...
Δημήτρης Βικέλας
Το Αγρίνιον
«Το Αγρίνιον είναι μικρά εισέτι πόλις
περιέχουσα έξ περίπου χιλιάδας κατοίκους, αλλ’ ευρίσκεται εις πρόοδον,
οφείλει δε κατ’ εξοχήν την ανάπτυξίν της εις την καλλιέργειαν του καπνού»
Μετά την Αιτωλικήν άκραν της γεφύρας η οδός ανέρχεται επί λόφου, όπισθεν του οποίου άρχεται η πεδιάς του Αγρινίου. Ενταύθα η καλλιέργεια γίνεται πυκνοτέρα, η εξοχή δεν είναι πλέον έρημος, η οδός συντηρείται μετά πλειοτέρας επιμελείας, αισθάνεσαι δε ότι πλησιάζεις εις κέντρον πληθυσμού και εργασίας.
Το Αγρίνιον είναι μικρά εισέτι πόλις περιέχουσα έξ περίπου χιλιάδας κατοίκους, αλλ’ ευρίσκεται εις πρόοδον, οφείλει δε κατ’ εξοχήν την ανάπτυξίν της εις την καλλιέργειαν του καπνού. Καθώς δε πανταχόθεν πληροφορούμαι, είχε προς τούτοις την τύχην ν’ αποκτήση δήμαρχον αξιόλογον, εκ δευτέρου εκλεχθέντα επί νέαν τετραετίαν, πράγμα ουχί πολύ σύνηθες παρ’ ημίν. Τόσω το καλλίτερον διά το Αγρίνιον! Ο λαός εν Ελλάδι δεν στερείται νοημοσύνης και προθύμως υποβάλλεται εις θυσίας χάριν της προόδου, ης εννοεί την χρησιμότητα και εκτιμά τα αγαθά, αλλ’ έχει ανάγκην καταλλήλου διευθύνσεως, ην δεν ευρίσκει πάντοτε. Εάν υπήρχον πανταχού δήμαρχοι εύφυεις και δραστήριοι, οίον μοι περιγράφουσι τον του Αγρινίου, εάν εξελέγοντο, διωρίζοντο και προπάντων διετηρούντο ως έπαρχοι και νομάρχαι άνθρωποι έχοντες τας γνώσεις, την θέλησιν και την δύναμιν όπως φανώσιν αληθώς άξιοι της αποστολής των, τότε η πρόοδος θα ήτο ταχυτέρα έτι και γενικωτέρα καθ’ όλην την Ελλάδα. Η ώθησις περιμένεται άνωθεν. Διά τούτο είναι λυπηρόν, ότι οι υπουργοί και οι βουλευταί εν γένει επισκέπτονται σπανίως τας επαρχίας, παρ’ εκτός ότε πρόκειται περί εκλογών· ευχής δε έργον θα ήτο εάν και ο Βασιλεύς περιήρχετο συχνότερον το κράτος του. Πανταχού είναι επιθυμητή η παρουσία του, ήτις θα εχρησίμευε και εις τους διοικούντας και εις τους διοικουμένους ως κέντρον προς νέους αγώνας.
Την εσπέραν επεσκέφθημεν οικογένειαν εκ των εγκρίτων του Αγρινίου. Επεθύμουν να λάβω πληροφορίας περί διαφόρων ενταύθα αντικειμένων, αλλ’ δεν το κατώρθωσα, διότι η ομιλία εστρέφετο πάντοτε περί τα πολιτικά, δηλαδή τα προσωπικά. Τα μέλη της οικογενείας διαιρούνται εις υπουργικούς και αντιπολιτευομένους, ώστε η συζήτησις ελάμβανε ζωηρόν χαρακτήρα χάρις εις την υπάρχουσαν εμφύλιον διάστασιν. Αι κυρίαι ήσαν υπέρ του υπουργείου· τούτο δε αναντιρρήτως έχει μεγάλην ηθικήν βαρύτητα και σημασίαν, αλλ’ νομίζω ότι δεν αδικώ τον κ. Τρικούπην υποθέτων ότι, ενώ αι γυναίκες δεν έχουσι δικαίωμα ψήφου, θ’ ήθελε προκρίνει του μη ωραίου φύλου την υποστήριξιν. Εξ όσων βλέπω και ακούω, ο νέος επί του καπνού φόρος δεν συνετέλεσεν εις αύξησιν της δημοτικότητός του μεταξύ των καλλιεργητών και εμπόρων του καπνού. Άλλως δε ευρέθη, ως φαίνεται, ενταύθα ο τρόπος ώστε να μη πλουτισθή υπερβαλλόντως το δημόσιον ταμείον εκ του προϊόντος του φόρου τούτου. Μετά πολλάς δυσκολίας ηδυνήθην να προμηθευθώ μικράν ποσότητα εκ του αξιολόγου ενταύθα καπνού· μοι λέγουσι δε ότι αμέσως μετά την ψήφισιν του νόμου τα καπνοπωλεία μετετράπησαν εις γαλακτοπωλεία, χωρίς να πάθωσιν ένεκα τούτου έλλειψιν καπνού οι εγχώριοι καπνισταί. Πώς και πού όμως τον προμηθεύονται; Ιδού το μυστήριον. Τούτο μόνον δύναμαι να βεβαιώσω, ότι δεν καπνίζουσιν εκ του φορολογημένου. Το αληθές είναι ότι πανταχού και πάντοτε έχει τας δυσκολίας της η επιβολή νέας φορολογίας.
Οι ενταύθα φίλοι ήθελον, κατά την Ελληνικήν συνήθειαν, να μας φιλοξενήσωσιν, αλλ’ επροτιμήσαμεν να μείνωμεν εις το μικρόν «Ξενοδοχείον του ύπνου», όπου απεθέσαμεν τα πράγματά μας. Την αυτήν επιγραφήν φέρει και το άλλο της πόλεως ξενοδοχείον, πράγματι δε αμφοτέρων ο προορισμός περιορίζεται εις το να κοιμίζωσι τους ξένους. Διά να κοιμίζωσι δε όσον το δυνατόν πλείονας, δεν ενοικιάζουσι δωμάτια, αλλά κλίνες. Ευτυχώς ευρέθη δι’ ημάς δωμάτιον διαθέσιμον περιέχον τρεις μόνον κλίνας, ων ελάβομεν κατοχήν, ως να είμεθα εισέτι εις τον κοινόν επί της Πάρου κοιτωνίσκον μας. Αι σινδόνες εισί καθαρώταται, και τούτο είναι το ουσιώδες.
Το ξενοδοχείον του φαγητού κείται παραπλεύρως του υπνωτηρίου μας· εδειπνήσαμεν δ’ εκεί εξαίρετα, πλησίον της εστίας όπου έβραζε το πιλάφι μας, υπηρετούμενοι υπό του φουστανελοφόρου μάγειρος. Ευρισκόμεθα ενταύθα εντός της Ελλάδος γνησίας και αδόλου. Δεν έχομεν, καθάπερ εν Αθήναις, γαλλικούς δήθεν καταλόγους φαγητών, ούτε υπηρέτας φέροντας λευκόν δήθεν λαιμοδέτην.
Σου γράφω εκ του ξενοδοχείου, επί τραπέζης εις άλλας χρήσεις προωρισμένης, ουχί εντός του δωματίου ημών, όπου κοιμούνται οι συνοδοιπόροί μου, αλλ’ εις τον διάδρομον, εκατέρωθεν του οποίου εισίν αι θύραι των υπνωτηρίων. Ούτω δε μοι εδόθη σήμερον κατά πρώτον να ίδω φουστανελοφόρους μετά των νυκτικών των. Χρεωστώ να ομολογήσω ότι φαίνονται ωραιότεροι την ημέραν.
——————————————————————————————————————————————————————–
Υποσημείωση: Διατηρήθηκε η ορθογραφία του πρωτοτύπου με εξαίρεση το πολυτονικό.
Φωτογραφία: Πλατεία Αγοράς (Σημερινή πλατεία Ειρήνης)
——————————————————————————————————-
Η μνήμη είναι μια δυνατότητα για να διευρύνουμε το μέλλον
και όχι για να το συρρικνώσουμε στο ήδη ξεπερασμένο παρελθόν
