε πάνω από εκατό τραγούδια.
Στη δεκαετία του ’30 συνεργάστηκε στενά με τη Ρόζα Εσκενάζι, ενώ έργα του τραγούδησαν η Ρίτα Αμπατζή, ο Στελλάκης Περπινιάδης και ο Στράτος Παγιουμτζής. Η ίδια η Εσκενάζι είπε κάποτε πως έπαιζε «το καλύτερο βιολί του κόσμου». Ο Δημήτρης Σέμσης πέθανε το 1950 στην Αθήνα, αφήνοντας πίσω του έναν θρύλο που ακόμη αντηχεί.
Στο link που ακολουθεί μπορείτε να διαβάσετε
ακόμα περισσότερα γεγονότα που συνέβησαν αυτή την ημερομηνία
Γέγονε 13 Ιανουαρίου στην Ελλάδα και στον κόσμο
